ΜΑΤΙΕΣ Τυφεκιοφόροι…

Μέρες ευφρόσυνες. Η Ειρήνη Παπά, ο Βαγγέλης Σερντάρης, ο Χρήστος Πασαλάρης.
Άντε και καλή συνέχεια.

Η Ειρήνη Παπά, υποψήφια για το βραβείο «Γυναίκα της Ευρώπης, 2002».
Αναδείχθηκε πρώτη, ανάμεσα σε 31 Ελληνίδες με σημαντικό έργο στον τόπο μας.
Στις Βρυξέλλες, αρχές του Δεκέμβρη, η καινούργια ψηφοφορία. Πιστεύω ότι η
Ειρήνη μπορεί να εξασφαλίσει και πάλι την πρωτιά. Όχι γιατί είναι η διάσημη
πρωταγωνίστρια του κινηματογράφου και του θεάτρου. Αλλά διότι κατάφερε, με
σκληρή δουλειά, να ενώσει την Αθήνα, τη Ρώμη και τη Βαλένθια, σε μια κοινή
πολιτιστική προσπάθεια, με μεγάλες προοπτικές.

Μιλάω για τα τρία «Σχολεία», στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία.
«Σχολεία», όπου θα διδάσκεται στην πράξη η θεατρική τέχνη. Το «Σχολείο» της
Αθήνας, στην οδό Πειραιώς, όπου να ‘ναι τελειώνει. Τελειώνει και το θέατρο,
όπου θα δουλεύουν όλοι οι μαθητές. Στο φουλ βρίσκονται και οι αντίστοιχες
εργασίες, στη Ρώμη και τη Βαλένθια. Θα δούμε πράγματα που θα τρίβουμε τα μάτια
μας! Όλα σχεδιασμένα από την Παπά. Που οι ξένοι ­ Ιταλοί και Ισπανοί,
πρωτίστως ­ την έχουν θεοποιήσει. Ενώ οι Έλληνες… Για πρώτη φορά, τώρα, με
τη βράβευση, της είπαν ένα «μπράβο»…

Ο Σερντάρης. Ο Βαγγέλης. Ο σκηνοθέτης του σινεμά. Κάθε φορά που διαβάζω το
όνομά του στις εφημερίδες συγκινούμαι: κάναμε «στρατιωτικό» μαζί. Ήταν
δύσκολες οι εποχές. Και εκείνος και εγώ «χαρακτηρισμένοι». Που θα πει ­ η
διευκρίνιση για τους νέους ­ «αριστεροί» ή «συμπαθούντες» ή «συνοδοιπόροι». Με
άλλα λόγια, φαντάροι β’ κατηγορίας! «Τυφεκιοφόροι του εχθρού», κατά την
έκφραση του αλησμόνητου Καισαριανιώτη συγγραφέα Μάριου Χάκα.

Διάκριση και πάλι ο Σερντάρης. Με τον «Έβδομο ήλιο του έρωτα». Θυμάμαι, πριν
από 3-4 χρόνια, όταν είχε βραβευθεί, με τη «Βασιλική», ­ απ’ αυτό το φιλμ
γνωρίσαμε την Κουλίεβα ­ πήρα κάτι παλιές φωτογραφίες από τον στρατό και πήγα
και τάπια μόνος μου, στην ταβέρνα της Μίνας. Ωραίο βράδυ, νοτισμένο από χίλιες
αναμνήσεις…

Νέο βιβλίο από τον Χρήστο Πασαλάρη. Τον σπουδαίο δημοσιογράφο που έχει βγάλει
στρατιά συναδέλφων, πρώτης γραμμής. Τίτλος του βιβλίου «Η αλήθεια κι ας
πονάει». Και αντικείμενο η δημοσιογραφία, φυσικά. Ο μεγάλος έρωτας του
συγγραφέα. Που δεν τον αφήνει ήσυχο. Όλο του ζητάει. Κι εκείνος μονίμως της
προσφέρει. Ψυχή και ιδέες.

Χρωστάω πολλά στον Πασαλάρη. Με είχε δίπλα του, βοηθό του, τα χρόνια που ήταν
αρχισυντάκτης στα «ΝΕΑ». Δουλεύαμε τις νύχτες, τότε. Τα χαράματα μπαίναμε στη
«Σιτροέν» του και πηγαίναμε για καφέ στο Σούνιο. Ο Πασαλάρης μού έδωσε τη
στήλη «Απροσδόκητα του 24ώρου», που άρχισε να δημοσιεύεται το 1963, στην
τελευταία σελίδα της εφημερίδας και εξεμέτρησε τον βίο της στις 21 Απριλίου
1967. Μεγάλος δάσκαλος! Άσος στη σύλληψη των θεμάτων, άσος στους τίτλους,
γρήγορος, τολμηρός, ψύχραιμος. Χρήστο, να ‘σαι γερός…