ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Διεστραμμένη νοσταλγία

Ανάγκες εκρηκτικές. Βόμβα την παραμονή της επετείου του Πολυτεχνείου,
πετροπόλεμος στην πορεία, άλλη βόμβα στον σταθμό του Φαλήρου. Πίσω από αυτές
τις τελετουργικές καταστροφικές επαναλήψεις, εκρήγνυται η νοσταλγία για
καταστάσεις επαναστατικές. Το ότι προϋπέθεταν τη δικτατορία, ίσως δεν το
συνειδητοποιούν οι νέοι που δεν την γνώρισαν. Ή ίσως από τα όσα ηρωικά ακούνε,
να έχουν φτάσει στο σημείο να νοσταλγούν την τυραννία, που οδηγούσε στα άκρα
όσους πολίτες δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν μαζί της. Δεν εξηγούμε στα παιδιά
πόσο βαρετή και καταθλιπτική, πόσο στείρα και αποβλακωτική ήταν η ζωή επί
χούντας, το ότι δεν είχε καθόλου γούστο να φοβάσαι τον διπλανό σου, το ότι την
εποχή που ο κόσμος συνταρασσόταν από καταπληκτικά κινήματα, που άλλαζαν τη
σκέψη και την καθημερινότητα, εμείς εδώ μετρούσαμε τις φούστες, μήπως είναι
μίνι, και τρέχαμε σε γιορτές πολεμικής αρετής των Ελλήνων. Υποχρεωτικά. Πόσο
μίζερα ήταν όλα αυτά, σε τι αμηχανίες μας βύθιζαν, πόσο μας κράτησαν χαμηλά κι
ασφυκτικά, δεν το ομολογούμε. Με στεφάνια και πανηγυρικούς και ωραία τραγούδια
δημιουργούμε ένα ντεκόρ θριάμβου της συλλογικότητας, που ποτέ δεν υπήρξε στ’
αλήθεια. Φτάνουν οι πετροβολητές να νοσταλγούν από την ανάποδη τη χούντα, το
σημερινό καθεστώς δεν είναι φασιστικό για να τους δώσει ηρωικές ευκαιρίες. Πώς
να το πούμε, ότι θα νοσταλγούσαμε περισσότερο εκείνα τα χρόνια αν τα είχαμε
ζήσει κι εμείς με δημοκρατία, ότι καλύτερα να είχαμε Μάη του ’68 παρά Απρίλη
του ’67; Τα παρελθόν δεν αλλάζει, αλλά κατορθώνει με τη μυθοποίηση και την
καλλιέργεια των παρεξηγήσεων να αλλοιώνει το βλέμμα μας πάνω στο παρόν, αντί
να μας οδηγεί, όπως λέμε, να μας καθηλώνει.