ΓΝΩΜΗ Πόλεμος, όχι δικαιοσύνη

Δεν είναι απορίας άξιο γιατί από τα χείλη των κυβερνητικών αξιωματούχων στις
ΗΠΑ ούτε μία φορά δεν χαρακτηρίστηκε ως έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας η
τρομοκρατική επίθεση εναντίον των Δίδυμων Πύργων του Κέντρου Διεθνούς Εμπορίου
στο Μανχάταν.

Παρόμοιου είδους εγκλήματα έχει αποκλειστική αρμοδιότητα να δικάζει το υπό
σύσταση μόνιμο Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, που ιδρύθηκε με τη συμφωνία της
Συνόδου της Ρώμης, τον Ιούλιο του 1988.

Κατά μία τραγική σύμπτωση, μία μέρα πριν από την αποτρόπαιη επίθεση, η
αμερικανική Γερουσία είχε εγκρίνει τροπολογία σε νομοσχέδιο των υπουργείων
Εμπορίου, Εξωτερικών και Δικαιοσύνης, βάσει της οποίας απαγορεύεται
οποιαδήποτε αμερικανική συμμετοχή σε διαπραγματεύσεις για τη σύσταση του
Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.

Τη συμφωνία για την ίδρυση του δικαστηρίου έχουν υπογράψει 139 χώρες, ενώ 43
έχουν ήδη προχωρήσει και στην επικύρωσή της.

Εύλογο είναι το ερώτημα: γιατί αντιδρούν οι ΗΠΑ; Επειδή επιθυμούν να
σαμποτάρουν τη διεθνή προσπάθεια για τη δημιουργία δικαστηρίου με αρμοδιότητα
την εκδίκαση των σημαντικότερων εγκλημάτων του Διεθνούς Δικαίου, όπως
γενοκτονία, εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας.

Διαδοχικές αμερικανικές κυβερνήσεις, οι οποίες έχουν στηρίξει τη δημιουργία
ποινικού δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία και τη Ρουάντα, αντιδρούν στη
σύσταση του μόνιμου Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Η εξήγηση είναι απλή: Θα
έχει τη δυνατότητα να δικάσει υποθέσεις που αμφισβητούν το δίκαιο του μόνιμου
νικητή, της μοναδικής υπερδύναμης του καιρού μας. Θα είναι σε θέση δηλαδή να
απαγγείλει κατηγορίες για εγκλήματα εναντίον φιλοδυτικών εγκληματιών ­ όπως ο
πρώην δικτάτορας της Χιλής Αουγκούστο Πινοτσέτ, ο πρώην γ.γ. γραμματέας του
ΝΑΤΟ (για τον βομβαρδισμό της σερβικής τηλεόρασης) ­ του Ισραηλινού
πρωθυπουργού Αριέλ Σαρόν για τις σφαγές στους παλαιστινιακούς καταυλισμούς της
Σάμπρα και Σατίλα ή ακόμα και πρώην ανώτερων κυβερνητικών αξιωματούχων των
ΗΠΑ, όπως ο Χένρι Κίσινγκερ.

Πάγια τακτική της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής είναι να αποφεύγει την
επικύρωση διεθνών συνθηκών που κρύβουν τον κίνδυνο να αμφισβητήσουν την
αμερικανική κυριαρχία σε διεθνές επίπεδο. Ήδη προωθείται νομοσχέδιο που
απαγορεύει τη συμμετοχή αμερικανικών στρατευμάτων σε ειρηνευτικές δυνάμεις του
ΟΗΕ αν δεν τους έχει παρασχεθεί ασυλία από το (μη αναγνωριζόμενο) Διεθνές
Ποινικό Δικαστήριο.

Το ίδιο νομοσχέδιο θα εμποδίζει τη χρηματοδότηση του δικαστηρίου, καθώς και
την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας σε οποιαδήποτε εκτός ΝΑΤΟ χώρα που θα
επικυρώσει τη Συνθήκη της Ρώμης. Αναμένεται ακόμα να εξουσιοδοτεί τον πρόεδρο
των ΗΠΑ να στέλνει τους πεζοναύτες για να απελευθερώσουν οποιονδήποτε
Αμερικανό στρατιωτικό του οποίου τυχόν τη σύλληψη διέταξε το Διεθνές Ποινικό
Δικαστήριο. Η Ουάσιγκτον θα συνεχίζει ανεξέλεγκτα να διεξάγει πολέμους με
αδιαφανείς προφάσεις και επιχειρήματα, όπως τώρα εναντίον του Αφγανιστάν.