[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Περίσσεψαν η οργή, ο πόνος, η φρίκη, ο αποτροπιασμός και η αγανάκτηση στις
Ηνωμένες Πολιτείες για την πέρα από κάθε λογική επίθεση των τρομοκρατών. Και
μαζί περίσσεψαν και οι εκδηλώσεις συμπαράστασης από τον υπόλοιπο κόσμο στον
πληγωμένο γίγαντα, που ποτέ δεν είχε γνωρίσει τόσο πόνο μαζεμένο. Όμως, ρίξτε
μια ματιά τι έγινε στον Νότιο Λίβανο, στην Παλαιστίνη, στο Ιράκ, και όπου
αλλού το σιδερένιο χέρι του πλανητάρχη σάρωσε εκ του ασφαλούς ανθρώπινες ζωές,
περιουσίες, υποδομές. Άνθρωποι βγήκαν στον δρόμο και πανηγύρισαν για την πληγή
που ρέει στο στήθος της Αμερικής. Γιατί πανηγύριζαν; Είναι απάνθρωποι; Είναι
υπανάπτυκτοι; Δεν τους αγγίζει ο ανθρώπινος πόνος; Είναι τέρατα; Υπάνθρωποι;
Τι, τέλος πάντων;

Θα τους κάνει σοφότερους;

Ίσα ίσα. Αυτοί που κηδεύουν καθημερινά τα παιδιά τους, τους αδελφούς τους,
τους γονείς τους, αυτοί που δεν ξέρουν αν αύριο ζουν, γνωρίζουν πολύ καλά τι
θα πει πόνος. Τι θα πει να σου ρίχνουν πυραύλους από τον ουρανό και να μη
βρίσκεις τρύπα να γλιτώσεις! Γιατί να κρυβόμαστε; Ακόμη κι εδώ, βρέθηκε ένα
10%-12% να απαντάει σε δημοσκόπηση ότι «τους άξιζε» των Αμερικανών αυτό που
έπαθαν! Ξέρω ότι πολλοί θα οργισθούν, διαβάζοντας την είδηση. Αλλά φταίνε οι
πολίτες που σκέπτονται έτσι; Που δεν νιώθουν καμιά αλληλεγγύη για τους
Αμερικανούς; Ή η αλαζονεία, η υπεροψία και κυρίως η συμπεριφορά ιδιοκτήτη που
επέδειξαν όλα αυτά τα χρόνια οι ΗΠΑ απέναντι στους λαούς της γης, και
ειδικότερα τους μικρότερους; Μακάρι αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα να κάνει
σοφότερους τους Αμερικανούς. Πιο γήινους. Πιο ανθρώπινους…

Δεν χρειάζονται ανακρίσεις…

Πράγμα εντελώς απίθανο. Κινούμενο στη σφαίρα του φανταστικού, του άυλου, του
εξωπραγματικού. Διότι ο κακομοίρης Μπους, ο οποίος έτρεξε να κρυφτεί στα πιο
βαθιά μέσα στη γη καταφύγια με το που εκδηλώθηκε η επίθεση, θέλει αίμα. Θέλει
να επιδείξει τα κεφάλια των τρομοκρατών σε δημόσια τελετή στον Ιππόδρομο της
Νέας Ρώμης. Αλλιώς, δεν στέκεται. Γι’ αυτό ετοιμάζεται να ισοπεδώσει το
Αφγανιστάν, γιατί εκεί κρύβεται ο ένοχος για τις επιθέσεις. Ένοχος; Και ποιος
το λέει; Ποιος θέλετε να το πει; Οι ίδιοι οι Αμερικανοί. Από τη στιγμή που τον
ονόμασαν, από τη στιγμή που αποφάνθηκε ο Μπους ότι «ο εχθρός μου λέγεται Οσάμα
Μπιν Λάντεν», δεν χρειάζεται καμιά ανάκριση. Και κανένα στοιχείο. Αυτόν θέλει
εχθρό, αυτός θα την πληρώσει. Και μερικά εκατομμύρια αθώοι. Αλλά ποιος
ασχολείται τώρα με τους Αφγανούς, που είναι τόσο μακριά και τόσο ξένοι με τη
δυτική κουλτούρα…

Το στίγμα του κολασμένου

Ποιος άλλος είναι υποψήφιος να την πληρώσει; Εμείς φυσικά! Που έχουμε το
στίγμα του κολασμένου. Που τον έχουν φάει η προστασία των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων και οι δημοκρατικές ευαισθησίες, και δεν κάνει τίποτε για την
πάταξη της τρομοκρατίας. Τρέμουν στην κυβέρνηση μη τους τη «βαρέσει» τίποτε
φρικιών και βάλουν γκαζάκια σε καμιά αμερικανική αντιπροσωπεία. «Έτσι όπως
είναι τώρα τα πράγματα στην Αμερική, μου έλεγε κυβερνητικός παράγων, αυτοί
είναι ικανοί να βομβαρδίσουν τα Εξάρχεια»! Και δεν λέμε για τίποτε χειρότερο,
όπως να (επ)αναλάβουν δράση οι μασκοφόροι της «17 Νοέμβρη». Εκεί να δεις τι
έχει να γίνει…

Τα λέμε μετά…

Αυτό είχε στον νου του ο Αλέξης Παπαχελάς στην πολύ καλή συνέντευξη που έκανε
με τον νέο πρέσβη των ΗΠΑ Τομ Μίλερ. Από την αρχή της συνέντευξης, που
μεταδόθηκε στο Mega, ο Παπαχελάς από ‘δώ το είχε από ‘κεί το πήγαινε, στο
τέλος του την «είπε»: Κύριε Μίλερ, έπειτα από ένα τέτοιο χτύπημα της
τρομοκρατίας στην καρδιά της Αμερικής, θα εξακολουθήσετε να κουνάτε το δάχτυλο
στους Έλληνες; Εκείνος ξεροκατάπιε, και έκανε κανονική στροφή. Αυτό που έχει
σημασία, είπε, είναι η συμπαράσταση που μας έδειξαν οι Έλληνες από όλα τα
πολιτικά φάσματα. Που σημαίνει, ας γίνει κάτι και θα σας δείξω εγώ. Ή μετά τα
λέμε…

Ας όψονται

Είναι τόσο τραγικές οι στιγμές, και τα όσα συνέβησαν στην Αμερική, που δεν
σηκώνουν ούτε αστεία ούτε πλάκα. Διότι αν σήκωναν, εδώ είμαστε να
συνεισφέρουμε με ιδέες και προτάσεις προς την ελληνική κυβέρνηση. Για
παράδειγμα: δεν θα έπρεπε, με το που έγινε το γεγονός, και δεδομένης της
απώλειας ατόμων ελληνοαμερικανικής ή και ελληνικής καταγωγής, να ζητήσει
άμεσες εξηγήσεις από τις ΗΠΑ για το περιστατικό;! Με διπλωματικό διάβημα
μάλιστα; Άλλο παράδειγμα: δεν θα έπρεπε να αποσταλεί στις ΗΠΑ κλιμάκιο της
Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας να αναλάβει την… εποπτεία των ερευνών για την
ανακάλυψη των ενόχων; Τρίτο παράδειγμα: μια ταξιδιωτική οδηγία, προς όσους
Έλληνες σκοπεύουν να ταξιδέψουν στις ΗΠΑ, δεν θα έπρεπε να εκδοθεί; Αλλά,
είπαμε. Τα γεγονότα είναι τόσο τραγικά, που μόνο θλίψη προκαλούν. Και απέχθεια
προς όσους εκτέλεσαν το αποτρόπαιο έγκλημα. Γι’ αυτό και η αντίδραση των
Αμερικανών αναμένεται να είναι σκληρή…

Πιάστηκαν στον ύπνο

Αλλά αυτά είναι «όπερ έδει δείξαι», που μας έλεγαν και στο σχολείο. Σημασία
έχει το τώρα. Και το τώρα είναι ζοφερό. Κυρίως, γιατί, έπειτα από αυτό που
έγινε στις ΗΠΑ, «τίποτε δεν θα είναι όπως παλιά». Το Περλ Χάρμπορ της
ηλεκτρονικής εποχής, όπως εύστοχα το ονόμασε ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, δεν
είναι που ισοπέδωσε το κύρος του Αμερικανού γίγαντα. Είναι ότι απέδειξε πέρα
από κάθε προσδοκία πως τα προηγμένα συστήματα ασφαλείας που διαθέτουν οι
Αμερικανοί στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο ικανά. Ότι η φήμη πως οι
Αμερικανοί μπορεί να μας παρακολουθούν από ψηλά με δορυφόρους για ό,τι λέμε ή
κάνουμε, δεν είναι παρά ένας μύθος. Πιάστηκαν στον ύπνο. Χαμπάρι δεν πήραν…

Ευτυχώς δεν είδαμε

Πλούσιο το τηλεοπτικό υλικό που (μετα)δόθηκε από τις ΗΠΑ για τις καταστροφές.
Η τηλεόραση «ευτύχησε» να είναι εκεί την ώρα που έπεσε το δεύτερο αεροπλάνο
πάνω στον ένα από τους δίδυμους πύργους. Και πολύ κοντά, όταν έπεσε το άλλο
αεροπλάνο στο Πεντάγωνο. Τα είδαμε όλα, και τα βιώσαμε όλα σαν να ήμασταν
εκεί, Νεοϋορκέζοι χωρίς πανικό και φόβο. Είδαμε το αληθινό πρόσωπο της
τηλεόρασης με τους ρεπόρτερ να είναι χαμένοι μέσα στη σκόνη και στους καπνούς.
Τι δεν είδαμε; Τη φρικαλεότητα της ανάσυρσης νεκρών από τα ερείπια. Το αναφέρω
γιατί είναι πρόσφατες ακόμη οι «επιτυχίες» των δικών μας καναλιών στα ερείπια
της Ρικομέξ και της Φουρλής, στον σεισμό του ’99. Τότε που το σπίτι μας είχε
καταντήσει (μας το είχαν καταντήσει για την ακρίβεια) ένα απέραντο
νεκροτομείο…