ΜΑΤΙΕΣ Ασφαλιστικό

Πεθαμενατζής ο Πλούτων, κουβάλαγε κάθε μέρα τα 80 κιλά του και τα 55 χρόνια
του στο καφενείο της κυρα-Μελέταινας, παράγγελνε καφέ και εφημερίδα, κάπνιζε,
διάβαζε και περίμενε. Περίμενε την «πελατεία» που τελευταία είχε αραιώσει
πολύ. «Τι γίνεται, ρε Πλούτωνα;» τον ρωτούσε ο Προκόπης, ο μαραγκός. «Πώς πάει
η δουλειά;» Το «κοράκι» έσκυβε το κεφάλι με απελπισία και ψιθύριζε: «μαντάρα!
Έχω να σταυρώσω κηδεία τρεις μήνες! Κανένας κερατάς δεν πεθαίνει!..»

Θυμήθηκα τον Πλούτωνα και το επάγγελμά του, διαβάζοντας τις «Τρεις χήρες» ­ το
καινούργιο βιβλίο της Ντόρας Γιαννακοπούλου, όπου πρωταγωνιστεί ένας
πεθαμενατζής, μεγάλος εραστής! Αλλ’ όχι μόνον από τις «Τρεις χήρες». Μα και
από τον υπουργό-καθηγητή Τάσο Γιαννίτση. Που λίγο έλειψε να μας πει, στην
τηλεόραση, «πώς τολμάτε και ζείτε τόσο πολύ; Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Δεν
καταλαβαίνετε ότι με το να ζείτε 80 και 90 χρόνια θα τινάξετε στον αέρα όλα
τα… ασφαλιστικά ταμεία;»!

Τότε με τον Πλούτωνα μαζευόμαστε καμιά δεκαριά έξω από το γραφείο κηδειών και
οργανώναμε πρόχειρες διαδηλώσεις: «Κρα, κρα, δεν πεθαίνουμε!» Τώρα, όμως, τι
να κάνουμε με τους «αρμόδιους» και τα μέτρα τους; Λίγο η επιστήμη από δω, λίγο
το καλό φαΐ από την άλλη, ανεβάσαμε ψηλά τον πήχυ της μακροζωίας. Και αυτό το
μέγα κέρδος πάνε να μας το βγάλουν από τη μύτη…

Φαίνεται, πάντως, πως το πράγμα με τα ασφαλιστικά ταμεία δεν πάει παραπέρα. Το
σκοινί είναι έτοιμο να σπάσει. Γι’ αυτό και ο μέγας πανικός σε όλο το ΠΑΣΟΚ.
Θα μπορούσαμε να ρίξουμε το μπαλάκι στην επόμενη κυβέρνηση, για να λύσει αυτή,
αν τα καταφέρει, το πρόβλημα. Θα έφτανε, όμως, έτσι η χώρα στο χείλος του
γκρεμού. Κάθε καθυστέρηση πλέον μυρίζει μπαρούτι…

Κουβέντες του υπουργού Εργασίας ειπωμένες με δικά μου λόγια. Κι ακόμα: «Ό,τι
πρέπει να γίνει θα γίνει τώρα. Γιατί αύριο θα είναι πολύ αργά». Σίγουρα ο
Σημίτης περνάει μια πολύ σοβαρή δοκιμασία. Το αγκάθι είναι πελώριο. Ήδη
αρχίζουν οι απεργίες. Και θα συνεχισθούν. Γιατί, βέβαια, δεν είναι καθόλου
δίκαιο, και γι’ αυτό καθόλου απλό, το να στριμώχνεις τον εργαζόμενο στη γωνία
και να του δηλώνεις, τελεσιγραφικά, «σε 6 χρόνια, πάνε αυτά που ήξερες! Σε 6
χρόνια, μικρότερη σύνταξη για περισσότερα εργασιακά έτη…».

Ο Σημίτης, κατά τη γνώμη μου, δεν μπορεί παρά να υποχωρήσει. Δεν τον παίρνει
να κάνει αλλιώς. Ρωτάω όμως: γιατί ούτε καν συζητήθηκαν αυτά που υποστήριξαν η
Βάσω και ο Κακλαμάνης, για πόρο που θα βγει από τα θησαυροφυλάκια των δισεκατομμυριούχων;