ΜΑΤΙΕΣ Το Αιγαίο

Το 1977, την ημέρα που πέθανε ο Έλβις Πρίσλεϊ, βρισκόμουν σ’ ένα από τα
ωραιότερα νησιά των Κυκλάδων. Όχι για τουρισμό, αλλά για ρεπορτάζ: οι κάτοικοι
του νησιού είχαν συγκεντρωθεί σε μια μεγάλη πλατεία και, απειλώντας ότι «θα τα
κάψουν όλα!», απαιτούσαν από την τότε κυβέρνηση Καραμανλή να τους επιτρέψει
να… καταστρέψουν τα σπίτια τους! Δηλαδή, να ξηλώσουν τα κεραμίδια και να
σηκώσουν πατώματα, για να μπορούν να εξυπηρετούν περισσότερους τουρίστες, να
πετάξουν τα πλακάκια από τα δάπεδα και να ρίξουν τσιμέντο και, βεβαίως, να…
ασφαλτοστρώσουν τους δρόμους, για να κινούνται πιο γρήγορα τα αυτοκίνητα!
Φυσικά, τίποτα δεν πέτυχαν οι… «αγαθοί νησιώτες», που μόνο στον παρά είχαν
το μυαλό τους! Ο Καραμανλής, που δεν μάσαγε από κάτι τέτοια, τους άφησε να
φωνάζουν και ύστερα τους έστειλε τους χωροφύλακες, για τα περαιτέρω.

Το περιστατικό αυτό θυμήθηκα βλέποντας, προ ημερών, τον υπουργό Αιγαίου Νίκο
Σηφουνάκη, να δείχνει, σε μια φωτογραφία των «ΝΕΩΝ», γεμάτος αγανάκτηση, μια
σειρά από πολυκατοικίες, που είχαν ανεγερθεί σε πολύ γνωστό τουριστικό νησί,
χωρίς άδεια των αρχών, αλλά και χωρίς οι ιδιοκτήτες τους να έχουν υποστεί την
παραμικρή κύρωση, από τη συντεταγμένη, κατά τα άλλα, πολιτεία μας.

Το ότι μπλέχτηκε ο Σηφουνάκης με αυτή την ιστορία ­ τη διάσωση της φυσικής και
αρχιτεκτονικής ομορφιάς του Αιγαίου, όπου αυτή έχει απομείνει ­ με κάνει να
αισιοδοξώ. Γιατί αυτός ο υπουργός-αρχιτέκτονας, είναι «κακό παιδί». Δεν μασάει
από παρακάλια, γλειψίματα, πιέσεις και μεγάλα ονόματα, όταν βρίσκεται
αντιμέτωπος με παρανομίες, λάθη και αισθητικές παραχωρήσεις. Τον έζησα από
κοντά, πολλά χρόνια, στη Λέσβο. Σε μια εποχή που το νησί είχε ταράτσες και όχι
κεραμιδένιες στέγες. Και έξοχα βιομηχανικά κτίρια ρήμαζαν σε διάφορα χωριά,
γεμάτα από ποντικούς και σκουπίδια.

Ο Σηφουνάκης όλα αυτά τα βιομηχανικά κτίρια τα αποκατέστησε. Τα ξανασχεδίασε
και τα παρέδωσε «αλλιώς ωραία». Για να χρησιμοποιηθούν ­ όπως και έγινε ­ ως
πολιτιστικά κέντρα υψηλής στάθμης. Ο Σηφουνάκης, βλέποντας ότι χάνονται σιγά
σιγά οι παλιοί μαστόροι, που δούλευαν εξαίσια την πέτρα, για το καλντερίμι,
τους βρήκε, τους μάζεψε, τους έβαλε να διδάξουν σε καινούργιους πετράδες και
κατάφερε, στο τέλος, όλα τα λιθόστρωτα του νησιού να διασωθούν!

Εγώ ο ίδιος τον έχω δει να πηδάει από το αυτοκίνητο, όχι μια και δυο φορές,
και να τρέχει, τρελός και συγκινημένος, να φωτογραφίσει μια πόρτα, μια
μπετούγια, ένα παράξενο παράθυρο, ένα εντυπωσιακό σκαλοπάτι, στον Μόλυβο, στην
Αγιάσο, στην Παναγιούδα, στη Θερμή, στην Πάνω Συκαμνιά, στον Σκόπελο και στον
Πολιχνίτο! Γι’ αυτό πιστεύω ότι τώρα που αποφάσισε να δράσει στο Αρχιπέλαγος,
πολλά θα καταφέρει να πετύχει και σε σύντομο, μάλιστα, χρονικό διάστημα.
Αρκεί, βέβαια, το ηλίθιο κράτος μας, το «κράτος της πλάκας», όπως το έχω
χαρακτηρίσει, να μην του ρίξει στον δρόμο τίποτα χολερικούς γραφειοκράτες, που
δεν ξέρουν τι τους γίνεται και όμως πιστεύουν ότι τα ξέρουν όλα. Και, φυσικά,
κάνουν ζημιά. Μεγάλη.