ΜΑΤΙΕΣ Διάλογος

Φαντάζομαι πως ακόμη και ο Χρ. Πολυζωγόπουλος, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, δεν θα
πίστευε ότι και η δεύτερη κινητοποίηση για το «ασφαλιστικό», την περασμένη
Πέμπτη, θα είχε την επιτυχία της πρώτης. Για τρεις λόγους: 1) η Πέμπτη
είναι πριν… από την Παρασκευή και η Παρασκευή… πριν από το Σαββατοκύριακο.
Άρα, το «τετραήμερο» για μια ονειρώδη… εκδρομή είναι από χέρι στρωμένο!
2) Κάνει ζέστη. Σχεδόν ανυπόφορη. Συγκεντρώσεις λοιπόν και πορείες, με
πλακάτ και συνθήματα, κάτω από καυτό ήλιο, είναι καταδικασμένες σε αποτυχία.
3) Στο αρχικό «κάλεσμα», στην εναρκτήρια «μάχη», μπορεί οι πάντες να
ανταποκρίνονται. Στη συνέχεια, όμως, υποστέλλονται κάμποσες σημαίες…

Η απεργία, ωστόσο, είχε και πάλι επιτυχία. Κατά τους οργανωτές της μεγάλη.
Αλλά και κατά την κυβέρνηση, όχι μικρή. Τι σημαίνει αυτή η επιτυχία; Σημαίνει,
ξεκάθαρα, ότι ο λαός, που με τίποτα δεν χάνει τα… μπάνια του, στην
προκειμένη περίπτωση αποφάσισε να τα χάσει. Για να δηλώσει, με τον πιο έντονο
τρόπο, ότι είναι ανυποχώρητος, ως προς το «ασφαλιστικό». Και να υπογραμμίσει
στον Πρωθυπουργό ότι ουδείς εργαζόμενος παίζει με το ψωμί του, με τα χρόνια
της εργασίας του και τη σύνταξή του. Και αρνείται να δεχτεί «λύσεις», που
σχεδιάζονται γύρω από ένα υπουργικό τραπέζι, ερήμην του.

Σημαίνει, επίσης, ότι ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο καλλιτέχνης, ο δημοσιογράφος,
είναι εξοργισμένος με ό,τι συνέβη. Και θέλει να το φωνάξει. Να φωνάξει ότι
δέχτηκε βαριά προσβολή από τον Γιαννίτση. Που πέταξε στο τραπέζι ένα
απαράδεκτο σχέδιο, για ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα όπως το «ασφαλιστικό» και
πίστεψε ότι έχει τη δύναμη να το επιβάλει, σαν να είναι «ο γιος τού… πάρ’ τα
όλα»! Γίνονται τέτοια πράγματα στο 2001 και σε περίοδο δημοκρατίας;

Ο Σημίτης, βλέποντας τα δύσκολα, ήδη έχει κάνει πίσω: βγαίνει, συνεχώς, στην
τηλεόραση και μιλάει για «διάλογο χωρίς προαπαιτούμενα». (Τι λέξη κι αυτή…
Σε αχρησία, σχεδόν, μπήκε ξαφνικά και εκσυγχρονιστικά στη ζωή μας κι έγινε
καραμέλα, στο στόμα πολιτικών, συνδικαλιστών και δημοσιογράφων…). Αλλ’ ενώ ο
Σημίτης ακολουθεί έναν μετριοπαθή, πλέον, δρόμο, οι συνδικαλιστές μοιάζει σαν
να έχουν στυλώσει τα πόδια και να μη δέχονται κουβέντα! «Παρά την αναδίπλωση
της κυβέρνησης, δυστροπούν στον διάλογο», σημείωνε, προχθές, στην πρώτη σελίδα
της, η «Καθημερινή».

Το στύλωμα των ποδιών, όμως, δεν οδηγεί πουθενά. Πώς η ΓΣΕΕ ζητεί πρόσθετη
χρηματοδότηση 800 δισ., όταν το πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι 250 δισ.; Πού θα
βρεθούν αυτά τα παραπανίσια 550 δισ. για το «ασφαλιστικό»; Δεν σπρώχνονται
έτσι, τα πράγματα, σε ναυάγιο;

Συμπέρασμα: Οι συνδικαλιστές, πιστεύω, δεν πρέπει να παρατραβήξουν το σκοινί.
Ο διάλογος πρέπει ν’ αρχίσει αμέσως. Και με καθαρό μυαλό.