ΡΙΠΕΣ Η αγωνία

ΟΧΙ πια από δεκαετία σε δεκαετία, αλλά από χρόνο σε χρόνο…

ΓΙΝΕΤΑΙ αισθητή ­ και προκαλεί ανησυχία ­ η υποβάθμιση του
περιβάλλοντος.

ΚΑΙ όχι πια μόνον από τους λεγόμενους ευαισθητοποιημένους για τη
μόλυνση στις ποικίλες μορφές της…

ΑΛΛΑ από όλους τους πολίτες, κατοίκους αστικών, ημιαστικών και
αγροτικών περιοχών.

ΚΑΙ τόση είναι η αγωνία για την καταστροφή των δασών, τη μόλυνση της
ατμόσφαιρας, της γης και του νερού…

ΩΣΤΕ σ’ ένα μεγάλο ποσοστό ­ πάνω από 60% ­ οι Έλληνες θα δέχονταν
ακόμη και την επιβολή ενός φόρου ­ κοντά στους τόσους… ­ για την προστασία
του περιβάλλοντος.

ΚΑΙ είναι τούτη η απροσδόκητα υψηλή συνειδητοποίηση του κινδύνου
χαρακτηριστική σε όλες τις επιμέρους απαντήσεις πανελλήνιας δημοσκόπησης που
έγινε για «ΤΑ ΝΕΑ»…

ΚΑΙ εντυπωσιακό το γεγονός ότι και οι πολύ νέοι σε ηλικία πολίτες
εκφράζουν σε υψηλό ποσοστό φόβους για το μέλλον.

ΚΑΙ, βεβαίως, το πρόβλημα δεν αφορά μόνον τη χώρα μας, αλλά ολόκληρο
τον πλανήτη…

ΠΟΥ πληρώνει τις ολέθριες ανθρώπινες παρεμβάσεις στα οικοσυστήματά του
και την ανατροπή ζωτικών ισορροπιών στο περιβάλλον.

ΑΝΟΙΧΤΟ, όμως, είναι το θέμα της θέσπισης μέτρων ­ και όχι ημίμετρων ­
από την Πολιτεία…

ΓΙΑ την πρόληψη και την καταστολή της μόλυνσης και της καταστροφής…

ΣΤΗ βάση της αρχής ­ που ισχύει σε άλλες χώρες ­ ότι «όποιος ρυπαίνει,
πληρώνει»…

ΚΑΙ μάλιστα τόσο ώστε να αποκαθίσταται στον μέγιστο δυνατό βαθμό η
ζημιά.

ΑΥΤΟ ­ και όχι η επιβολή «πράσινου» φόρου ­ λείπει, ενώ περισσεύουν οι
λεγόμενες ανταποδοτικές εισφορές.