ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Άφθαρτη ψάθα

Πριν ακόμα έρθει καλά το καλοκαίρι, η Μαργαρίτα Λυμπεράκη φόρεσε το μεγάλο
ψάθινο καπέλο της κι έφυγε, με βάδισμα ελαστικό, να κρυφτεί στα στάχυα. Τη
βλέπω να απομακρύνεται αργά, να χάνεται στην εξοχή, μέσα στα βουίσματα. Γι’
αυτό της άρεσε η ψάθα, μπορούσε να μπερδεύεται με τους θάμνους, με τα
κιτρινισμένα χόρτα, να γίνεται ένα με τ’ αγριολούλουδα και τον ουρανό. Άλλαξε
πολύ, από το πρώτο καλοκαίρι που φόρεσε εκείνο το καπέλο με τις παπαρούνες, η
μόδα στα καπέλα. Άλλαξαν τα φορέματα, οι κομμώσεις, τα τοπία της Αττικής, τα
πρόσωπα των κοριτσιών, ακόμα και η ζέστη του καλοκαιριού. Τώρα τα κορίτσια
φοράνε καπέλα αγορίστικα πάνινα, σφιχτά στο κεφάλι, αλλά ακόμα κάπου κρύβονται
για να πουν μυστικά, όπως τότε με τα ψάθινα καπέλα. Και με τον ίδιο τρόπο τα
παίρνουν στα χέρια και τα σφίγγουν για να κρατηθούν, να μην τα παρασύρει ο
χρόνος, η φθορά, οι βασανιστικές επιθυμίες, οι ανεξήγητες ορμές. Τι να σου
κάνουν τα καπέλα, ψάθινα και πάνινα, πώς να σε προστατέψουν; Είναι η ψάθα τόσο
ευαίσθητο υλικό, λειώνει σε λίγες μέρες, εξαφανίζεται, χάνονται γρήγορα,
φεύγουν τα πραγματάκια που επιμελούνται οι νεαρές γυναίκες. Η ερωτική αγωνία
τα καταστρέφει μια ώρα αρχύτερα. Ψάθα και καραβόπανο τελευταίας μόδας, το ίδιο
ανίσχυρα και καταδικασμένα. Μόνο πού και πού γίνεται το θαύμα, και κάποια
ψάθινα καπέλα μένουν καινούργια κι ολόφρεσκα. Αν και υπήρξαν μοντέρνα, δεν
ξεπεράστηκαν από τη μόδα που άλλαξε, όπως αυτά της Λυμπεράκη. Διάλεξε το δικό
της πριν χρειαστεί, από εκείνα τα αθάνατα, κι ενώ ο αέρας δεν αφήνει τίποτα
στα κεφάλια, αναχωρεί στον ακίνητο ορίζοντα.