ΜΑΤΙΕΣ Πού το πάει;

Μου έλεγε, ο αείμνηστος Φώκος Δημητριάδης ­ ο σημαντικότερος, ίσως, Έλληνας
γελοιογράφος του εικοστού αιώνα: «Θυμάσαι ένα σκίτσο, όπου έβαζα τον
Καραμανλή, εξαιτίας του “Ορνίθων”, να σέρνει από το λουρί, σαν σκυλάκι, μια
κότα, με τη φάτσα εκείνου του κοντού ­ του Κωνσταντίνου Τσάτσου;». «Πώς δεν
θυμάμαι…». «Σατίρισα, λοιπόν, τον Τσάτσο, μ’ αυτό τον τρόπο, σε καμιά
πενηνταριά σκίτσα και μετά βαρέθηκα ­ δεν τον ξανάπιασα στο πενάκι μου. Οπότε,
ένα βράδυ ­ θα είχαν περάσει 15 μέρες από τότε που είχα σταματήσει να τον
σατιρίζω ­ μου τηλεφωνεί ο ίδιος στο σπίτι: “Καλησπέρα σας. Τσάτσος εδώ, ο
υπουργός…”. “Τα σέβη μου. Σε τι μπορώ να σας φανώ χρήσιμος;”. “Σας παρακαλώ
θερμώς, να συνεχίσετε να με σατιρίζετε! Να με κάνετε κότα! Από τότε που
σταματήσατε, είμαι δυστυχής: Ουδείς ασχολείται με το άτομό μου!”».

Πιστεύω ακράδαντα, πως αν οι τηλεοράσεις και οι εφημερίδες πάψουν να
ασχολούνται με τον Χριστόδουλο, ο άγιος αυτός άνθρωπος, θα… «τρελαθεί»! Και
θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν, για να προσελκύσει πάνω του και πάλι τα φώτα της
δημοσιότητας! Και με εντυπωσίασε το γεγονός, ότι σε έρευνα που έγινε πριν από
λίγες μέρες και δημοσιεύθηκε στις 25/6 στην «Ελευθεροτυπία», ανάμεσα στις
ερωτήσεις που υποβλήθηκαν, για τον Αρχιεπίσκοπο, δεν υπήρχε και μία, που να
αφορά τη… λύσσα του για προβολή!

Βεβαίως, οι ερωτηθέντες (472), δεν του χάρισαν κάστανα. Και υποκριτή τον
χαρακτήρισαν και εθνικιστή και δειλό και λαϊκιστή και οπισθοδρομικό και
επιπόλαιο και θρασύ και αφελή και ανασφαλή! Αλλά, διαπίστωσα, ότι είναι πολλοί
και εκείνοι που του βγάζουν το καπέλο. (Λένε ότι είναι ειλικρινής, τολμηρός,
προοδευτικός, πατριώτης, προσεκτικός, συνετός, ανατρεπτικός και αγαπάει τον
λαό).

Μια άλλη ερώτηση, που, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να υπάρχει στο
ερωτηματολόγιο, είναι τούτη: ο Αρχιεπίσκοπος παραδέχεται τα λάθη του και
υποχωρεί ή στυλώνει τα πόδια, ακόμη κι όταν έχει άδικο; Και η απάντηση, με
βάση τη θλιβερή ιστορία των ταυτοτήτων, που ο ίδιος δημιούργησε, με τις
αλήστου μνήμης λαοσυνάξεις του, το λάβαρο της αγίας Λαύρας, τη συλλογή
υπογραφών και την απαίτηση για διεξαγωγή δημοψηφίσματος, θα ήταν, δυστυχώς,
ότι ο προκαθήμενος της Εκκλησίας, «δεν καταλαβαίνει τίποτα»!

Απόδειξη γι’ αυτό, το γεγονός ότι, παρά την απόφαση του Συμβουλίου
Επικρατείας, πως είναι αντισυνταγματική, ακόμη και η προαιρετική αναγραφή του
θρησκεύματος στις ταυτότητες, η Σύνοδος απειλεί με «δεύτερο γύρο», τονίζοντας
ότι «ο αγώνας της Εκκλησίας θα συνεχισθεί!». Δηλαδή ­ ρωτάω ­ τι θα συμβεί;
Μόλις φθινοπωριάσει, ο Χριστόδουλος θα ξαναβγάλει τους πιστούς στους δρόμους ή
θα προσφύγει στον Άρειο Πάγο και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο;

Να το ξαναπούμε, μήπως ο Χριστόδουλος, με το λέγε – λέγε κάποτε, πεισθεί: Η
χριστιανική πίστη, η όποια πίστη, δεν είναι υπόθεση ενός δημοσίου εγγράφου.
Είναι υπόθεση ψυχής. Και είναι δυστύχημα το ότι η Εκκλησία, που με τις ψυχές
έχει διάλογο, ασχολείται με ταυτότητες και πολυτελή ξενοδοχεία, που, όπως
διαβάζω, σχεδιάζει να χτίσει, λίαν προσεχώς…