ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Μετά 20 έτη…

Ο Χρ. Αποστολόπουλος, Αμπελακίων 13, Αμπελόκηποι, γράφει:

«Η συμπλήρωση 20 ετών από την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία είναι μια επέτειος
με ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση ακόμα και για τους μη ψηφοφόρους του
Κινήματος, θα έλεγα ακόμα και για τους ολωσδιόλου μη πολιτικοποιημένους
κατοίκους αυτής της χώρας. Όσοι ιδιαίτερα είμαστε γύρω στα τριάντα, διατηρούμε
άσβεστη την ανάμνηση της αύρας του Οκτώβρη του 1981, ως την παλαιότερη ζωντανή
εικόνα μας από τον κόσμο της πολιτικής.

Η ιστορία του ΠΑΣΟΚ, ταυτιζόμενη σχεδόν με τη σύγχρονη ιστορία της χώρας,
ακολουθεί βίους παράλληλους με την ίδια μας τη ζωή, με τις αναμνήσεις των πιο
ωραίων ηλικιών μας. Από τη δεκαετία του ’80, με το άδολο όραμα και τη μάλλον
καταστροφική πράξη έως τους “καναπέδες” της δεκαετίας του ’90 με την
πραγματιστική μετάλλαξη του Κινήματος σε αποτελεσματική διοικητική μηχανή, ο
δρόμος ήταν μακρύς και δύσβατος.

Η μνήμη απωθεί τον οχετό των ετών ’88-’89 και στέκεται με νοσταλγία στις
μορφές τού Αντώνη Τρίτση, του Γιώργου Γεννηματά, της Μελίνας Μερκούρη, των
ωραίων που φύγανε πρώτοι. Μα, πάνω από όλα, θυμάται τον Αρχηγό. Αυτόν που,
ακόμα και όσοι πιστεύουν ότι το πέρασμά του από την εξουσία ήταν η μεγαλύτερη
χαμένη ευκαιρία αυτού του τόπου, απερίφραστα ομολογούν πόσο πολύ τους λείπει».

Ο Θ. Γραμματικόπουλος, Παπαφλέσσα 7, Πύργος Ηλείας, γράφει:

«Σε κάποιο δελτίο ειδήσεων από τον κ. Καψή στον τηλεοπτικό σταθμό του Άλφα από
τις 15-17/10, συμμετείχε στα πορτοπαράθυρα και ένας άλλος, γνωστός
δημοσιογράφος. Πρέπει να καταλάβει ο κύριος αυτός, που δηλώνει δημοσιογράφος,
ότι η δημοσιογραφία απαιτεί στοιχειοθετημένο ορθό λόγο, για οποιοδήποτε θέμα.
Δεν θέλει ύφος ψευτόμαγκα της παλιάς Αθήνας. Οι χαρακτηρισμοί περί φασιστικών
νοοτροπιών, κυβερνώντων ή μη αξιωματούχων, πρέπει να τεκμηριώνονται. Ο
τηλεθεατής ή ο αναγνώστης των εφημερίδων απαιτεί την αλήθεια, θέλει
αποδείξεις, ζητάει από τον δημοσιογράφο θάρρος, ήθος, ύφος που συνάδουν με το
λειτούργημά του.

Ο κύριος αυτός, στο παράθυρο εκείνης της εκπομπής, μιλούσε για διαπλεκόμενα
της κυβέρνησης και των υπουργών αορίστως. Με ύφος χλευαστικόν, κιόλας. Είχε
προκύψει το θέμα Λαλιώτη – Μητσοτάκη. Εμμέσως, υπερασπιζόταν την οικογένεια
Μητσοτάκη. Έχει το ήθος, το θάρρος και το βάρος του δημοσιογραφικού
επαγγέλματος ο εν λόγω να παρουσιάσει τις μαγνητοφωνημένες, αν τις έχει,
εκπομπές του, όταν μιλούσε σε κάποιο ραδιόφωνο τις πρωινές ώρες την περίοδο
του 1992-1993; Για να μάθουν και οι κάτοικοι έξω των τειχών της Αθήνας το τι
έσερνε τότε στον πρωθυπουργό Μητσοτάκη και την κόρη του υπουργό. Θα θυμούνται
όσοι τον άκουγαν στην Αθήνα εκείνο το “πέφτει, πέφτει, πέφτει ο παντοδύναμος.
Το μητσοτακέικο θα πληρώσει, μπαμπάς και κόρη. Έχουν φάει το καταπέτασμα”,
κ.λπ.

Ομολογώ δεν τον άκουγα. Είχα άγνοια. Άλλωστε, ένα ραδιοφωνάκι είχα και άκουγα
μόνον το βράδυ ειδήσεις και αθλητικά. Τον άκουσα κάνα δυο φορές. Τους είπα ότι
ο κύριος αυτός δεν έχει πολιτικό λόγο, είναι υβριστής. Και όμως, συζητιόταν
στα καφενεία και αλλού ότι ο δημοσιογράφος αυτός έριξε τον Μητσοτάκη.

Ο τότε υβριστής της οικογένειας Μητσοτάκη πότε μας έλεγε την αλήθεια; Ποια
είναι η θέση του κ. Μητσοτάκη και της κόρης του Θεοδώρας, γι’ αυτόν, τότε και
σήμερα; Νομίζω ότι και η ΕΣΗΕΑ έχει λόγο για το ήθος και ύφος των μελών της.
Θα θυμούνται, ίσως, οι τηλεθεατές ότι σε κάποιο παράθυρο ένας εκδότης
αποκάλεσε τον εκλεγμένο πρωθυπουργό φασίστα. Ήταν η περίοδος του ξηλώματος των
κεραιών, πριν από τα εγκαίνια του αεροδρομίου. Ο συντονιστής της συζήτησης κ.
Αθανασίου δεν άρθρωσε λέξη».