ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Πολυτέλεια η ειλικρίνεια

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Η Φρ. Νιμέε, Γεν. Κολοκοτρώνη 26, Αθήνα, γράφει:

«Αναρωτηθήκατε ποτέ τι αποτελεί η ειλικρίνεια; Για μένα που συνιστώ μέλος της
ελληνικής εκπαίδευσης η ειλικρίνεια αποτελεί πολυτέλεια. Και σε αυτό ακριβώς
το σημείο σημειώνονται δύο βασικές αδυναμίες του εκπαιδευτικού μας συστήματος.
Κατά πρώτο λόγο, δεν βοηθά τους μαθητές να διαμορφώνουν κριτική σκέψη και,
κατά δεύτερο, δεν τους επιτρέπει, αν έχουν άποψη για ένα γεγονός, να την
εκθέτουν.

Κυρίαρχη επιδίωξή μου είναι όχι μόνο η διαπίστωση των δύο αυτών προβλημάτων
από το σύνολο των μαθητών, των εκπαιδευτικών και των κοινωνικών φορέων, αλλά
και η επίλυσή τους. Η αντιμετώπισή τους απαιτεί και την αναλυτική προβολή
τους. Η καθημερινή παρατήρηση οδηγεί στη διαπίστωση του προβλήματος. Οι
μαθητές εισπράττουν, σε μόνιμη βάση, μια νοοτροπία δογματισμού. Ακόμα και στο
μάθημα της έκθεσης (ανεξαρτήτως του καθηγητού) επιβάλλεται οι εξεταζόμενοι να
αναλύουν απόψεις τρίτων (καθηγητών, βοηθητικών εντύπων, βιβλίων του Οργανισμού
και τα «πιστεύω» της κοινής γνώμης), δίνοντας βαρύτητα μόνο σε αυτές και
παρακάμπτοντας την προσωπική τους κρίση. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργείται
ένας συναγωνισμός μεταξύ αυτών που γίνονται ακριβέστερα φερέφωνα και
καταγράφουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτά που επιθυμεί να διαβάσει ο
εξεταστής. Και όσοι ειλικρινείς, γενναίοι ή κατά άλλους αφελείς τολμήσουν να
εκθέσουν τις πραγματικές τους θέσεις, τότε τιμωρούνται με μείωση της
βαθμολογίας τους!

Όμως ποιον τιμωρεί το σύστημα; Αυτόν που έχει διαμορφώσει μια κρίση και την
εκθέτει ή την ίδια την νοοτροπία του; Μάλλον, αυτόν που δεν του δίνει την
ευκαιρία να αναπτύσσει κριτικό νου. Αμφιβάλλω αν μπορούμε να μιλούμε για
δημοκρατία, εάν το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα δεν υποστηρίζει τις γνώμες των
πολλών, αλλά τάσσεται υπέρ μιας μονόπλευρης και απόλυτης άποψης, εάν το ίδιο
τιμωρεί αυτούς που έχουν σχηματίσει διαφορετική κρίση. Εν τέλει το ίδιο το
σύστημα δεν διαμορφώνει πολίτες που θα υπερασπίσουν τη δημοκρατία και δεν
τοποθετεί τους μαθητές σε κλίμα δημοκρατικό, όπου όλες οι απόψεις γίνονται
δεκτές.

Συμπερασματικά, θύμα του εκπαιδευτικού συστήματος δεν αποτελεί ο μαθητής που
τιμωρείται γιατί έχει το θάρρος να δηλώσει τις σκέψεις του, δεν είναι το ίδιο,
είναι οι μαθητές που μπλέκονται στα δίχτυα της πνευματικής δυσπραγίας και
συνεπώς της παραπληροφόρησης και της προπαγάνδας, μα, κυρίως ο ίδιος ο ιερός
θεσμός της δημοκρατίας που αιμορραγεί…».