ΜΑΤΙΕΣ Η μπάλα

Πήγα σ’ ένα υπαίθριο θέατρο, στην Πλάκα, για μια παράσταση νέων, ερασιτεχνών
ηθοποιών και, πρέπει να πω, ευχαριστήθηκα. Στο τέλος, πέρασα να συγχαρώ τον
σκηνοθέτη. Ήταν μουτρωμένος. «Τι συμβαίνει;». «Συμβαίνει ότι γράψατε ένα
ολόκληρο χρονογράφημα, για το ποδόσφαιρο! Αυτό είναι πάρα πολύ κακό, κατά τη
γνώμη μου. Για το θέατρο πρέπει να γράφετε! Για τον κινηματογράφο. Για τη
λογοτεχνία, τη ζωγραφική, για την Τέχνη. Όχι για το κλωτσοσκούφι…».

Θυμήθηκα τον Παύλο Παλαιολόγο. Τον σπουδαίο χρονογράφο του «Βήματος», πριν από
50 ­ και βάλε ­ χρόνια. Κοντούλης, ασπρομάλλης, με μια λεπτή πίπα στο στόμα,
κυκλοφορούσε, σέρνοντας λίγο τα πόδια του, στους διαδρόμους του Οργανισμού κι
όποτε συναντούσε τον Πέτρο Λινάρδο, τον Ανδρέα Σακαλή και, κυρίως, τον Χρήστο
Σβολόπουλο, μόνο που δεν τους… κατσάδιαζε, επειδή παρακολουθούσαν
ποδόσφαιρο. Το επάρατο κλωτσοσκούφι…

Να γράφω, ασφαλώς, για το Θέατρο και την Τέχνη, γενικά. Και γράφω πολύ συχνά.
Γιατί όχι, όμως, και για το ποδόσφαιρο; Είναι ένα άθλημα, που απασχολεί
δισεκατομμύρια ανθρώπους, σε όλο τον κόσμο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο φαινόμενο
αυτό. Και δεν απασχολεί μόνο χαμίνια, χουλιγκάνους, αργόσχολους και
καφενόβιους. Βρίσκεται μέσα στη ζωή όλων μας. Φτωχών και πλουσίων, επιστημόνων
και καλλιτεχνών, αληταράδων και διανοουμένων. Ο Αλμπέρ Καμύ, έλεγε, πως το
ποδόσφαιρο έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του. Και ο Νίκος
Καρούζος ­ για να σταθώ σε δύο, μοναχά, παραδείγματα ­ μου τόνιζε, στο
ουζάδικο, που συχνάζαμε, με ισχυρή δόση υπερβολής, βέβαια: «Εγώ, δεν βάζω
εκατό ποιητικές συλλογές διαφόρων “ποετάστρων” μπρος σε μια ντρίμπλα του
Χατζηπαναγή…».

Υποστηριζόταν, παλιά, ότι το ποδόσφαιρο είναι το όπιο των λαών. Αποκοιμίζει
τον κόσμο, τον φανατίζει και τον κρατάει μακριά από τα προβλήματά του. Γι’
αυτό και είναι βούτυρο στο ψωμί των Νοτιοαμερικανών δικτατόρων. Έχει αλήθεια
αυτή η άποψη. Υπάρχει, όμως και ο αντίλογος: πώς το ποδόσφαιρο έχει τόσα
εκατομμύρια πιστούς, στη Βρετανία, στην Ολλανδία, στη Γερμανία, στην Ιταλία,
στη Ρωσία, στην Ισπανία κ.λπ.;

Παρακολούθησα ­ χρειάζεται να το σημειώσω; ­ από την τηλεόραση, όλους τους
αγώνες του «Εύρω 2000». Και ενθουσιάσθηκα! Νέα παιδιά, δυνατά παιδιά, σκληρή
προσπάθεια σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, πάθος, καταπληκτικές ατομικές
ενέργειες, λάθη ­ όλα είναι μέσα στο παιχνίδι ­ ενθουσιασμός, πικρία, αγωνία.
Νομίζω, ότι δικαίως η Γαλλία κατέκτησε το έπαθλο. Ήταν η πιο ώριμη ομάδα. Ήταν
η ομάδα, που πάλευε ώς το ύστατο δευτερόλεπτο. Και στο ύστατο δευτερόλεπτο
κατόρθωσε να «καθαρίσει» με τους Πορτογάλους και τους Ιταλούς.

Μου άρεσε πολύ η Εθνική Πορτογαλίας. Τεχνικό ποδόσφαιρο, γρήγορο, γεμάτο
εμπνεύσεις και αυτοσχεδιασμούς. Οι Ολλανδοί, που έπαιξαν τους Ιταλούς όπως η
γάτα το ποντίκι, έχασαν πέναλτι και ηττήθηκαν, ήταν άξιοι της «τύχης» τους.
Και, βέβαια, ήρθε η ώρα, Άγγλοι και Γερμανοί, να πάνε για «γενική επισκευή και
πέταμα»…

Ραντεβού, τώρα, στο Σίδνεϊ. Για το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός της τετραετίας.
Τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ωραία πράγματα!