ΜΑΤΙΕΣ Γυφταριό…

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Αθήνα, να εύχεσαι να είναι σύντομος ο δρόμος.
Γιατί έτσι κι είναι Κυριακή και η Λεωφόρος Μαραθώνος πηγμένη από αυτοκίνητα,
τρελαίνεσαι! Τρελαίνεσαι από το «σημειωτόν των Ι.Χ.», από τις «ταρζανιές» των
οδηγών και, κυρίως, από την ασκήμια που σε κυκλώνει από παντού: βιοτεχνικά
κτίρια, χτισμένα, λες, νύχτα, σπίτια της συμφοράς, συνεργεία, βρώμα, «έργα» εν
προόδω, λάσπη…

Φτάνεις σ’ ένα αεροδρόμιο που αστράφτει. Και μπαίνεις σε μια πόλη, όπου όλα
είναι γυφταριό! Επίτηδες το κάνουμε και έχουμε αφήσει τις εισόδους στην Αθήνα
σ’ αυτό το απερίγραπτο χάλι; Αμ, το άλλο; Θέλησα να δω στιγμιότυπα των
ποδοσφαιρικών αγώνων και έπεσα στο γήπεδο του «Ακράτητου». Εκεί να δεις! Μια
παράγκα, με στέγη από «ελενίτ» και συνέντευξη Τύπου στον αγωνιστικό χώρο! Κι
αυτά, τα δείχνουμε στην τηλεόραση! Την ώρα που οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί, οι
Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι πάντες, έχουν γήπεδα-κοσμήματα!..

Δεν είναι αλήθεια ότι οι ταξιδιώτες, λόγω της τρομοκρατίας, υποβάλλονται σε…
βασανιστήρια, από τους αστυνομικούς, κατά τον έλεγχο των αποσκευών. Όλα, σε
μένα, πήγαν ρολόι. Όπως παλιά. Έδωσε τη βαλίτσα μου, έβγαλα από τις τσέπες μου
τα κλειδιά μου κ.λπ. και πέρασα. Το ίδιο και στην Βαλένθια, στην Ισπανία ­
ακόμη πιο εύκολα, πιο ήρεμα, τα πράγματα εκεί. Αλλά οι καθυστερήσεις,
τρομακτικές! Τρεις ώρες περιφερόμουνα σαν κολασμένος στο αεροδρόμιο της
Μαδρίτης, περιμένοντας ν’ ακούσω απ’ τα μεγάφωνα πως φεύγουμε για την Αθήνα!..

Βαλένθια. Πολύ συμπαθητική επαρχιακή πόλη, ιδίως αυτές τις μέρες, που είναι
πλημμυρισμένη από αφίσες της Ειρήνης Παπά. Όλα τα παλιά κτίρια, καθαρά,
φροντισμένα, φωτισμένα. Ο κόσμος, μάλλον ήσυχος. Μπόλικες παρέες, τα βράδια,
σε υπαίθριες ταβερνούλες και μπαράκια. Και οι δρόμοι, με υπέροχους φοίνικες.
Αλλά στις παραλίες, τα μαγαζιά, (εστιατόρια, ζαχαροπλαστεία κ.λπ.) σε μια
απόσταση εκατό μέτρων από τη θάλασσα! Και όλα, ισομεγέθη και ομοιόμορφα! (Αχ,
Ελλαδίτσα, που εξακολουθείς να προσφέρεις ψαράκι δίπλα στο κύμα…). Και κάτι
εντυπωσιακό: ενώ στη Μαδρίτη ­ έχω πάει πολλές φορές ­ μπορείς να συνεννοηθείς
εύκολα, με τους πάντες, στη Βαλένθια είναι δύσκολο: πολύ λίγοι ­ αν θέλεις μια
πληροφορία ­ στο δρόμο μιλάνε, έστω και τσάτρα – πάτρα, μια ξένη γλώσσα!

Κάποτε, είπαν στον Ουναμούνο, ότι «πρέπει να εξευρωπαΐσουμε την Ισπανία». Κι
εκείνος απάντησε: «Πρέπει, μάλλον, να εξισπανοποιήσουμε την Ευρώπη!». Το
θυμήθηκα, ξώφαλτσα, βέβαια, μιας και ήρθε η κουβέντα στην ισπανική γλώσσα…