Διαστάσεις «Είμαι απλώς απελπισμένος…»

Μυστηριώδης απαγωγή: ο δεύτερος θάνατος του Ενρίκο Κούτσα

Ολόκληρη η Ιταλία βάλθηκε αυτή την εβδομάδα να λύσει ένα συναρπαστικό, όσο και
πολύπλοκο πρόβλημα: ποιος έκλεψε τη σορό του μεγαλύτερου τραπεζίτη της
Ιταλίας, του Ενρίκο Κούτσα, από το νεκροταφείο της Μέινα, στα βόρεια της
χώρας; Να είναι σατανιστές; Εκβιαστές; Τρομοκράτες; Μαφιόζοι; Ή απλώς
παράφρονες; Να επιζητούν την αποσταθεροποίηση; Να θέλουν λύτρα; Ή να επιθυμούν
με τη μακάβρια αυτή πράξη να εκδικηθούν, για τους δικούς τους λόγους, την
οικογένεια του ιδρυτή της τράπεζας Mediobanca, πάνω στην οποία κτίστηκε ο
ιταλικός καπιταλισμός;

Ο Κούτσα πέθανε τον περασμένο Ιούνιο σε ηλικία 92 ετών και η κλοπή της σορού
διαπιστώθηκε την περασμένη Παρασκευή από τη γυναίκα που φροντίζει τον τάφο
του. Τρεις ημέρες αργότερα, μια άγνωστη οργάνωση με την ονομασία «Άνεργοι
Επαναστάτες» τηλεφώνησε στο πρακτορείο ANSA και ανέλαβε την ευθύνη. Αλλά η
αστυνομία δεν την πίστεψε, παρόλο που ο άγνωστος στο τηλέφωνο έδωσε
λεπτομέρειες που έδειχναν άμεση συμμετοχή στην υπόθεση. Πηγές της ιταλικής
αστυνομίας δεν απέκλειαν την περίπτωση να μην εξιχνιαστεί ποτέ το μυστήριο.
Δεν θα ήταν άλλωστε η πρώτη φορά: το 1987 εκλάπη η σορός του βιομήχανου
Σεραφίνο Φερούτσι και οι υποψίες που συνέδεαν το γεγονός με τη Μαφία της
Σικελίας δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ.

Ήλθε όμως μια ανώνυμη επιστολή προς τα γραφεία του ANSA στο Μιλάνο, για να
φέρει στο προσκήνιο ένα άλλο δράμα, οικείο και στους Ελληνες. «Το όνομά μου
δεν έχει σημασία», έγραφε ο επιστολογράφος. «Είμαι ένας άνθρωπος που τα
τελευταία χρόνια έχει χάσει μεγάλο μέρος της περιουσίας του, έχοντάς το
επενδύσει σε μετοχές του χρηματιστηρίου του Μιλάνου. Μαζί με μερικούς φίλους,
που δέχθηκαν να με βοηθήσουν, αφαιρέσαμε από το νεκροταφείο της Μέινα τη σορό
του τραπεζίτη Ενρίκο Κούτσα. Η πράξη μου είναι συμβολική. Ο Κούτσα ήταν
ανάμεσα σ’ εκείνους που συνέβαλαν περισσότερο στην οικονομική μου καταστροφή.
Θα επιστρέψω τη σορό στην οικογένεια χωρίς να ζητήσω λύτρα μόλις ο δείκτης
Mib30 επιστρέψει στις 50.000 μονάδες. Ίσως να νομίζετε πως είμαι τρελός, όμως
όχι, είμαι απλώς απελπισμένος. Αν το χρηματιστήριο δεν παρουσιάσει σημεία
ανάκαμψης μέχρι το τέλος του χρόνου, θα αρχίσω να κτυπώ επιχειρηματίες και
οικονομικούς συντάκτες. Ο Θεός να με συγχωρέσει. Σας χαιρετώ».

Ίσως να είναι φάρσα. Ίσως όμως να αποδειχθεί ότι ο ιός του χρηματιστηρίου
μπορεί και να σκοτώσει. Στην Αμερική έχει άλλωστε ήδη συμβεί. Ποιος δεν
θυμάται έναν άλλο απελπισμένο, τον Μαρκ Μπόρτον, που τον Ιούλιο του 1999
σκότωσε στην Ατλάντα πρώτα τη γυναίκα του και τα παιδιά του, κι ύστερα εννιά
υπαλλήλους χρηματιστηριακών εταιρειών, επειδή είχε αρχίσει να μισεί «αυτήν τη
ζωή κι αυτό το σύστημα»;