ΜΑΤΙΕΣ Ουράνιο…

Η ανησυχία, στην Ελλάδα, κάθε ώρα που περνάει, μεγαλώνει. Και θα μεγαλώνει.
Γιατί είμαστε πολύ μπλεγμένοι με την «ιστορία». Ενώ, στη σφαγή του Κόλπου,
σφυρίζαμε σχεδόν αδιάφορα, ­ το Ιράκ είναι μακριά, βλέπετε… ­ γιατί το
πράγμα ­ τι αφέλεια, Θεέ μου! ­ δεν μας… αφορούσε, τώρα, δεν μπορούμε να
κλείσουμε μάτι: οι έξυπνες βόμβες, οι ανθρωπιστικές, του αργού θανάτου, έπεσαν
στη γειτονιά μας. Σε εδάφη, που διέσχισαν Έλληνες στρατιώτες και αξιωματικοί.
Σε περιοχές, στις οποίες έζησαν και ζουν Έλληνες φοιτητές…

Οι αρμόδιοι, αγωνιώντας και οι ίδιοι, συνιστούν ψυχραιμία. Και καλά κάνουν.
Αλίμονο, αν μας έπιανε όλους πανικός, για ένα «κρούσμα» ­ μιλάω για τον λοχία
­ που δεν μπορούμε να εξακριβώσουμε, με τα σημερινά δεδομένα, αν οφείλεται ή
όχι σε «απεμπλουτισμένο ουράνιο». Αν, όμως, οφείλεται; Και αν τα ξένα
ειδησεογραφικά πρακτορεία, που ανακαλύπτουν, κάθε μέρα, στην Ευρώπη, νέα
θύματα των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών στη Σερβία, έχουν ασφαλείς πληροφορίες, τότε
τι γίνεται;

Συζητούσαν, χθες, στο μετρό, δίπλα μου, δύο γυναίκες, «πενηντάρες». Η πρώτη,
ήταν εκνευρισμένη. Έλεγε: «Δεν πρόκειται να τον αφήσω να φύγει! Θα τον κρατήσω
εδώ! Ας πάει σε άλλο Πανεπιστήμιο, βρε αδερφέ… Ας χάσει, στο κάτω κάτω, και
τη χρονιά του! Εκεί, κινδυνεύει η υγεία του, κινδυνεύει η ζωή του…». Η άλλη,
προσπαθούσε να την καλμάρει: «Μην κάνεις έτσι, μωρέ παιδί μου, ηρέμησε! Άσε να
δούμε πρώτα, περί τίνος, ακριβώς, πρόκειται…». Με την τελευταία φράση, η
πρώτη, άναψε: «Δεν μου λες», είπε στη φίλη της, «εσύ στέλνεις την Ουρανία σου,
να μείνει και να σπουδάσει στη Σερβία; Πες μου, την στέλνεις; Ο καθένας, μόνο
για του αλλουνού το παιδί ξέρει να είναι ψύχραιμος…».

Το «απεμπλουτισμένο ουράνιο» μπήκε, πια, στη ζωή μας. Μας το έβαλαν, με το
«έτσι θέλω». Και γνωρίζουμε ήδη πολλά. Μέσα σε τρεις ημέρες μάθαμε όσα δεν
ξέραμε μια ολόκληρη ζωή! Και όλο κι έρχονται «ειδήσεις», από Ιταλία, Ισπανία,
Πορτογαλία. Νέες ειδήσεις. Μαύρες. Αυτή η υπόθεση, τώρα που άρχισε, δύσκολα θα
τελειώσει. Μοιάζει με κουβάρι που ξετυλίγεται αδιάκοπα. Κανείς, όμως, δεν
σκέφτηκε και τους δύσμοιρους τους γείτονές μας. Που φάγανε τον πόλεμο στη
μούρη κι όλο το ουράνιο του κόσμου χώθηκε στα πνευμόνια τους. Αυτοί, ας
πεθάνουν…

Μην το ξεχάσω: άκουσα στην TV του Tempo, τρεις φορές, ότι ένας Γερμανός
καθηγητής Πανεπιστημίου πήγε στο Ιράκ για να εξετάσει ασθενείς του ­ μικρά
παιδιά, κυρίως ­ που είχαν καρκίνο από ουράνιο, προσβλήθηκε κι αυτός κι όταν
επέστρεψε στη χώρα του, τρέξανε οι Αρχές, τον πιάσανε για ένα αδίκημα μαϊμού
και τον ρίξανε στη φυλακή, για να του κλείσουν το στόμα! Ο καθηγητής, όμως,
ύστερα από κινητοποιήσεις, απελευθερώθηκε και τώρα τους τα χώνει ­ του ΝΑΤΟ
κ.λπ. ­ καθημερινά, με συνεντεύξεις Τύπου και ντοκουμέντα! Από το Tempo,
επίσης, πληροφορήθηκα ότι απολύθηκαν από τις δουλειές τους δεκάδες
επιστήμονες, επειδή τόλμησαν να μιλήσουν για τις αρρώστιες που χαράκωσαν τη
ζωή χιλιάδων ανθρώπων, Ιρακινών και μη, μετά τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς!