ΜΑΤΙΕΣ Μετά 28 έτη

Στις τρεις εφημερίδες («Βήμα», «Καθημερινή», «Κ. Ελευθεροτυπία») που διαβάζω
κάθε Κυριακή, ελάχιστα πράγματα είδα χθες για το Πολυτεχνείο (Μόνο ένα σκίτσο
του ΚΥΡ και ένα χρονογράφημα του Δ. Γκιώνη). Αλλά και στην τηλεόραση, το
Σάββατο, δύο ήταν, νομίζω, όλες κι όλες, οι εκπομπές για το σημαντικό αυτό
γεγονός.

Εφημερίδες και τηλεοράσεις ξέρουν, βέβαια, τι κάνουν. Γνωρίζουν, τι θέλει να
διαβάσει ο αναγνώστης, τι θα τραβήξει το ενδιαφέρον του τηλεθεατή. Και χτίζουν
την «ύλη» τους ή τα προγράμματά τους, αναλόγως. Καταλήγουμε, επομένως, στο
συμπέρασμα ότι τους περισσότερους αναγνώστες και τηλεθεατές δεν τους συγκινεί,
πλέον, ιδιαίτερα, ως θέμα, το Πολυτεχνείο. Κι αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι
μελαγχολικό.

Φταίνε πολλοί, που το Πολυτεχνείο, σιγά σιγά, παύει να είναι «πρώτη είδηση».
Φταίνε, πάνω απ’ όλα, τα κόμματα, που εκμεταλλεύθηκαν και εκμεταλλεύονται την
εξέγερση των ηρωικών νέων του ’73. Φταίει αρκετά και το φολκλόρ. Και φταίνε
και τα «λόγια τα μεγάλα», που ακούμε 28 χρόνια και δεν έχουν σχέση με την
πραγματικότητα.

Ο Αντ. Καρκαγιάννης ­ ένας προικισμένος, έντιμος και θαρραλέος δημοσιογράφος,
που ‘χει πληρώσει με φυλακές και εξορίες τις ιδέες του ­ έγραψε, προχθές,
μεταξύ άλλων, στη στήλη του, στην «Καθημερινή»: «Το Πολυτεχνείο, ως
διαμαρτυρία σπουδαστών της Αθήνας, ξέσπασε σε μια αιφνίδια “άνοιξη”, εν μέσω
δικτατορικού χειμώνα. Ήταν η “άνοιξη” που σημειώθηκε με τον σχηματισμό της
πολιτικής κυβέρνησης Μαρκεζίνη, κατά παραχώρηση, φυσικά, του δικτακτορικού
καθεστώτος και με τους όρους του.

(…) Χωρίς αυτή την “άνοιξη”, η εξέγερση του Πολυτεχνείου θα είχε τη μοίρα
της εξέγερσης των φοιτητών στη Νομική. Σε αυτή την πολιτική “άνοιξη” θα πρέπει
να αποδώσουμε την πλήρη αδράνεια των κατασταλτικών δυνάμεων, που άφησαν τις
πρώτες ημέρες τους σπουδαστές να συγκεντρωθούν και να οχυρωθούν στο
Πολυτεχνείο.

(…) Ακολούθησαν άλλα γεγονότα, η επικράτηση του Ιωαννίδη, η πτώση του
Παπαδόπουλου και του Μαρκεζίνη, κυρίως το πραξικόπημα στην Κύπρο και η εισβολή
του Αττίλα και το δικτατορικό καθεστώς κατέρρευσε άδοξα και επονείδιστα ως
ένοχο εθνικής προδοσίας. Οι εξελίξεις αυτές, απρόβλεπτες και αδιανότητες τον
Νοέμβριο του 1973, μας έκαναν να ξεχάσουμε και να μη μελετήσουμε την “άνοιξη”
του Μαρκεζίνη. Και το χειρότερο, να αποδώσουμε στην τότε πολιτική κυβέρνηση
την ευθύνη της καταστολής (…). Τις μέρες του Πολυτεχνείου, οι σημαντικότεροι
και ωριμότεροι πολιτικοί ηγέτες, δεν έκρυβαν τη διαφωνία τους, τη δυσαρέσκεια
και τη δικαιολογημένη ανησυχία τους, ότι τα γεγονότα θα ματαίωναν τις εκλογές
και θα ανέτρεπαν την πορεία για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας…».