ΜΑΤΙΕΣ Περίδρομος

«…Τ ης Αμύνης τα παιδιά / διώξανε το Βασιλιά / και του δώσαν τα πανιά του /
για να πάει στη δουλειά του / τον περίδρομο να τρώει / με το ξένο του το
σόι….». Το παλιό ­ της εποχής του Βενιζέλου ­ λαϊκό τραγουδάκι, που
ενέπνευσε προχθές και τον Κ. Μητρόπουλο για τη γελοιογραφία του, το έχω
συνεχώς στον νου μου, από την Πέμπτη το βράδυ. Από την Πέμπτη το βράδυ, που ο
Γλύξμπουργκ ετοιμάζεται να ξαναπεριδρομιάσει, ύστερα από την απόφαση του
Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου του Συμβουλίου της Ευρώπης, για το θέμα της περιουσίας
«του».

Έβαλα εισαγωγικά στο «του». Γιατί, βεβαίως, η περιουσία την οποία διεκδικεί,
δεν είναι δική του. Δεν την αγόρασε. Την παραχωρήσαμε, σ’ αυτόν και τους
προγόνους του, για να την νέμονται. Τίποτα περισσότερο. Οι Ευρωπαίοι, όμως,
έκριναν αλλιώς. Και έβγαλαν αυτή την άθλια απόφαση, που δεν έχει, παγκοσμίως,
προηγούμενο!

Καλά τα λέει η ανακοίνωση του ΚΚΕ: «Η απόφαση αυτή αποτελεί πρόκληση.
Αποδείχνει ότι δεν μπορούσε κανείς να περιμένει κάτι το διαφορετικό, από
εκείνους που στηρίζουν όλο το Δίκαιο, στην προστασία εκείνης της ιδιοκτησίας,
που αποκτάται με τη ληστεία του ιδρώτα του λαού και του πλούτου κάθε χώρας. Το
θέμα μπορεί να λυθεί διά παντός, με σχετική διάταξη, στα πλαίσια της
επικείμενης αναθεώρησης του Συντάγματος. Υπάρχουν οι πλειοψηφίες. Αρκεί,
βέβαια, να υπάρχει η πολιτική βούληση».

Είναι εντυπωσιακό το κλείσιμο της ανακοίνωσης. Έχουμε, πράγματι, τη δυνατότητα
να βάλουμε τελεία και παύλα στο ζήτημα, τώρα, με την αναθεώρηση του
Συντάγματος; Έχουμε τη δυνατότητα να μη δώσουμε δεκάρα τσακιστή στον
Γλύξμπουργκ; Αν συμβαίνει αυτό, γιατί δεν προχωράμε; Μας περισσεύουν 600
δισεκατομμύρια, για να τα χαρίσουμε σ’ ένα πρόσωπο, που κακό, μονάχα, έχει
προξενήσει στη χώρα μας; Ένα πρόσωπο απεχθές, που έφερε τη χούντα και μετά
έγλειφε τις αρβύλες της, για να διασώσει την περιουσία «του»;

Ο Κ. Μητσοτάκης, φυσικά, είναι υπέρ του Γλύξμπουργκ. Μιλάει για διασυρμό της
χώρας μας και προτείνει συνεννόηση, για «να τα βρούμε». Θα μπορούσε να
προτείνει κάτι άλλο; Ο μοιραίος αυτός άνθρωπος, δεν τα ‘κανε πλακάκια με το
Παλάτι ­ 1965 ­ για να διαλυθεί η Ένωση Κέντρου; Αυτός δεν χρησιμοποίησε τον
όρο «μπαμπεσιά» (ανφαίρ), για το Δημοψήφισμα που κατάργησε τη Βασιλεία; Αυτός
δεν επέτρεψε να γεμίσουν τα κοντέινερς με τους θησαυρούς του Τατοΐου και να
φύγουν, εφτασφράγιστα, στο Λονδινο; Αυτός δεν έφτιαξε τον νόμο 2086/92, που
αναγνώρισε στον γιο της Φρειδερίκης το δικαίωμα διεκδίκησης της περιουσίας;

Ο γιος της Φρειδερίκης… Κλαίει και οδύρεται, όπως οι κροκόδειλοι, επειδή θα
πληρώσουν οι Έλληνες φορολογούμενοι, για τους οποίους υποφέρει, δήθεν, τα 600
δισεκατομμύρια! Κλαίει και οδύρεται, πάντοτε κροκοδείλια, επειδή αναγκάσθηκε
να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο! Κι αφού ζητάει από την Ελλάδα ­ ως
«ορφανό κι απένταρο παιδάκι» ­ να πάρει πίσω «το σπίτι του, τους τάφους των
γονιών του και την εν γένει περιουσία του» ­ κλάψτε κι εσείς, αδέλφια, κλάψτε!
­ βαράει το χέρι στο τραπέζι και μας φωνάζει: Ή μου δίνετε με το καλό τα
παλάτια και τα λεφτά «μου» ή σας τα παίρνω, με την «εύλογη αποζημίωση» του
Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου!

Ελπίζω, η κυβέρνηση, να κρατήσει τη στάση που πρέπει, απέναντι σ’ ένα τέτοιον
άνθρωπο, «γιο του πάρτα όλα», που τίποτα δεν σέβεται, τίποτα δεν καταλαβαίνει
και θέλει τα πάντα για την πάρτη του, καίτοι γνωρίζει ότι δεν του ανήκουν.