ΜΑΤΙΕΣ Ο Μ. Λοΐζος

«Μάζεψε στις χούφτες του / νερό θαλασσινό. / Ήταν υπόλευκο. / Ο ουρανός είχε
φύγει». Έτσι ένιωσα, ακριβώς όπως το λέει στο ποίημά του ο Μαν. Τσακίρης, το
απόγευμα της 17ης Σεπτεμβρίου 1982, ώρα 3 το απόγευμα. Έτσι: με τον ουρανό
φευγάτο. Και δεν ένιωσα έτσι μόνον εγώ. Αλλά και όλοι οι φίλοι του Μάνου
Λοΐζου. Άντρες, γυναίκες, κορίτσια, νεολαίοι. Δεκάδες άνθρωποι που έζησαν μαζί
του και τον αγάπησαν πολύ.

Δεκαεννιά χρόνια σήμερα από τον θάνατο του Λοΐζου, σε κείνο το παγερό
νοσοκομείο, στη Μόσχα. Δεκαεννιά χρόνια. Αλλά η πληγή δεν λέει να κλείσει. Ο
Μάνος, πονάει. Όλους. Γιατί έφυγε άδικα. Γιατί έφυγε σε ηλικία μόλις 45 ετών.
Γιατί έφυγε, αφήνοντας πίσω του τη Μυρσίνη, που τότε ήταν μικρό παιδάκι. Γιατί
έφυγε χωρίς να ολοκληρώσει το έργο του. Που οι πάντες πίστευαν ότι θα πάει
πολύ πιο πέρα το τραγούδι.

Ο Λοΐζος ήταν ένας σπάνιος άνθρωπος. Έξυπνος. Τρυφερός. Έτοιμος για τη
μεγαλύτερη τρέλα, αλλά και την πιο «δυνατή» φάρσα. Είχε έναν απέραντο θαυμασμό
για τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μάνο Χατζιδάκι, τους δασκάλους του. Θυμάμαι,
εκεί στα ’63-64, ξεκίναγε από το σπίτι του, στον Άγιο Μελέτη και πήγαινε με τα
πόδια στο Παγκράτι, μόνο και μόνο για να ανασάνει ­ και το εννοώ ­ τον αέρα
που ανέπνεε ο Χατζιδάκις: έκανε τρεις βόλτες γύρω από το σπίτι του, κοίταζε τα
παράθυρά του, πήγαινε πέρα – δώθε για μερικά λεπτά κάτω απ’ αυτά κι ύστερα
έφευγε για τη γειτονιά του, «χορτάτος» κι ευτυχισμένος!

Δεν λογάριαζε καθόλου το χρήμα. Το περιφρονούσε. Έπιανε το χιλιάρικο από την
άκρη του, σαν να το σιχαινόταν, όταν πλήρωνε τον λογαριασμό στην ταβέρνα. Και
ήταν έτοιμος, ανά πάσα στιγμή, να μπει σ’ ένα μαγαζί και να «κεράσει», αυτόν
που βρισκόταν μαζί του, ένα παράξενο, με πολλά χρώματα, πουκάμισο, μια όμορφη
ζώνη, ένα ζευγάρι κίτρινες τιράντες, ένα χρυσό καπέλο ή ένα μπουκάλι με
κόκκινο κρασί, από τη Τζαμάικα ή την Παραγουάη…

Ο Μάνος Λοΐζος είχε ένα σπάνιο ταλέντο: καθόταν στο πιάνο ή έπιανε την κιθάρα
κι από το χάος, από το πουθενά, έφτιαχνε μέσα σε ελάχιστα λεπτά, εξαίσιες
μελωδίες, που σου γλυκαίνανε την ψυχή και σου ζητούσαν επίμονα να
τραγουδήσεις! Τέτοιες «μουσικές» πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές στα χαρτιά του
και σε ξεχασμένες μαγνητοταινίες. Αν γίνουν, ποτέ, τραγούδια, θα φτερουγίσουν,
αμέσως, παντού! Και θα κάνουν και πάλι τον Μίκη, τον αξεπέραστο δάσκαλό του,
να πει: «Οι μελωδίες του Λοΐζου είναι από ατόφιο χρυσάφι!».