ΜΑΤΙΕΣ Στα σχολεία

Εκείνα τα χρόνια, τα μετακατοχικά, τα δύσκολα, που ήμουν κι εγώ παιδί, γνώριζα
ότι ένας στους δέκα, στους δεκαπέντε μαθητές του Δημοτικού και του Γυμνασίου,
εγκατέλειπε το σχολείο και έπιανε δουλειά στο μαραγκούδικο της γειτονιάς, στο
συνεργείο αυτοκινήτων, στο κουρείο, για να τσοντάρει στην οικογένειά του, που
το ‘χε ανάγκη το μεροκαματάκι του. Δεν φανταζόμουν ότι το ίδιο, και για
ανάλογες αιτίες, θα συνέβαινε και σήμερα ­ ύστερα από μισόν αιώνα…

Διαβάζω: «… Μια νέα γενιά μαθητών μπαίνει στον αγώνα ­ 650.000 στο Δημοτικό,
360.000 στο Γυμνάσιο, 240.000 στο Λύκειο, 85.000 στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ.(…)
Εκατό χιλιάδες μαθητές τον χρόνο αναγκάζονται, για λόγους
οικονομικοκοινωνικούς, να εγκαταλείψουν στη μέση την υποχρεωτική εννιάχρονη
εκπαίδευση. Και 135.000 πτυχιούχοι ΑΕΙ και ΤΕΙ (πάνω από το 23%), οι
περισσότεροι μέχρι 35 χρόνων, είναι άνεργοι…».

Ας αφήσουμε, όμως, για σήμερα, την ανεργία κι ας μείνουμε στα σχολεία
Αντιγράφω από μια έρευνα της «Καθημερινής» (Γ. Λιαλιός, Λ. Γιάνναρου),
βασισμένη σε στοιχεία του Ινστιτούτου Καταναλωτών: Οι ετήσιες δαπάνες ενός
μαθητή δημοσίου Νηπιαγωγείου, με μία δραστηριότητα, είναι 180-240.000 δρχ. Του
μαθητή του Δημοτικού, με μία δραστηριότητα και με μία ξένη γλώσσα, από 250 έως
400.000 δρχ. Του μαθητή του Γυμνασίου, με μία δραστηριότητα, μία ξένη γλώσσα
και φροντιστήριο σε δύο μαθήματα, από 800.000 έως 1.000.000 δρχ. Του μαθητή
Λυκείου, με φροντιστήριο και ιδιαίτερο σε δύο μαθήματα, από 1.200.000 έως
1.700.000 δραχμές!».

Είκοσι χιλιάρικα τον μήνα, για ένα νήπιο! Σε δημόσιο Νηπιαγωγείο,
επαναλαμβάνω! Και τριάντα χιλιάρικα, περίπου, για έναν εννιάχρονο, δεκάχρονο
μαθητή, δημόσιου σχολείου, επίσης! Πώς να τα βγάλει πέρα ο χριστιανός, που ο
μισθός του, μαζί με της γυναίκας του, δεν ξεπερνάει τις 400 χιλιάδες; Αλλά
υπάρχουν και χειρότερα: ένας «δεκαοχτάρης», που μπήκε σε Πανεπιστήμιο ή σε
κάποιο ΤΕΙ, μόνο για νοίκι σε μια γκαρσονιέρα, χρειάζεται 60-80.000 τον μήνα,
στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα. Στα Γιάννινα και την Κομοτηνή,
60-80.000. Στο Ρέθυμνο, 55-80.000. Στα Χανιά και τη Μυτιλήνη, 55-75.000.

Κατά τα άλλα, όλα τα παιδιά, έχουν ίσες ευκαιρίες, για να μάθουν γράμματα και
να πάνε και λίγο παραπάνω…