ΜΑΤΙΕΣ Παλιά βιβλία

Εργάζεται στη Ρώμη κι είναι παντρεμένη με Ιταλό, που αγαπάει πολύ την Ελλάδα.
Τόσο πολύ, που, κάθε χρόνο, τις 45 μέρες της άδειάς του (παίρνει και ένα
δεκαήμερο από τη «σημαία»…) τις χαίρεται στην Κεφαλονιά ­ στο Αργοστόλι.
Μαζί με τη γυναίκα του. Μια έξυπνη και όμορφη μελαχρινή, με νευρώδη πόδια, που
γεννήθηκε στο Αργοστόλι, μεγάλωσε σ’ αυτό και, κάθε φορά, που με συναντά, μου
λέει, με έμφαση, αλλά γελώντας, πως «το Ληξούρι δεν πιάνει μπάζα μπρος στο
Αργοστόλι ­ μην ακούς τον Λασκαράτο…».

Της υποσχέθηκα, πριν από μια εβδομάδα, που την είδα στην ιταλική πρωτεύουσα,
πως θα της κάνω δώρο τα «Άπαντα» του Λασκαράτου, τον οποίο λατρεύει. Την
Πέμπτη, λοιπόν, που μας πέρασε, αποφάσισα να κάνω πράξη την υπόσχεσή μου.
Άρχισα να τηλεφωνώ, εδώ κι εκεί, σε διάφορα φιλικά βιβλιοπωλεία, αλλά τζίφος η
υπόθεση. «Δύσκολα θα βρείτε τέτοια βιβλία» μου είπε μια ευγενική κυρία, από
την «Εστία». «Οι εκδότες, σήμερα, για λόγους εμπορικούς, βγάζουν, μοναχά,
βιβλία που ζητάει η αγορά. Φοβούνται ­ και είναι φυσικό αυτό ­ πως άμα
εκδώσουν ένα Λασκαράτο, θα τους μείνει…».

Τηλεφώνησα και στον φίλο μου Αντώνη Φωστιέρη. Τον ποιητή και εκδότη της
«Λέξης». «Ψύλλους στ’ άχυρα γυρεύεις», μου είπε από την αρχή. «Κανένα παλιό
ποιητή ή πεζογράφο δεν μπορείς να βρεις στα σημερινά βιβλιοπωλεία. Αυτό που
λέγαμε παλιά, το scripta manent, είναι απάτη. Κανένα γραπτό δεν μένει! Μένουν
τα ονόματα των ποιητών στις ταμπέλες των δρόμων, αλλά τα έργα τους, δεν τα
βρίσκεις πουθενά! Μπορείς να βρεις, ας πούμε, βιβλία τον Δάφνη ή του Μαρτζώκη
και δεκάδων άλλων ποιητών τις ίδιας εποχής και του ίδιου βεληνεκούς; Αδύνατον.
Τα ονόματά τους, όμως, θα τα δεις, σε πολλούς αθηναϊκούς δρόμους!.. Ο ποιητής,
κερδίζει το όνομά του, αλλά χάνει το… έργο του!».

Πιστεύω, ότι κάτι πρέπει να γίνει μ’ αυτή την ιστορία. Αίφνης: να συγκροτηθεί
μια επιτροπή από συγγραφείς κ.λπ., κι αυτή η επιτροπή, να φτιάξει το corpus,
ας πούμε, της Νεοελληνικής Γραμματείας. Και με βάση αυτό το corpus, που θα
περιλαμβάνει, ασφαλώς, εκατό, διακόσιους, τριακόσιους τίτλους, να κυκλοφορούν,
κατά διαστήματα, τα βιβλία που δεν υπάρχουν σήμερα στην αγορά.

Όσο για μένα, θα συνεχίσω να ψάχνω για τον Λασκαράτο. (Η υπόσχεση είναι
υπόσχεση). Με την εμμονή του… Κάτωνα, ο οποίος, ως γνωστόν, όποτε μιλούσε
στη Σύγκλητο, οποιοδήποτε κι αν ήταν το θέμα του, κατέληγε με τη φράση, «και
εν πάση περιπτώσει, φρονώ ότι πρέπει να καταστραφεί η Καρχηδόνα»! (Et
praiterea censeo Carthago delenda est).

Πολύ λατινικό, όμως, δεν έπεσε Τεταρτιάτικα;