ΜΑΤΙΕΣ Έκτροπα

Μου αρέσει πολύ το ποδόσφαιρο. Παρακολουθώ αγώνες, μισόν αιώνα και βάλε!
Θυμάμαι το γήπεδο του Απόλλωνα, στου Ρουφ, με λεπτή καρβουνόσκονη, αντί για
χώμα! Θυμάμαι το Ποδηλατοδρόμιο ­ το «Καραϊσκάκη» ­ με τις δύο εστίες σε
διαφορετικές θέσεις απ’ ό,τι σήμερα, και το γήπεδο της ΑΕΚ, στη Ν.
Φιλαδέλφεια, με μία μόνο κερκίδα. Και αποδυτήρια δύο δωματίων, σε μια παράγκα!

Αισθάνθηκα μεγάλη χαρά όταν πληροφορήθηκα, πέρυσι, ότι το γήπεδο του
Παναθηναϊκού θα ξαναλειτουργήσει. Χαρά και συγκίνηση. Γιατί στη «Λεωφόρο», στο
«Απ. Νικολαΐδης», έχω βρεθεί, για να δω ματς, εκατοντάδες φορές! Ιδίως στα
παιδικά και εφηβικά μου χρόνια. Τότε που το παιχνίδι γινόταν μόνο για τη
«φανέλα». Και ο Μουράτης, ο Βάζος, ο Μαρόπουλος, ο Σίμος, ο Πετσανάς, ο
Μαθιός, ο Δελαβίνιας, μοναχά ένα πράγμα ζητούσαν στο «συμβόλαιο» με την ομάδα
τους: μια δουλίτσα. Στην Ούλεν, στην Ηλεκτρική Εταιρεία, στα Λιπάσματα. Για να
μπορούν να βγάζουν ένα κομμάτι ψωμί.

Είδα στην τηλεόραση, την Κυριακή, το ντέρμπι Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού. Και
τρόμαξα! Όχι από τη συμπεριφορά των παικτών στον αγωνιστικό χώρο ­ συμπεριφορά
επαγγελματιών, άψογη. Τρόμαξα από το μένος των «φιλάθλων»! Που ντυμένοι με τα
πράσινα και τα κόκκινα, συγκρούσθηκαν στους δρόμους, πριν από τη συνάντηση!
Και, βέβαια, δεν σταμάτησαν να ασχημονούν και να καταστρέφουν, σε όλη τη
διάρκειά της!

Δύο χιλιάδες, περίπου, σπασμένα καθίσματα. Το κεφάλι του Βόκολου τραυματισμένο
από ένα κέρμα, που πέταξε η «κερκίδα». Ματωμένο και το πρόσωπο του Λουτσιάνο,
από καρέκλα. Αιμόφυρτος κι ένας νεαρός αστυφύλακας. Κι ένα αγόρι 17 χρόνων.
Αναρίθμητα πλαστικά μπουκάλια, κομμάτια μάρμαρο, αναπτήρες και άλλα μεταλλικά
αντικείμενα, βίδες, κυρίως, στα τέσσερα σημεία του γηπέδου, όπου τοποθετείται
η μπάλα για την εκτέλεση κόρνερ. Τι να κάνουν οι αστυνομικοί; Τι να κάνουν οι
διοργανωτές; Τι να κάνουν οι ποδοσφαιρικές αρχές, μπροστά σ’ αυτή τη λαίλαπα;

Άκουσα κάποιον εκπρόσωπο της ΕΠΑΕ, να λέει ότι αν οι αστυνομικοί είχαν πάρει
τα μέτρα τους, πριν από τον αγώνα, όλος αυτός ο χαλασμός θα είχε αποφευχθεί.
Δεν είναι έτσι. Οι αστυνομικές δυνάμεις, που είχαν κινητοποιηθεί, ήταν
μεγάλες. Και δεν το ρίξανε στο σορολόπ. Θέλω, όμως, να σημειώσω τούτο: Από πού
κι ως πού, για το ποδόσφαιρο, που έχει γίνει, πια, μια σκέτη επιχείρηση, με
τζίρο δεκάδων δισεκατομμυρίων, θα πρέπει να μένει, επί 3-4 ώρες, χωρίς
ουσιαστική αστυνόμευση, ένα σημαντικό τμήμα της Αθήνας, του Πειραιά, της
Θεσσαλονίκης, της Φιλαδέλφειας, της Πάτρας, της Καλαμάτας;

Ως προς το γήπεδο του Παναθηναϊκού: νομίζω, ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιείται
στα ντέρμπι. Οι «φίλαθλοι», είναι σε απόσταση μιας ανάσας από τους παίκτες.
Και οι φανατικοί, όταν εξαγριώνονται, γίνονται πολύ επικίνδυνοι. Στην Αγγλία,
όπου ο θεατής απλώνει το χέρι του και μπορεί ν’ αγγίξει έναν ποδοσφαιριστή, ο
κόσμος των κερκίδων έχει άλλη ποδοσφαιρική κουλτούρα. Δεν είναι έτοιμος από
καιρό, όπως εδώ, «να πιει αίμα»…