ΜΑΤΙΕΣ Η Αμαλία…

Το επάγγελμά μας είναι πολύ «ζηλιάρικο». Στα 46 χρόνια που το ασκώ (μόνο στα
«ΝΕΑ» είμαι 43 συναπτά έτη) ελάχιστες ήταν οι φορές που άκουσα κάποιον
συνάδελφο να λέει ότι «ο τάδε δημοσιογράφος είναι ταλαντούχος» ή διάβασα κάτι
σχετικό. Καλά λόγια γράφονται μόνο για μακαρίτες. Από τον επικήδειο και μετά.

Δεν είμαι αυτής της σχολής. Το αντίθετο: μόλις διαβάσω ένα κείμενο που μου
αρέσει, ενθουσιάζομαι! Πιο σωστά, «χτυπάει η καρδιά μου»! Και σπεύδω, αμέσως,
απ’ αυτή τη στήλη ή με άλλη ευκαιρία, να πω την άποψή μου, για τον
δημοσιογράφο που με συγκίνησε. Το ίδιο κάνω και με τους στιχουργούς. Εδώ και
χρόνια, σε μια τηλεοπτική εκπομπή, παρουσιάζω, ανοιχτόκαρδα κι όχι μίζερα, τη
δουλειά των ανταγωνιστών μου. Των δημιουργών που βρίσκονται στη σκοτεινή μεριά
του φεγγαριού, ενώ προσφέρουν πολλά στο τραγούδι.

Ο Γιάννης Τριάντης, συντάκτης της «Ελευθεροτυπίας», πολλές φορές, με θέλγει.
Πιάνει «στο φτερό» ένα «κάτι», το επεξεργάζεται η ψυχή του και βγαίνει στο
κείμενό του μια στιγμούλα ζωής, που είναι γεμάτη χυμούς και τρυφερότητα. Τρεις
αράδες του, όλες κι όλες, προ ημερών, μου φτιάξανε το απομεσήμερο: πέθανε μια
ηλικιωμένη ιέρεια του έρωτα, στη Θεσσαλονίκη. Ήταν υπέροχη γυναίκα και όλοι
την αγαπούσαν! Για γραφειοκρατικούς λόγους, όμως, οι αρμόδιες αρχές δεν έδιναν
άδεια ταφής. Τελικά, ύστερα από αρκετά διαβήματα, τηλεοπτικά ρεπορτάζ κ.λπ., η
άδεια δόθηκε. Η Αμαλία ­ το όνομα τής συχωρεμένης ­ ετάφη. Και μια κυρία,
γειτόνισσά της, βγήκε στην TV και ευχήθηκε: «Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή και
το σώμα της».

Αυτές οι τέσσερις λεξούλες, «και το σώμα της», ταρακούνησαν τον Τριάντη. Και
τον έσπρωξαν να γράψει: «Έτσι μίλησε αυτή η καθημερινή κυρία. Με απέραντο
σεβασμό και για το σώμα της πόρνης. Με τρυφερότητα και καλοσύνη. Τη
στιγμή που υπάρχουν ιερείς οι οποίοι αρνούνται να ενταφιάσουν αιρετικούς σε
ορθόδοξα νεκροταφεία».

Θυμάμαι ένα στίχο του Λειβαδίτη: «Εγώ, και ποδοπατημένη από χιλιάδες άντρες,
σ’ αγαπώ». Χιλιοποδοπατημένα τα κορμιά των κοριτσιών του αγοραίου έρωτα. Αλλά,
δίχως αυτά τα κορμιά, που όλοι θα ‘πρεπε να τα σεβόμαστε, σκεφτείτε πώς θα
ήταν ο κόσμος μας… Σκεφτείτε πού θα ‘βρισκε «συντροφιά» ο μοναχικός, ο
δειλός, ο σακατεμένος, ο απελπισμένος, ο δύσμορφος, ο μετανάστης, ο ναυτικός,
ο εγκαταλειμμένος, ο «τρελαμένος» έφηβος…