ΜΑΤΙΕΣ Τι χώρα!

Είπε ο Πρωθυπουργός, πριν από λίγο καιρό, ότι υπάρχουν δύο Ελλάδες. Η Ελλάδα
της δημιουργίας και η Ελλάδα της λούφας κ.λπ. Φοβάμαι, όμως, ότι αν ρίξουμε
στη ζυγαριά αυτές τις δύο Ελλάδες, το τάσι θα γείρει προς τη μεριά τής
«μαύρης» Ελλάδας. Αυτής που συνδέεται με τη διαπλοκή, το «κονόμι», τον χαβαλέ,
την ήσσονα προσπάθεια, την μπαρούφα, τον αρπακολλισμό και την πλήρη
ανευθυνότητα.

Είδα στην τηλεόραση (Σάββατο; Κυριακή;) ένα ρεπορτάζ, που με… καράφλιασε:
ένα σαπιοκάραβο, λέει, με καμιά τριανταριά λαθρομετανάστες, ξεκίνησε από την
Πόλη κι έφτασε στην Ανάβυσσο, όπου άδειασε τους λαθρομετανάστες, χωρίς να
συναντήσει κανένα εμπόδιο! Ρωτάω: είναι χώρα αυτή; Ή ένα ξέφραγο αμπέλι, όπου
κανείς μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει, όποια ώρα γουστάρει και χωρίς ­ τις
περισσότερες φορές ­ να πληρώσει τον λογαριασμό;

Είχαμε, προχθές, την ιστορία του λεωφορείου με τους Γιαπωνέζους και τον ­
μακαρίτη πλέον ­ απαγωγέα τους, Χρ. Κεντήρα. Ξαναρωτάω: τέτοια περιστατικά
γιατί συμβαίνουν στην Ελλάδα, τελευταία, με τόση συχνότητα; Δεν είναι φανερό
ότι κάτι, εδώ, δεν πάει καλά; Αμ, το άλλο; Ο Κεντήρας έχει συλληφθεί και τον
φυλάνε δυο αστυνομικοί. Κάποια στιγμή, σηκώνεται, με το πάσο του, από τη θέση
του και ύστερα τρέχει προς το παράθυρο και πέφτει στο κενό! Αν είναι δυνατόν,
δηλαδή!..

Διάβασα δεκάδες σχόλια για την απαγωγή των Γιαπωνέζων και την ανάμειξη του Μ.
Τριανταφυλλόπουλου στα της παράδοσης του Κεντήρα. Κοινός παρονομαστής των
σχολίων, η ειρωνεία. Τον Μάκη, όμως, πρέπει να ειρωνευόμαστε, που αισθάνεται,
όπως του γράφουν, Ρομπέν των Δασών, Ζορό κ.λπ. ή τους εαυτούς μας, που βάλαμε
την τηλεόραση, τόσο πολύ και τόσο βαθιά στη ζωή μας;

Διάβασα στην «Ε» μια εύστοχη δήλωση του Στ. Παπαθανασόπουλου, αναπληρωτή
καθηγητή των ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αυτή: «… Για μια ακόμη φορά
αποδεικνύεται ότι η τηλεόραση είναι το κοινό σημείο αναφοράς. Εάν δεν συμβεί
το γεγονός εκεί, είναι σαν να μην έχει γίνει τίποτα στην πραγματικότητα. Αυτό
καταδεικνύει πόσο η μικρή οθόνη έχει εισβάλει στην καθημερινότητά μας (…).
Κάποιος που έχει ένα πρόβλημα το δημοσιοποιεί, φωνάζοντας πρώτα τα ΜΜΕ και
έπειτα τις διωκτικές αρχές (…). Παλαιότερα, οι άνθρωποι έβγαιναν στην
τηλεόραση εκπροσωπώντας θεσμούς. Σήμερα, εκπροσωπούν τους εαυτούς τους».

Θα πρέπει, ωστόσο, τελειώνοντας, να σημειώσω και τούτο: ανεξάρτητα από το αν
φταίει ο Μάκης και πόσο ή φταίει η Αστυνομία για την πορεία που πήρε η όλη
υπόθεση, ώς την ώρα της παράδοσης του «λεωφορειοπειρατή», ένα είναι βέβαιο: ο
δημοσιογράφος έπαιξε τη ζωή του κορώνα γράμματα, για να σώσει τους επιβάτες.
Και να εξασφαλίσει, βεβαίως, και μια τρανταχτή αποκλειστικότητα…