Η δημοσιογραφική απεργία της Δευτέρας (Μεγάλη Δευτέρα, μεγάλη απεργία) θα
πρέπει να ήταν η πιο υπαρξιακή που έγινε ποτέ. Οι δημοσιογράφοι την πέρασαν
ακούγοντας τη σιωπή, τη γαλήνη, που παρήγαγε η απουσία τους στα ραδιόφωνα και
τις τηλεοράσεις, στοχαζόμενοι μπροστά στο κενό των εφημερίδων της Τρίτης,
γιατί υπάρχουμε, ποιοι είμαστε, πού πάμε… Έχει νόημα η ενημέρωση, τη
χρειάζεται κανένας;
Η Τρίτη ξημέρωσε χωρίς εφημερίδες, με λιγότερη σπατάλη χαρτιού οπωσδήποτε.
Στους αναγνώστες θα έγινε αισθητή η έλλειψη, ελπίζουμε τουλάχιστον. Η
τηλεόραση και τα ραδιόφωνα γεμίζουν και χωρίς δελτία, το διάβασμα της
εφημερίδας όμως είναι συνήθεια αυτοτελής. Δεν είναι πολλοί, αλλά ίσως οι
καθημερινές εκδόσεις αφορούν και τους άλλους. Αν και εφήμερες, κάπως
παγιδεύουν τον χρόνο. Γράφονται για να διαβαστούν και να πεταχτούν στα
γρήγορα, αλλά και για να γίνουν τόμοι δύσχρηστοι στις βιβλιοθήκες, να
λερώσουν μελλοντικά κι άλλα δάχτυλα.
Ανάμεσα στο εφήμερο και την αιωνιότητα ποια διάσταση υπάρχει; Μεγάλοι
πρωτοσέλιδοι τίτλοι, εσωτερικά ρεπορτάζ, αναλύσεις, στήλες, αποχρώσεις της
κάθε μέρας, σκέψεις, αγωνίες και ανησυχίες της, αγώνας να φτιαχτούν φράσεις
επικοινωνίας, να μπουν σε σειρά και σε σελίδες ιδέες και γεγονότα που
συγκινούν το σύνολο, που κατασκευάζουν σύνολο, αφού το φανταστούν
πρώτα, κάθε μέρα παραπέρα, διαφορετικό, συμπληρωμένο ή λειψό, όλ’ αυτά μαζί,
δίνουν στην κάθε μέρα ταυτότητα. Ταυτότητα της ζωής μας, που είναι ταυτόχρονα
ταυτότητα ιστορική. Η μέρα υπάρχει από τη στιγμή που τυπώνεται και πουλιέται
καθημερινά στα περίπτερα, αλλιώς χάνεται σε άμορφη μάζα μεσημεριών και
δειλινών.
Στο μέλλον ο ερευνητής που θα μελετά τους τόμους, θα την ονομάσει πιθανότατα
«ημέρα χωρίς όνομα».
