[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Τις «καλές» υπηρεσίες της Ελλάδας προσέφερε στην κυβέρνηση των ΗΠΑ ο υπουργός
Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου επισκεπτόμενος την Ουάσιγκτον. Τι δηλαδή; Να
αξιοποιηθούν οι στενές σχέσεις που έχει η Ελλάδα με μερικές αραβικές χώρες.
«Ευχαριστούμε για την προσφορά, θα το έχουμε υπ’ όψιν μας» απάντησε ο σοβαρός
Κόλιν Πάουελ. Εδώ που τα λέμε, τι να του έλεγε κιόλας; ότι εμείς παιδί μου
συνομιλούμε επτά φορές την ημέρα με όλους αυτούς; Ή πως ό,τι τους ζητήσαμε μάς
το παρέχουν και με το παραπάνω; Δεν του το είπε. Διότι είναι άνθρωπος
ευγενικός και προσεκτικός. Και ξέρει μέχρι πού φτάνουν τα πόδια της ελληνικής
κυβέρνησης. Τα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, και μεταξύ μας, είναι αρκετά κοντά
στα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Και ειδικά με τους Άραβες, τους οποίους τα
τελευταία χρόνια κάνουμε ότι δεν τους ξέρουμε. Ότι δεν μας θυμίζουν κάτι. Ότι
περαστικοί ήταν από τη ζωή μας, τέτοια….

Αν ζούσε ο Ανδρέας

Δεν πρόκειται για υπερβολές, το αντίθετο. Υπάρχει συγκεκριμένη κατεύθυνση στην
ελληνική εξωτερική πολιτική να ατονήσουν εντελώς οι σχέσεις μας με τον αραβικό
κόσμο. Για να μη μας παρεξηγούν στην Ευρώπη και για να μη μας αποκαλούν
τριτοκοσμική χώρα. Ποιες ειδικές σχέσεις, λοιπόν, επικαλούμαστε μπροστά στους
Αμερικανούς; Ενώ αν ζούσε ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου, ε; Τον μουλά Ομάρ
θα τον είχε κουβαλήσει αυτοπροσώπως στην Ελούντα! Και τον Μπους στην άλλη
πλευρά του τραπεζιού για να διαπραγματευθούν. Κι εκείνος στη μέση να παίζει
τον διαιτητή. Πώς το είχε κάνει το ’83 με τον Καντάφι και τον Μιτεράν; Ε, έτσι
ακριβώς!…

Ο αστυνόμος Σαΐνης

Αλλά ο Ανδρέας δεν είναι πια εδώ, και οι διάδοχοί του προτιμούν να
στοιχίζονται πίσω από τους άλλους στη λογική ότι “όποιος φεύγει από το κοπάδι
τον τρώνε οι λύκοι”. Καλά κάνουν εδώ που τα λέμε. Σ’ αυτούς τους καιρούς της
αγριότητας το τελευταίο που (θα) μας έλειπε θα ήταν να απολογούμαστε στο κάθε
τρελαμένο γεράκι των ΗΠΑ για τις σχέσεις μας με την τρομοκρατία. Γι’ αυτό και
εμείς δείχνουμε καλή διαγωγή αυτό το διάστημα. Δεν σας παραξένεψε αυτή η
συνεχής ροή πληροφοριών ότι το υπουργείο Δημόσιας Τάξης πότε παρακολουθεί
τριάντα, πότε σαράντα και πότε είκοσι υπόπτους; Και μάλιστα με την επισήμανση
ότι πρόκειται για άτομα αραβικής καταγωγής; Συγγνώμη, κύριε Χρυσοχοΐδη, αλλά
γιατί τους παρακολουθείτε; Για να τους πιάσετε προφανώς. Αν όμως κάθε τρεις
και λίγο ανακοινώνετε ότι τους παρακολουθείτε, κορόιδα είναι αυτοί να κάνουν
οτιδήποτε για να τους πιάσει ο αστυνόμος Σαΐνης της Αντιτρομοκρατικής;

Πώς μάζεψαν την αποχή

Κορόιδα δύσκολα θα βρει κανείς στις μέρες μας, διότι όσο να’ ναι ακόμη κι αυτά
έχουν ξυπνήσει. Άλλο τώρα αν μερικοί μερικοί νομίζουν ότι κορόιδα και μη,
κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου. Ας πούμε, έγιναν την Κυριακή που μας πέρασε
οι εκλογές για την ανάδειξη συνέδρων στο ΠΑΣΟΚ. Είχαν γραφεί κάπου 308
χιλιάδες άτομα ­ για την ακρίβεια είχαν γράψει 308.000 ονόματα! Στις εκλογές
ψήφισαν δεν ψήφισαν οι μισοί. Διότι οι άλλοι, δεν το ήξεραν καν ότι ήταν…
μέλη του ΠΑΣΟΚ ­ από τους εκλογικούς καταλόγους είχαν ξεσηκώσει τα ονόματα.
Περί το εσπέρας της Κυριακής που διαπιστώθηκε ότι δεν είχαν ψηφίσει ούτε οι
μισοί, αποφασίστηκε τη συναινέσει των οπλαρχηγών δύο στρατοπέδων να γίνουν
μαζικές μεταγγίσεις ψηφοδελτίων στις κάλπες. Έτσι περιορίσθηκε η “αποχή”
περίπου στο 30%…

Τα δύο… στρατόπεδα

Το θέμα όμως δεν είναι αυτό, οι “μεταγγίσεις” δηλαδή. Αυτά γίνονταν στο ΠΑΣΟΚ,
και επί Παπανδρέου, για παράδειγμα στο Συνέδριο του ’93 εντεταλμένα “όργανα”
σταύρωναν μαζικά ψηφοδέλτια προκειμένου να εκλεγεί στην Κεντρική Επιτροπή ο Θ.
Κατσανέβας (μερικοί εξ αυτών σήμερα διαμαρτύρονται για τις μεθοδεύσεις των
εκσυγχρονιστών!), επειδή το είχε ζητήσει ο Πρόεδρος. Το θέμα που συνιστά
πολιτικό πρόβλημα είναι το πώς παρουσιάστηκαν τα αποτελέσματα των εκλογών από
τα επιτελεία των δύο στρατοπέδων! Ωσάν να επρόκειτο για εθνικές εκλογές, όπου
έλαβαν μέρος και αντιπαρατέθηκαν δύο αντίπαλα κόμματα, τα οποία στο τέλος δεν
αποδέχθηκαν το αποτέλεσμα. Έδωσαν μάλιστα δικά τους αποτελέσματα στη
δημοσιότητα συνοδευόμενα από απειλές τού τύπου “στο Συνέδριο θα αποδειχθεί η
πραγματική δύναμη του καθενός”. Καημένο ΠΑΣΟΚ…

Τέλειωσε πριν αρχίσει

Ποιος κέρδισε στις εκλογές, πάντως, το λέν οι κούκοι στα βουνά κι οι πέρδικες
στα πλάγια. Η πλευρά των εκσυγχρονιστών. Εμμέσως το παραδέχεται και η πλευρά
της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Άμα δηλώνεις ότι “βελτιώσαμε τις δυνάμεις
μας σε σχέση με το προηγούμενο Συνέδριο”, όπου μάξιμουμ είχες 35%, τι άλλο
σημαίνει από το ότι παραδέχεσαι πως έχασες; Το ερώτημα είναι με πόσο κέρδισαν
οι εκσυγχρονιστές. Εδώ υπάρχει μια διχογνωμία. Υποστηρίζεται από τους
(υπερ)αισιόδοξους ότι πλησιάζει ή μπορεί και να περνάει λίγο το 70% η δύναμη
των εκσυγχρονιστών. Άλλοι, πιο αντικειμενικοί και ψύχραιμοι, εκτιμούν ότι εκεί
γύρω στο 65% είναι η πραγματική δύναμη του ρεύματος. Όπως και να έχει το
πράγμα, ησυχάσαμε από αυτό ­ το Συνέδριο μάλλον έχει τελειώσει πριν καν
αρχίσει!

Συνεχίζεται η κόντρα

Αντιθέτως, συνεχίζεται και μάλιστα άγρια η βεντέτα μεταξύ Μητσοτάκη – Λαλιώτη.
Η νέα αφορμή έχει να κάνει με την άσκηση δίωξης από τον εισαγγελέα Γεράκη για
το Κτηματολόγιο. Η κυβέρνηση κι ο Λαλιώτης επιτέθηκαν στον δικαστή, διότι δεν
μπορούν να καταλάβουν πώς γίνεται να γνωρίζουν στις Βρυξέλλες, στην Κομισιόν,
τη δίωξη τρεις ημέρες πριν ανακοινωθεί στην Αθήνα. Ο Μητσοτάκης θεώρησε σωστό
να υπερασπιστεί τον “τίμιο δικαστή” (είναι αραγε κομπλιμέντο να σε αποκαλεί
“τίμιο δικαστή” ο Μητσοτάκης;). Και παράλληλα να επιτεθεί με βαριές κατηγορίες
κατά του Κ. Λαλιώτη ­ είναι άραγε μεμπτό να σε κατηγορεί ο Μητσοτάκης; Ή η
Ντόρα, που έσπευσε να συνδράμει τον μπαμπά της στον αντι-λαλιωτικό αγώνα; Ε,
ρε γέλια που έχουν να πέσουν τώρα που ο Λαλιώτης θα γίνει γραμματέας του
ΠΑΣΟΚ…

Θα συγκινηθούν;

Προοίμιο μόνο των όσων ακολουθήσουν, θυμηθείτε το, είναι αυτά που θα συμβούν
μεθαύριο Δευτέρα. Ο Κώστας Λαλιώτης θα δώσει συνέντευξη Τύπου με θέμα ­ γκλιν,
γκλιν ­ την πρώτη σύμβαση για το αεροδρόμιο των Σπάτων. Αυτή, ντε, που ζημίωνε
το Ελληνικό Δημόσιο με 100 δισ. και είχε υπογράψει η κυβέρνηση Μητσοτάκη με
την προσωπική συμβολή του ιδίου, τότε πρωθυπουργού! Τη σύμβαση μαζί με
στοιχεία θα δώσει στη δημοσιότητα ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, στοιχεία τέτοια, που
ευελπιστεί ότι θα προκαλέσουν, αν μη τι άλλο, το ενδιαφέρον του κυρίου Γεράκη
ή του κυρίου Ντογιάκου. Ή του κυρίου Ασπρογέρακα στο τέλος – τέλος. Για να
δούμε τι θα δούμε. Θα ενδιαφερθούν οι εισαγγελείς ή θα έχουν άλλες ασχολίες;