ΜΑΤΙΕΣ Τηλεόραση

Μου λέει ο φίλος μου και παλιός συνάδελφος, Γιάννης Δράσσας: «πέρυσι, τέτοιον
καιρό, γινόταν μια εκδήλωση στη “Μ. Βρετανία”, δεν θυμάμαι για ποιον λόγο.
Ήταν καλεσμένοι εκατοντάδες άνθρωποι. Ανάμεσά τους κι εγώ. Την ώρα που
έμπαιναν στο ξενοδοχείο, βλέπω μπροστά μου, σε απόσταση πέντε μέτρων, τον Κ.
Μητσοτάκη. Βάδιζε πολύ γρήγορα. Τάχυνα κι εγώ το βήμα μου και τον ακολούθησα,
για να δω πού οφείλεται η βιασύνη του. Και είδα: ο πρώην πρωθυπουργός
“έτρεχε”, για να προφτάσει τον Νίκο Χατζηνικολάου, που προπορευόταν, και να
του πει, πολύ γλυκά, “σοροπιαστά” πιο σωστά, “Νίκο μου, συγχαρητήρια! Η
χθεσινή σου εκπομπή ήταν έξοχη!”»

Δεν ξέρω αν έγιναν έτσι, ακριβώς, τα πράγματα. Ξέρω, όμως, ότι όλοι οι
βουλευτές, με εξαίρεση αυτούς του ΚΚΕ, ιδίως κατά την προεκλογική περίοδο,
επιζητούν την εύνοια του Χατζηνικολάου. Και θυμάμαι τον δημοφιλή
συνάδελφο-παρουσιαστή, το καλοκαίρι του ’98, στη Λήμνο, να κουβεντιάζει φιλικά
με γνωστό βουλευτή και να του λέει, χαριτολογώντας: «αυτό που μου αποκάλυψες
είναι σημαντικό! Αξίζει για ένα ολόκληρο “Ενώπιος ενωπίω”! Πότε μπαίνουμε στο
στούντιο;»

Δεν υπάρχει πολιτικό πρόσωπο που να μη δίνει τα ρέστα του για να εμφανισθεί
στο «Ενώπιος ενωπίω»! «Μια τέτοια εμφάνιση τις παραμονές των εκλογών», μου
εκμυστηρευόταν, πέρυσι τον Φλεβάρη, φίλος βουλευτής, «φέρνει 3.000 ψήφους, μες
στο νερό!» Μπορεί να καταλάβει, επομένως, κανείς, πόση δύναμη συγκεντρώνουν
στα χέρια τους ο Χατζηνικολάου αλλά και αρκετοί άλλοι δημοσιογράφοι, σταρ της
τηλεόρασης, που βγήκαν στις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας, κατά τη
σφυγμομέτρηση της Taylor Nelson Sofres Metrisis («ΤΑ ΝΕΑ» 9/5).

Ζούμε στην εποχή της απόλυτης τηλεοπτικής κυριαρχίας. Ο κόσμος, που σε ποσοστό
69,3%(!) προτιμά να ενημερώνεται από την TV, σηκώνει τα χέρια ψηλά, μπρος στο
γυαλί. Γι’ αυτό και η ευθύνη του Χατζηνικολάου, του Πρετεντέρη, του Τσίμα, του
Καψή, της Στάη, του Κουίκ, του Ευαγγελάτου, του Μάκη, του Παπαχελά, της
Καρχιλάκη, του Πολίτη κ.λπ. είναι μεγάλη. Κάθε λέξη τους πρέπει να ζυγιάζεται
με ζυγαριά φαρμακείου, προτού βγει στον αέρα. Δεν είναι;

Ένα παράδειγμα για το τι μπορεί να πετύχει η τηλεόραση: μέχρι πριν από δέκα
χρόνια, έβγαιναν συχνά στην TV και τα μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού.
Σιγά σιγά αυτά τα μεγάλα ονόματα άρχισαν να σνομπάρουν το «γυαλί» και να
αραιώνουν τις εμφανίσεις τους. Η τηλεόραση, όμως, χρειαζόταν πρόγραμμα. Γι’
αυτό και κατέφυγε στους δευτεροκλασάτους τραγουδιστές και στους νέους.
Αποτέλεσμα: δευτεροκλασάτοι και νέοι, με τη συνεχή συμμετοχή τους σε διάφορες
εκπομπές, απέκτησαν όνομα και λάμψη. Και οι πωλήσεις των δίσκων τους έφτασαν
σε ύψη που δεν τα είχαν ονειρευτεί οι πρωτοκλασάτοι! Το τραγούδι,
πια, άλλαξε. Οι δευτεροκλασάτοι, με τραγούδια σκουπίδια, κατά
κανόνα, βγήκαν μπροστά και παίζουν με τα δισεκατομμύρια. Και οι περισσότεροι
«μεγάλοι», με το χρυσό ρεπερτόριο, βρίσκονται σε αμηχανία, για να μην πω σε πανικό…