ΜΑΤΙΕΣ Το Βραχάσι

Λίγοι είν’ εκείνοι που βρέθηκαν, από το ’99 και δώθε, στα «χαρακώματα»,
εξαιτίας του «Καποδίστρια». Του νόμου που επιχείρησε να βάλει μια τάξη στα
πράγματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (υπήρχαν 6.000 δήμοι και κοινότητες, σε όλη
την Ελλάδα, και περιορίσθηκαν σε 1.000. Γνωρίζω, μάλιστα, κοινότητα που
έπαιρνε 385.000 δρχ. τον χρόνο κρατική επιχορήγηση και μόνο για τον γραμματέα
της πλήρωνε… 2.050.000 δρχ.! Και πολλά άλλα…). Και, φαίνεται, ότι γενικώς,
πάει καλά.

Πήρα ένα γράμμα από τον Κώστα Ζουράρι, που, ένα μήνα τώρα, ακριβώς λόγω
«Καποδίστρια», κάνει απεργία πείνας (και έχει αρρωστήσει από ίκτερο), μαζί με
έντεκα συγχωριανούς του, στο χωριό Βραχάσι Λασιθίου.

Αίτημα των απεργών: να προσαρτηθεί το Βραχάσι σε οποιονδήποτε άλλο δήμο της
περιοχής, εκτός από τον Δήμο Νεαπόλεως. Μου γράφει ο Ζουράρις: «Υπήρχαμε ως
“Δήμος Βραχασίου” στον αρχικό σχεδιασμό του υπουργείου, διότι η μείζων περιοχή
μας (Βραχάσι, Σείσι, Μίλατος) ανταποκρίνεται πλήρως στη λογική του πλαισίου
“Καποδίστριας” (Ιστορία, “βιωσιμότητα”, γεωγραφική συνοχή). Ο αρχικός
σχεδιασμός του υπουργείου, όμως, τροποποιήθηκε, μετά από παρεμβάσεις τοπικών,
του Νομού Λασιθίου, παραγόντων του κυβερνώντος κόμματος».

Οι Βραχασιώτες, πρότειναν, τότε, την προσάρτηση του χωριού τους, σε
οποιονδήποτε άλλο δήμο, όπως είπα, εκτός του Δήμου Νεαπόλεως. «Η πρότασή μας,
συνεχίζει ο Ζουράρις, έγινε δεκτή από την υπουργό Βάσω Παπανδρέου. Ο ίδιος ο
περιφερειάρχης ήλθε στο Σεληνάρι και είπε στον εφημέριό μας, παπα-Γιώργη
Σουλαδάκη, να μας σηκώσει από τα κρεβάτια ­ απεργούσαμε και τότε ­ γιατί
“εκόμιζε λύση εκτός Νεαπόλεως”. Δυστυχώς, όμως, το υπουργείο μετέβαλε και πάλι
τη στάση του».

Και ο Ζουράρις καταλήγει: «Διεκδικούμε το αυτονόητο. Το αυτεξούσιό μας. Που
στηρίζεται σε μια πλήρη αυτάρκεια οικονομική. Είμαστε μια τοπική υπερδύναμη.
Ήδη, θρηνούμε δύο νεκρούς, από την ταλαιπωρία που μας επέβαλε η παλινωδία του
κράτους. Ένα θα σου πω, για να δεις τι σημαίνει εξευτελισμός ενός
αριστοκρατικού λαού, που υπάρχει εδώ και 4.000 χρόνια, ως αυτόνομη κοινότης,
δεν υποτάχθηκε σε Βενετσιάνους ή Τούρκους και χάρισε στη ναζιστοκρατούμενη
Κρήτη, το Εφετείο του ΕΑΜ, στα 1943-44: ουδέποτε ήλθε αυτό το κράτος να μας
πει, κάντε μια γενική συνέλευση και να ‘ρθω εγώ, το κράτος, να σας εξηγήσω
γιατί ­ προς το συμφέρον σας ­ πρέπει εσείς να εξαφανιστείτε από τον χάρτη!».

Μ’ αυτά που γράφει ο Ζουράρις, φαίνεται να ‘χει το Βραχάσι όλα τα δίκια με το
μέρος του. Είναι, ανάγκη, ωστόσο, να ακουσθεί και «η άλλη πλευρά». Τι λέει το υπουργείο;