ΓΝΩΜΗ Ημέρες οργής και ημέρες αλήθειας

Το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου συγκλόνισε συνολικά την ισορροπία
στον πλανήτη. Προκάλεσε οργή, μεγάλη οργή και δικαιολογημένη. Η συμπαράσταση
στα θύματα και τις οικογένειες όσων χάθηκαν, στον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών
της Αμερικής και στην κυβέρνησή του είναι αυτονόητη και δεν μπορεί να δίδεται
με ευδιάθετες επιφυλάξεις.

Τις ημέρες οργής φαίνεται να διαδέχονται ημέρες περίσκεψης. Όχι δισταγμών ή
δειλίας σκέψης, σχετικά με τις αιτίες, τα κίνητρα, τις αφορμές του αποτρόπαιου
εγκλήματος. Σκέψης, σχετικά με τα κενά και τις ανεπάρκειες που επέτρεψαν την
υλοποίησή του. Σκέψης, σχετικά με τους τρόπους στρατιωτικής, οικονομικής
πολιτικής, ιδεολογικής αντίδρασης, ώστε να εξαλειφθεί το φαινόμενο και οι
ρίζες που το γέννησαν.

Αλλά και σκέψεις σχετικά με τη μορφή του κόσμου μας, όπως αυτή διαμορφώνεται.
Σε τέτοιες σκέψεις εντρύφησαν χώρες όπως η Ρωσία, το Ιράν, και άλλες ­ και με
τις πολιτικές τους πρωτοβουλίες έδρασαν κατά τον τρόπο που κρίνουν ότι θα
διασφαλίσει καλύτερα τη θέση τους στον νέο κόσμο. Τέτοιες σκέψεις και πράξεις
αναμένονται και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αναμένονται από εμάς, τα μέλη της,
αλλά και από όλους. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η Ένωση θα παραμείνει στην
αυτάρεσκη διαχείριση των δαφνών του ευρώ ή αν θα εξελιχθεί, επιτέλους, σε
πραγματικό και φερέγγυο πολιτικό υποκείμενο.

Η μόνη αντάξια απάντηση στην οργή είναι η αλήθεια. Η Ελλάδα μπορεί να
απαιτήσει την αλήθεια, γιατί δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από αυτήν.

Οφείλουμε να απαιτήσουμε την αλήθεια για την έκταση, το βάθος και τις
συνέπειες της διείσδυσης ισλαμιστικών τρομοκρατικών ομάδων στα Βαλκάνια, στη
Βοσνία, στο Κοσσυφοπέδιο, στο Τέτοβο, στην Αλβανία γενικότερα και ειδικότερα
στη Βόρειο Ήπειρο. Να απαιτήσουμε τα ονόματα, ατόμων και οργανώσεων, τους
τραπεζικούς λογαριασμούς, τα ονόματα όλων όσοι τους ενίσχυσαν ­ κοντόθωρα και
επικίνδυνα. Να απαιτήσουμε από τη διεθνή κοινότητα και τα εμπλεκόμενα κράτη να
διορθώσουν τα λάθη που διέπραξαν.

Να απαιτήσουμε την αλήθεια και για την Τουρκία. Τις σχέσεις της με τους
εξτρεμιστές του Ισλάμ στην Τσετσενία και αλλού. Τις σχέσεις της κατεχόμενης
Κύπρου με τις κάθε είδους εκφάνσεις της ισλαμικής τρομοκρατίας. Να απαιτήσουμε
να σταματήσει η διπλή γλώσσα και η διπλή πράξη τους.

Είναι φανερό ότι η Ελλάδα πρέπει, και αυτή, να σκεφθεί γρήγορα και να πράξει
άμεσα για να αναβαθμίσει τη θέση της στον κόσμο που διαμορφώνεται. Η έμπρακτη
αλληλεγγύη στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας και η ετοιμότητα για θεσμικά
κατοχυρωμένη συμμετοχή μας σε αυτόν ήδη δόθηκε, αλλά αρκεί;

Τα εθνικά μας ζητήματα κρίνονται κυρίως στα Βαλκάνια, στις σχέσεις με την
Τουρκία, στην Κύπρο, αλλά και σε έναν αυξανόμενο βαθμό στον Καύκασο. Όπως
επίσης και στην ανατολική Μεσόγειο γενικότερα.

Η Αλβανία, οι Αλβανοί ­ όχι όλοι και όχι ολόκληρη η πολιτική τους τάξη ­
έπαιξαν με τη φωτιά. Από τη στιγμή που αυτό θα συνειδητοποιηθεί από όλους,
πλήρως και έμπρακτα, υπάρχει κενό που τόσο οι Αλβανοί όσο και εμείς έχουμε
συμφέρον να καταλάβει η Ελλάδα.

Η Τουρκία βρίσκεται σε αμηχανία. Η πρόσφατη οργή του κ. Ετζεβίτ εναντίον της
Ελλάδας και της Κύπρου είναι έκφραση αδυναμίας ­ και πικρής διαπίστωσης του
μεγάλου γεγονότος ότι οι ΗΠΑ για να νικήσουν τους ισλαμιστές στην Κεντρική
Ασία συμμάχησαν με τον κύριο αντίπαλο των Τούρκων, τη Ρωσία, και εξετάζουν
μορφές σύμπραξης με το Ιράν. Άρα δεν αφήνουν μεγάλα περιθώρια πολιτικού ρόλου
στην οικονομικά αδύναμη και ύποπτων σχέσεων με τους ισλαμιστές, τουλάχιστον
στην Τσετσενία, Τουρκία. Παρά τα ίσως επιφαινόμενα, οι τουρκικές βλέψεις και
φιλοδοξίες στην Κεντρική Ασία υφίστανται στρατηγικό πλήγμα. Αυτό θα πρέπει να
το μετατρέψουμε σε ακόμη μεγαλύτερη ενίσχυση των δυνάμεων στην Τουρκία που
επιθυμούν να αποτελειώσουν οριστικά τον οθωμανικό της μεγαλοϊδεατισμό και να
την προσαρμόσουν πραγματικά σε ό,τι απαιτείται για ένα ευρωπαϊκό της μέλλον.

Έχοντας απόλυτη συναίσθηση του πραγματικού μεγέθους μας, πρέπει να
αντιμετωπίσουμε και την αλήθεια ότι για όχι λίγες χώρες του Καυκάσου και της
Κεντρικής Ασίας ­ στις οποίες ευφυώς επενδύσαμε διπλωματικά, αμυντικά και σε
κάποιο βαθμό οικονομικά ­ η Ελλάδα είναι ο πιο φερέγγυος συνομιλητής και
σύνδεσμος με τις ευρωπαϊκές οικονομικές και τις ευρωατλαντικές αμυντικές
δομές.

Με τις σκέψεις αυτές κυρίως επιδιώκω να συμβάλω στο άνοιγμα μιας συζήτησης.
Ασφαλώς αυτή δεν εξαντλείται στις ιδέες αυτές, που έτσι κι αλλιώς χρειάζονται
πολύ μεγαλύτερη επεξεργασία. Όμως μέσα στη νέα πραγματικότητα, το θέμα πρέπει
να τεθεί με νέους όρους.

Ο καθηγητής Γιάννης Ζ. Δρόσος είναι πρόεδρος του Ινστιτούτου Αμυντικών
Αναλύσεων του υπουργείου Εθνικής Άμυνας.