ΓΝΩΜΗ Παράνομη βία

Η επίθεση κατά του Αφγανιστάν είναι αντίθετη με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών
και με βασικές αρχές του γραπτού και εθιμικού δικαίου των ενόπλων συρράξεων,
καθ’ όσον αφορά τόσο το δικαίωμα προσφυγής σε πόλεμο όσο και τις σχέσεις ή
καταστάσεις «εν πολέμω». (Ισχύουν και στη σημερινή περίπτωση πολλά από όσα
επεσήμαινε ο Κρατερός Ιωάννου στο βιβλίο του: «Ο Πόλεμος στον Περσικό Κόλπο
και το Διεθνές Δίκαιο», 1991).

Πρώτη παρανομία: καίτοι το Συμβούλιο Ασφαλείας, στις αποφάσεις του
1368/12-9-2001 και 1373/28-9-2001, εξέφρασε την ετοιμότητά του να ασχοληθεί με
το ζήτημα των επιθέσεων στις ΗΠΑ, συγχρόνως απέφυγε να το πράξει,
παραπέμποντας στο δικαίωμα ατομικής ή συλλογικής άμυνας, που αναγνωρίζει το
άρθρο 51 του Χάρτη. Επικράτησαν οι αμερικανικές πιέσεις, σε συνδυασμό με άλλες
σκοπιμότητες, και αγνοήθηκε ότι το άρθρο 51 έχει εφαρμογή μόνον καθ’ όσον
χρόνον το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν έχει προφθάσει, ή λόγω βέτο δεν έχει
μπορέσει, να δράσει.

Ούτε αναφέρουν οι ανωτέρω αποφάσεις ποιοι ήσαν οι επιτεθέντες στις 11
Σεπτεμβρίου. Δεν ελήφθη δε υπόψη ότι μόνος επιτρεπόμενος σκοπός της άμυνας
είναι η αποκατάσταση του status quo ante, ότι δεν πρέπει οι αμυνόμενοι να
αποβλέπουν στην τιμωρία των δραστών ή στην αποτροπή μελλοντικών απειλών, ότι
τα ένοπλα αντίποινα απαγορεύονται υπό το καθεστώς του Χάρτη.

Θεμελιώδης εξάλλου όρος για τη νόμιμη άσκηση άμυνας είναι η αναλογικότητά της.
Η μη χρησιμοποίηση, δηλαδή, μέσων που η αναγκαιότητά της δεν δικαιολογεί.

Υπάρχουν και άλλοι σημαντικοί περιορισμοί: προστασία των αμάχων, απαγόρευση
όπλων, όπως τα χημικά, και μεθόδων, όπως οι δολοφονίες. Τι από όλα αυτά
σέβονται οι ιμπεριαλιστές στο Αφγανιστάν;