ΜΑΤΙΕΣ Μπομπάρδες

Είπα, δαγκώνοντας τα χείλη, «αντίο καλοκαίρι», έβαλα τα καλά μου ­ καινούργια
μαρκαδοράκια, πολύχρωμα, αλλά και μελάνια και πένες και χαρτί άσπρο,
κολλαριστό, τσίλικο ­ και αποφάσισα να μπω στο φθινόπωρο και στο «καλώς σας
βρήκα», με ανοιχτή καρδιά. Και γραψίματα, με μια στάλα, έστω, χαρά της ζωής.
Αλλά από την πρώτη μέρα, μου τη στήσανε τα γεγονότα με μπομπάρδες τρικάταρτες
και μου ρίξανε! Κι έτσι, ξαφνικά, βρέθηκα από το ποίημα στο σκουπίδι κι από το
μυρωμένο κύμα στην μπόχα! Κι από τη θεία αμεριμνησία στους λόγους για τα
οικονομικά επιτεύγματα της κυβέρνησης, στις οργισμένες αντιδράσεις της
αντιπολίτευσης, στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και στην οξύτατη κόντρα Ν.Δ.
και ΠΑΣΟΚ για το θέμα του χρηματιστηρίου!..

Θα μπορούσα, αν ήθελα, να πέσω στα βαθιά, με το «καλημέρα». Να μιλήσω για τον
Σημίτη και για τον Καραμανλή, για τον εισαγγελέα Ασπρογέρακα και για τον
Έβερτ, για το ευρώ που ανατέλλει, για τη δραχμή που δύει. Δεν μου πάει, όμως.
Θέλω ν’ απλώσω, πριν απ’ όλα, το χέρι, στον αναγνώστη. Να μαλακώσω κι εγώ, να
μαλακώσει κι εκείνος. Γιατί το μετακαλόκαιρο ­ θ’ αργήσουν, κατά πως φαίνεται
οι βροχές, και τα πουλοβεράκια θα μείνουν για κάνα δίμηνο στην ντουλάπα ­
είναι μια ευαίσθητη εποχή. Δεν σηκώνει ζόρι και «αντριλίκι». Είναι η εποχή που
όλοι μας προσπαθούμε να ξεκουραστούμε από την… ξεκούραση των διακοπών και να
βάλουμε σε μια σειρά όσα μπέρδεψε και τελικά «πήρε και σήκωσε» το καλοκαίρι.

Πραγματικά, τι σίφουνας, τι τρελοκομείο που είναι το καλοκαίρι! Σε βγάζει από
τις γραμμές σου, σε αναστατώνει, σε σπρώχνει να κυκλοφορείς με κοντό
πανταλονάκι και να νιώθεις ­ αυτό, ιδίως! ­ δεκατετράχρονος κοντοπανταλονάς,
σου γεμίζει, όλη την ώρα, το ποτήρι, λέγοντάς σου «άσπρο πάτο!», προστακτικά,
σε κρατάει όρθιο στο ξενύχτι και το τραγούδι κι ας είσαι, συνεχώς, με τα χάπια
στο τσεπάκι, σου ζητάει να ομορφαίνεις, να προσπαθείς ν’ αρέσεις, να
φλερτάρεις, να ερωτεύεσαι, σου φωνάζει, με τις παλάμες ντελάλη γύρω από το
στόμα, «κλείσε τα τεφτέρια, Ιούλιο και Αύγουστο, μια ζωή την έχουμε…».

Πάντοτε, όταν γράφω το πρώτο χρονογράφημα της σεζόν, αισθάνομαι σαν πρωτάρης.
Κι ας είμαι σαράντα χρόνια φούρναρης (Σαράντα τρία, για την ακρίβεια). Σιγά
σιγά, όμως, λαδώνονται οι μηχανές και το χειρόγραφο πλημμυρίζει, χωρίς να το
καταλάβω. Καλή αρχή, λοιπόν. Και καλό φθινόπωρο. Και η αγάπη μας όλη στα
παιδιά. Που ξανασμίγουν με τα σχολεία. Δύσκολες ώρες. Ύστερα, μάλιστα, από ένα
ολόκληρο τρίμηνο ανεμελιάς…