ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο Κλίντον

Ο λόγος στους αναγνώστες: Ο Α. Εμπειρίκος, Κιμώλου 9, Αθήνα,
γράφει:

«Αναφέρομαι σε επιστολή του κ. Χαρ. Νταβάκου, που δημοσιεύτηκε στη στήλη σας
στα “ΝΕΑ”. Γράφει, κατά βάση, ότι ενώ οι Τούρκοι δέχτηκαν τον κ. Κλίντον με
τις τιμές που του άξιζαν, εμείς ακόμα τον βρίζουμε, αν και περιμένουμε να
δώσει λύσεις σε σοβαρά εθνικά μας θέματα. Κατακρίνει δε ιδιαίτερα το Λαϊκό
Δικαστήριο που έγινε από καλλιτέχνες και διανοούμενους για να τον καταδικάσει.

Για να τοποθετηθούν τα πράγματα στη θέση τους, πρέπει κατά τη γνώμη μου να
δοθεί στον κ. Νταβάκο η παρακάτω απάντηση: Η κυβέρνηση της χώρας απέδωσε στον
κ. Κλίντον όλες τις επιβαλλόμενες τιμές σε αρχηγό κράτους, όπως προβλέπεται
από το πρωτόκολλο. Έχουμε όμως δημοκρατία και δεν ήταν δυνατόν να απαγορεύσει
η κυβέρνηση τελείως τις λαϊκές διαμαρτυρίες για την άφιξή του. Όπως δε είναι
γνωστό, είχαν ληφθεί όλα τα απαιτούμενα μέτρα προστασίας του και απαγορεύτηκαν
οι διαμαρτυρίες – αποδοκιμασίες απ’ όπου διήλθε. Γεγονός είναι ότι έγιναν
ορισμένες υπερβολές από ένα τμήμα του λαού. Τι έπρεπε όμως να κάνει η
κυβέρνηση; Να διατάξει τη βίαιη διάλυση κάθε ομάδας που διαμαρτυρόταν; Τότε
ασφαλώς θα υπήρχαν θύματα και από την πλευρά των διαμαρτυρόμενων και από την
πλευρά των αστυνομικών. Πράγμα ανεπίτρεπτο.

Γιατί όμως έγιναν οι διαμαρτυρίες; Έγιναν διότι ο πλανητάρχης δεν έλυσε κανένα
εθνικό μας θέμα και ενώ το δίκιο της Ελλάδας είναι φανερό, δεν θέλει να δώσει
τη λύση που πρέπει με το κύρος του, για να μη δυσαρεστήσει την Τουρκία.
Επιζητεί να καθήσουμε γύρω από ένα τραπέζι με τους Τούρκους και να
διαπραγματευτούμε. Αλλά τι να διαπραγματευτούμε; Τμήμα του εθνικού μας χώρου;
Είναι δυνατόν αυτό; Έτσι, συνεχίζονται και οι παράλογες τουρκικές διεκδικήσεις
και η κατοχή του 40% περίπου της Κύπρου από τους Τούρκους.

Ο λαός είναι επίσης οργισμένος για τους απάνθρωπους αεροπορικούς βομβαρδισμούς
της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ. Σε τι έφταιγε ο αθώος πληθυσμός για τη διένεξη
μεταξύ του ΝΑΤΟ και του Μιλόσεβιτς; Πάνω σ’ αυτό το θέμα είναι γνωστός ο ρόλος
του κ. Κλίντον, ώστε να μη χρειάζεται να επαναληφθεί. Νομίζω ότι αν ο κ.
Κλίντον έδινε τη δέουσα λύση στα εθνικά μας θέματα και δεν μεσολαβούσαν οι
ανελέητοι βομβαρδισμοί της Γιουγκοσλαβίας, όλα αυτά τα πλήθη που τον
αποδοκίμαζαν θα τον επευφημούσαν, γιατί ο ελληνικός λαός στο σύνολό του είναι
συναισθηματικός και αναγνωρίζει αυτούς που υποστηρίζουν τα δίκαιά του».

Ο Κ. Καλαπανίδας, Κολοκοτρώνη 152, Αργυρούπολη, γράφει:

«Οι καλλιτεχνικές δημιουργίες (μουσική, θέατρο – κινηματογράφος, χορός,
λογοτεχνία) ασκούν θετική πολιτιστική επίδραση στο λαό και σωστά πράττει η
Πολιτεία και τις ενισχύει. Το Φεστιβάλ Αθηνών π.χ. επιχορήγησε με 110
εκατομμύρια, το περασμένο καλοκαίρι, ένα ορατόριο, που παρουσιάστηκε στην
Επίδαυρο και το παρακολούθησαν περίπου 800 άνθρωποι, οι περισσότεροι από τους
γνωστούς επώνυμους των Αθηνών με… τιμητικές προσκλήσεις.

Δεν είδα όμως να ενισχύεται με ανάλογη γενναιοδωρία η λογοτεχνική δημιουργία,
η οποία αναμφισβήτητα ασκεί την ίδια (κατά τη γνώμη μου πολύ μεγαλύτερη και
διαρκέστερη) πολιτιστική επίδραση στο λαό. Σκέφτομαι εν προκειμένου διάφορες
αξιόλογες ποιητικές συλλογές ­ μία είναι του Θανάση Τζούλη ­ που, δυστυχώς,
δεν επισημάνθηκαν από το κράτος, δεν ενισχύθηκαν και δεν έφτασαν στο λαό,
ιδίως στους νέους, για να ασκήσουν την ευνοϊκή τους επίδραση. Δυστυχώς το ΥΠΠΟ
αρκείται στο δρόμο που χάραξε η Μελίνα: επιχορηγήσεις ταινιών και χορευτικών
παραστάσεων, των 200 εισιτηρίων».