ΜΑΤΙΕΣ Κάποιοι νέοι

Δεν έχουν περάσει και πολλές δεκαετίες από τότε που πηγαίναμε στο περίπτερο,
όχι της γειτονιάς μας, αλλά κάποιο άλλο, πολύ μακρινό, ζητούσαμε «ΤΑ ΝΕΑ» κι ο
περιπτεράς μάς τα ‘δινε διπλωμένα στα τέσσερα, για να μη δει τον τίτλο τους
και μας πάρει το κατόπι ο αστυφύλακας ή ο χαφιές της Ασφάλειας. Δεν έχουν
περάσει και πολλές δεκαετίες από τότε που η αγορά ενός δίσκου με τραγούδια του
Μίκη Θεοδωράκη εθεωρείτο, από τις Αρχές, περίπου ποινικό αδίκημα. Δεν έχουν
περάσει και πολλές δεκαετίες από τότε που ένα κινηματογραφικό έργο, με
προοδευτικό περιεχόμενο, δεν εύρισκε αίθουσα προβολής κι όταν εύρισκε, η
προβολή διεκόπτετο, από φωνασκούντες «αγανακτισμένους πολίτες», με ρόπαλα,
σουγιάδες και ξυράφια, ανά χείρας…

Τα λέω αυτά, καμιά φορά, έτσι καθώς τα φέρνει η κουβέντα, σε νέους των 20, των
25, αλλά και των 30, ακόμη, ετών και αντιμετωπίζω βλέμματα γεμάτα δυσπιστία ή
χαμόγελα κρυφά, όλο ειρωνεία. Ένα βράδυ, μάλιστα, μια κοπελίτσα γύρισε και
ψιθύρισε στη φιλενάδα της, για να μην την ακούσω, αλλά, φευ, την άκουσα, «τι
φούμαρα είν’ αυτά που μας πουλάει ο άνθρωπος;». Φυσικά, δεν αντέδρασα. Αλλά
ήμουν για μέρες αναστατωμένος.

Τώρα πια ­ κύλησε, έκτοτε, μπόλικο νερό στο ποτάμι ­ το ‘χω πάρει απόφαση:
πολλοί νέοι, επειδή γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μέσα σε, πρωτοφανείς για την
Ελλάδα, συνθήκες ελευθερίας και δημοκρατίας, δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο
πολύτιμο πράγμα είναι να διαβάζεις την εφημερίδα και το βιβλίο που θέλεις, να
λες δημόσια αυτό που πιστεύεις χωρίς κανείς να σου κλείνει το στόμα, να
ψηφίζεις το κόμμα που σε εκφράζει δίχως ο χωροφύλακας να σου στήνει καρτέρι,
έχοντας υπό την προστασία του έναν μπράβο, να πηγαίνεις να πιάσεις δουλειά σε
δημόσια υπηρεσία δίχως να προσκομίζεις «πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης» κ.λπ.
κ.λπ. Έχουν τη βεβαιότητα ότι αυτό που ζουν τούς ήρθε από τον ουρανό. Δεν
κατακτήθηκε ύστερα από αγώνες. Γι’ αυτό και ένα 15% από τους μαθητές του
Γυμνασίου, όπως και ένα 18% των μαθητών του Λυκείου, σε πρόσφατη έρευνα του
Εθνικού Κέντρου Ερευνών, υποστήριξαν ότι «σε ορισμένες περιπτώσεις, η
δικτατορία είναι προτιμότερη από τη δημοκρατία»!

Έγραφε, χθες, στο «Βήμα», ο Μάριος Πλωρίτης: «… Όταν αγνοείς τι έχει
υποφέρει η χώρα σου από κάθε φυράματος τυράννους (ξένους και ντόπιους,
ένστολους και εστεμμένους), όταν αγνοείς τι εγκλήματα έχουν “εμπνεύσει” οι
λογής λογής φανατισμοί (εθνικοί, θρησκευτικοί, φυλετικοί κ.λπ.), όταν αγνοείς
πόσοι αγώνες αλλοτινών νέων και μη χρειάστηκαν για να μπορούμε σήμερα να
χαιρόμαστε αγαθά που η τωρινή νεολαία τα θεωρεί “δεδομένα” και “αυτονόητα”,
αλλά που, στη δική μας εποχή δεν ήταν διόλου: την ελευθερία διαβίωσης, σκέψης,
έκφρασης κ.λπ., τότε είσαι καταδικασμένος να πέσεις στις αρπάγες επιτήδειων
και να εξανδραποδισθείς, όπως οι προπάτορές σου. Γιατί αυτήν ακριβώς την
άγνοια εκμεταλλεύονται οι δημαγωγοί (σπαθοφόροι, “σταυροφόροι”, ρασοφόροι),
για να παρουσιάζουν σαν εθνοσωτήρια την αυταρχία τους και τη λεηλασία του
τόπου όλου…».

Πώς όμως και γιατί αυτοί οι νέοι αντιμετωπίζουν, όπως αντιμετωπίζουν, ύψιστα
ζητήματα, όπως η δημοκρατία; Είναι ένα θέμα, που απαιτεί μεγάλη συζήτηση.
Ανάμεσα σε μας, τους γονείς τους, πρωτίστως. Που έχουμε και όλη την ευθύνη για
τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας.