ΜΑΤΙΕΣ Το βύσσινο

Μήπως πρέπει να πούμε «να λείπει το βύσσινο;». Το λέω κάθε φορά που κάποιος
ξένος αξιωματούχος δηλώνει ότι η Ελλάδα είναι γεμάτη τρομοκράτες και γι’ αυτό
οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν θα πρέπει να γίνουν στην Αθήνα, αλλά στο Παρίσι, στη
Σεούλ ή σε κάποια άλλη πόλη. Να λείπει το βύσσινο. Γιατί ήδη,
Αμερικανοί διπλωμάτες, πράκτορες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, κυρίως, μας
έχουν σπάσει τα νεύρα.

Όσοι μας απειλούν και κάνουν τη ζωή μας δύσκολη, με τον καιρό, θα γίνονται όλο
και πιο στενός κορσές. Γιατί, βέβαια, οι αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες και η
Αστυνομία θα ψάχνουν, θα τρέχουν, θα μετράνε, θα συνδυάζουν, θα συγκρίνουν και
μάλλον στο σκοτάδι θα βρίσκονται. Το να θέλεις να εξαρθρώσεις τη 17 Νοέμβρη,
για την οποία, επί 25 χρόνια, δεν κατόρθωσες να μάθεις το παραμικρό, είναι
περίπου σαν να ψάχνεις ψύλλους στ’ άχυρα…

Η 17 Νοέμβρη δεν είναι μια ομάδα κομμουνιστών ή αντιχουντικών, που έπεφταν, με
δύο κινήσεις, στα χέρια της Ασφάλειας. Η 17 Νοέμβρη έχει αποδείξει ότι ξεπερνά
σε δυνατότητες τις διωκτικές αρχές. Τι πέτυχαν, δηλαδή, περισσότερο από τους
Έλληνες συναδέλφους τους οι αξιωματικοί των ξένων υπηρεσιών που ασχολούνται με
την υπόθεση, εδώ κι ένα χρόνο; Μια τρύπα στο νερό, καθώς φαίνεται.

Βγάζουν γλώσσα οι Αμερικάνοι, που με όλα τα μέσα στα χέρια τους, μασήσανε τον
μολυβδοσωλήνα ­ όπως έλεγε ο Τσιφόρος ­ στους Ολυμπιακούς της Ατλάντα. Από πού
κι ως πού, λοιπόν, παριστάνουν τον έξυπνο και τον μάγκα; Στη χώρα τους, δεν
δολοφονούν μόνο τους Προέδρους, αλλά και τους δολοφόνους των Προέδρων, για να
μην αποκαλυφθούν οι πραγματικοί δολοφόνοι! Στη χώρα τους, ένα αγόρι 10 χρόνων,
μπορεί, ανά πάσαν στιγμήν, να πάρει ένα πιστόλι, να μπει στο σχολείο του και
να το γεμίσει πτώματα παιδιών! Τι μάς λένε, επομένως;

Για να ξαναγυρίσω, όμως, στο 2004: κάθε μέρα που θα περνάει, οι πιέσεις ­ από
τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, από τους Αμερικανούς, από τα «συμφέροντα» ­ θα
εντείνονται. Τη μια θα φταίει η τρομοκρατία, την άλλη τα έργα που δεν
προχωρούν, την τρίτη οι κακοτεχνίες, οι αεροπορικές συγκοινωνίες, τα
ξενοδοχεία κ.λπ. Κι όλ’ αυτά, για να μισθώσουμε ­ με εκατοντάδες εκατομμύρια ­
«υπηρεσίες προστασίας αθλητών και φιλάθλων» ή να αναθέσουμε γιγαντιαίες
δουλειές, στο άρπα-κόλλα, σε διεθνείς κατασκευαστικές εταιρείες, που θέλουν να
καταβροχθίσουν όλα τα «φιλέτα».

Γι’ αυτό, λέω, κάθε τόσο, μήπως πρέπει να πούμε «να λείπει το βύσσινο;». Θα
ταλαιπωρηθούμε, θα δώσουμε τα φράγκα μας, θα γίνουμε μάρτυρες τρομοκρατικών
ενεργειών, που πιθανόν να είναι προβοκατόρικες, θα βγάλουμε τον καρκίνο από
την αγωνία. Κι όλ’ αυτά, γιατί; Για να οργανώσουμε τους Αγώνες, που σίγουρα θα
μας «βάλουν και μέσα», όπως έχει συμβεί τόσες φορές, με άλλες χώρες.

Μήπως θα πρέπει να ξαναδούμε τα πράγματα από την αρχή; Μήπως τα υπέρ των
Αγώνων είναι λιγότερα από τα κατά, τελικώς;