ΓΝΩΜΗ Υποσχέσεις, υποσχέσεις, υποσχέσεις

Ο στρατηγός Κόλιν Πάουελ στάθηκε στα δεξιά του στρατηγού Περβέζ Μουσάραφ αφού
πρώτα του υποσχέθηκε να ρίξει μια “σοβαρή ματιά” στα προβλήματα του Κασμίρ και
στο ζήτημα της εκπροσώπησης των παστούν σε μία μελλοντική αφγανική κυβέρνηση.
Ο στρατηγός, που πρέπει τώρα να αποκαλούμε πρόεδρο του Πακιστάν, ήθελε μια
“σύντομη” εκστρατεία εναντίον του Αφγανιστάν, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών
μια υπόσχεση ότι το Πακιστάν θα συνεχίσει να στηρίζει τον αμερικανικό “πόλεμο
κατά της τρομοκρατίας”. Ο Μουσάραφ ήθελε μια λύση στο πρόβλημα του Κασμίρ. Ο
Πάουελ, υποσχόμενος ότι η Αμερική είναι πια στενή φίλη του Πακιστάν, ξεκίνησε
για την Ινδία προκειμένου να τον εξυπηρετήσει.

Τρεις μόλις ημέρες προτού ενδιαφερθεί τόσο ξαφνικά ο Πάουελ για τα προβλήματα
του Κασμίρ, ο Γιάσερ Αραφάτ, ­ “ο δικός μας Μπιν Λάντεν”, όπως τον αποκάλεσε
απρεπώς ο πρώην στρατηγός Αριέλ Σαρόν ­ προσκλήθηκε στην Ντάουνινγκ Στριτ όπου
ο Τόνι Μπλερ, μέχρι τότε επιφυλακτικός υποστηρικτής της παλαιστινιακής
ανεξαρτησίας, διακήρυξε την ανάγκη σύστασης ενός “βιώσιμου παλαιστινιακού
κράτους” που θα περιλαμβάνει και την Ιερουσαλήμ. Ο Μπλερ, φυσικά, δεν φοβόταν
μήπως επισύρει την αμερικανική μήνι αφού ο πρόεδρος Μπους ο νεώτερος είχε ήδη
ανακαλύψει ότι ακόμη και πριν από την 11η Σεπτεμβρίου ­ έτσι τουλάχιστον μας
είπε ­ είχε ένα “όραμα” ενός παλαιστινιακού κράτους που θα αποδέχεται την
ύπαρξη του Ισραήλ. Ο Αραφάτ, μιλώντας στα αγγλικά επί μακρόν για πρώτη φορά
εδώ και χρόνια, υποστήριξε πάραυτα τις αεροπορικές επιθέσεις στο Αφγανιστάν.
Άμοιροι Αφγανοί. Δεν ήσαν εύκαιροι για να υπενθυμίσουν στον κόσμο ότι ο ίδιος
αυτός Αραφάτ είχε κάποτε υποστηρίξει με ενθουσιασμό τη σοβιετική εισβολή στο
Αφγανιστάν.

“Οι υποσχέσεις”, όπως επεσήμανε κάποτε ο Παλαιστίνιος ακαδημαϊκός Βαλίντ
Χαλίντι, “δίνονται για να κρατούνται”. Όχι όμως και οι υποσχέσεις που δίνονται
σε καιρό πολέμου. Το κάναμε στο παρελθόν και η ιστορία επαναλαμβάνεται:
δίνουμε ελκυστικές υποσχέσεις σε ευάλωτους συμμάχους “ευκαιρίας”, έχοντας
πρώτα αποδεχθεί επί χρόνια, ακόμα και δημιουργήσει, τις αδικίες της Μέσης
Ανατολής και της Νοτιοδυτικής Ασίας. Πόσος καιρός θα περάσει ακόμη έως ότου
αποφασίσουμε ­ πριν να είναι αργά ­ να άρουμε τις κυρώσεις εναντίον του Ιράκ
και να επιτρέψουμε σε δεκάδες χιλιάδες παιδιά του Ιράκ να ζήσουν αντί να
πεθάνουν; Ή να υποσχεθούμε (σε αντάλλαγμα με την ανατροπή του Σαντάμ) να
αποσύρουμε τις δυνάμεις μας από την Αραβική Χερσόνησο; Σε τελική ανάλυση ­
αλλά ας μην το πούμε αυτό πολύ δυνατά ­ αν υποσχόμασταν και εκπληρώναμε όλες
αυτές τις υποσχέσεις, ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, και ο κάθε Μπιν Λάντεν, δεν θα είχε
πλέον λόγο ύπαρξης ­ τα αιτήματα θα είχαν ικανοποιηθεί.

1915: Ο Τ.Ε. Λόρενς υπόσχεται στους Άραβες ανεξαρτησία σε αντάλλαγμα
για την υποστήριξη ηγετών όπως ο Σερίφ Χουσεΐν.

1917: Σε μία επιστολή από τον Άρθουρ Μπάλφουρ στον Λάιονελ Ρότσιλντ, η
Βρετανία υπόσχεται στους Εβραίους μια πατρίδα στην Παλαιστίνη.

1944: Ο πρόεδρος Ρούζβελτ διαβεβαιώνει τον βασιλιά Ιμπν Σαούντ ότι οι
ΗΠΑ δεν θα επιτρέψουν την εκδίωξη των Παλαιστινίων.

1979-90: Οι πρόεδροι Κάρτερ και Ρίγκαν υπόσχονται να βοηθήσουν στην
ανοικοδόμηση του Αφγανιστάν αν οι μουτζαχεντίν εκδιώξουν τους Σοβιετικούς
εισβολείς.

1991: Ο Τζορτζ Μπους υπόσχεται μια “όαση ειρήνης” στη Μέση Ανατολή σε
αντάλλαγμα για την αραβική υποστήριξη στον Πόλεμο του Κόλπου.

2001: Ο Τόνι Μπλερ διαβεβαιώνει τον Γιάσερ Αραφάτ για την υποστήριξη
της Βρετανίας στη δημιουργία ενός “βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους”, το οποίο
θα περιλαμβάνει και την Ιερουσαλήμ.