ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο εχθρός

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Θ. Γραμματικόπουλος, Παπαφλέσσα 7,
Πύργος, γράφει:

«Η Δημοκρατία απαιτεί σεβασμό. Η εκμετάλλευσή της οδηγεί σε δρόμους με ηχηρά
ραπίσματα. Ένα μέγα προνόμιό της, η ελεύθερη έκφραση, όταν ενδύεται την
προβολή, ξεγυμνώνει την Δημοκρατίαν. Η διατύπωση απόψεων, θέσεων, γνώμης, για
όλα τα θέματα, θέλει και γνώση. Έτσι αποφεύγεται η δημαγωγία, το ψεύδος, οι
εντυπώσεις. Κατοχυρώνεται το κύρος του ομιλούντος. Το βουλευτικόν αξίωμα έχει,
και πρέπει να έχει, το βάρος και τη θέση που του ανήκουν. Το κοινοβούλιον, το
ιερόν βήμα της Βουλής, δεν προσφέρονται για αλαζονεία. Οι βουλευτές, εξ
ορισμού, σκέπτονται και συσκέπτονται, βουλεύονται και συμ-βουλεύονται. Αυτές
τις ιδιότητες δεν έχουν το δικαίωμα να τις μεταφέρουν σε τηλεοπτικές εκπομπές
θεατρικής παράστασης. Οι ”Ζούγκλες”, οι εκπομπές στις οποίες συρρέουν
ομαδικώς, προκαλούν, υποβαθμίζουν το αξίωμα του βουλευτή. Αναφαίρετο δικαίωμα
και κατάκτηση της Δημοκρατίας η ελευθερία του λόγου. Όμως, το κοινοβούλιον δεν
έχει το δικαίωμα, κανένας, να το μετατρέπει σε τηλεθέαση. Επιτέλους,
σταματήστε.

Ακόμα, κύριοι ειδήμονες, πανεπιστημιακοί, δικηγόροι, δάσκαλοι, συνδικαλιστές,
κ.λπ. σταματήστε και εσείς την κατάχρηση της ελευθερίας του λόγου. Κάνετε
χρήση με σύνεση, όχι με φωνασκίες. Τα στρογγυλά τραπέζια με πλειάδα
συνομιλητών, κατά το δοκούν έκαστος, δεν μας προσφέρουν γνώση, εκτός
εξαιρέσεων. Τέλος, η εθνική μας ταυτότητα, κύριοι των στρογγυλών τραπεζιών, τα
κυριαρχικά μας δικαιώματα, δεν κινδυνεύουν από οικονομικούς μετανάστες που
δέχονται την ελληνικήν παίδευσιν, που γίνονται κατά συνείδηση Έλληνες. Το
αντίθετο μάλιστα. Τον εχθρό δεν τον βλέπετε; Εθελοτυφλείτε; Οι πόλεις μας
θυμίζουν Ελλάδα ή παροικία Αγγλοαμερικάνων; Τον στραγγαλισμό της γλώσσας μας,
από τις τηλεοράσεις, από τους ιδιωτικούς ραδιοσταθμούς, από την εισβολή της
βάρβαρης μουσικής κ.λπ., κ.λπ., δεν τα βλέπετε; Ιδού ο εχθρός, ιδού και το
πεδίον δράσης. Τολμάτε. Συμπολεμιστής θα είναι και ο αριστούχος της ελληνικής
παίδευσης, Αλβανός μαθητής».

Ο Γερ. Λάγιος, Σεφέρη 11, Ν. Κηφισιά, γράφει:

«Υπηρέτησα στον αλβανικό πόλεμο ως υπαξιωματικός τιμηθείς με το Αριστείον
Ανδρείας. Εορτάσαμε και φέτος την επέτειον της 28ης Οκτωβρίου 1940, ως
ελάχιστον φόρον τιμής προς τους 23.000 νεκρούς και τους ελάχιστους
επιζήσαντας. Και είδαμε όλους τους άκαπνους κουλτουριάρηδες να ασχολούνται εάν
πρέπει να κρατήσει την ελληνικήν σημαία ο Αλβανός αριστεύσας μαθητής Οδυσσέας
ξεχνώντας ότι το 1940 οι Αλβανοί επολεμούσαν μαζί με τους Ιταλούς. Και σήμερα
ακόμη διεκδικούν και την Θεσπρωτίαν. Την ίδια στιγμή εμείς διερωτώμεθα, γιατί
πολεμήσαμε.

Συνιστούμε λοιπόν εις όλους τους ανησυχούντας για το παιδί, να εορτάζουν την
28ην Οκτωβρίου εις το εξής ως ημέραν πένθους, διά την αδικίαν που εγένετο εις
βάρος του νεαρού μαθητή. Λαοί που ξεχνούν την ιστορίαν τους είναι
καταδικασμένοι εις αφάνειαν».