ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ίντερνετ καφέ

Στο Ίντερνετ καφέ δύο πιτσιρίκια, μικρούτσικα σαν κλαράκια, φλερτάρουν
παίζοντας ανάμεσα στα τραπέζια. Το αγοράκι στέκεται κλαρίνο μπροστά στο
κοριτσάκι. Κάτι του λέει στο αυτί. «Πολύ αστείο κι αυτό» λέει το κοριτσάκι,
κάνει μια στροφή. «Σου άρεσε;» ο νεαρός φιλάρεσκα. «Ναι πολύ» τσαχπίνικα
εκείνη, και νέα φούρλα. Κάποιος ενοχλημένος θαμών, με το ποντίκι στο χέρι,
σκύβει να τα μαλώσει. «Φύγετε από εδώ!», τους λέει. Τον κοιτάνε λίγο
ξαφνιασμένα και ξαναρχίζουν τα παιχνίδια. Το γέλιο τους είναι σαν ρυάκι που
κατρακυλά στην εξοχή και λάμπει, αλλά εκεί μέσα ενοχλεί. Οι άνθρωποι πήγανε
για τις οθόνες, τα πλήκτρα, τα τραπέζια, λίγη ησυχία, ποια μάνα βρέθηκε να
κουβαλήσει τα μικρά; Θα έπρεπε να είναι κατασκήνωση, σε πάρκα, σε παραλία,
πάντως όχι μέσα σε τέτοια αίθουσα, όπου οι πάντες, απο έξι ετών κι επάνω,
αποσπώνται από το πρόσωπο του πλησίον τους και στρέφονται στο πρόσωπο της
οθόνης. Είναι ένα είδος ναού το καφενείο του Ίντερνετ και τα δύο πιτσιρίκια
ασεβείς επισκέπτες. Το διαδίκτυο της επικοινωνίας δεν τους λέει τίποτα,
επικοινωνούν απ’ ευθείας. Είναι κάτω από έξι, γι’ αυτό ίσως. Η ζωή φαίνεται
απλή σ’ αυτές τις ηλικίες.

Νομίζουν ότι θα μπορούν πάντα έτσι εύκολα να φλερτάρουν, να ψιθυρίζουν, να
τρεχοβολάνε και να σκάνε στα γέλια; Οι θαμώνες προσπαθούν μάταια να κάνουν
υπομονή να τα πείσουν, με πολιτισμένο τρόπο, να καθήσουν ήσυχα. Παλεύουν σε
εικονικά παιχνίδια, εικονικές συναντήσεις, ιδρωκοπούν, κυλάει σαν έλκηθρο το
ποντικάκι τους στην επιφάνεια του τραπεζιού κι απορούν, πώς γίνεται τα δύο
πιτσιρίκια να μένουν τόσο ασυγκίνητα στο θαυμάσιο αυτό μέσο; Πότε θα πιαστούν
κι αυτά στο δόκανο, να πάψουν να έχουν τόση αναίδεια;