ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Αβοήθητη!

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Η Χρ. Παπαχριστοφίλου – Μιχαηλίδου, Χίου 15, Αγία Παρασκευή,
γράφει: «Στις 7/2/2000 διακομίσθηκε στο 1ο Θεραπευτήριο ΙΚΑ, με ασθενοφόρο του
ΕΚΑΒ, που εφημέρευε, η μητέρα μου Ελένη, ετών 75, σε πολύ σοβαρή κατάσταση.
Την εξέτασε παθολόγος, ο οποίος με δυσκολία (σχεδόν αγενώς) μάς έδωσε μια
πρώτη εκτίμηση, παραπέμποντας στο χειρουργικό τμήμα. Εκεί την εξέτασε ο κ.
Σαρρής. Ήταν ο “μόνος” που βρήκε φλέβα για ορό, που ζήτησε καθετήρα, που
διέγνωσε την ακτινογραφία εξηγώντας την σοβαρότατα, που ζήτησε κι έγινε
καρδιογράφημα, όπως ζήτησε από συνάδελφό του παθολόγο να φροντίσει για
εισαγωγή ως παθολογικό κι όχι χειρουργικό περιστατικό, όπως θεωρείται ο
ειλεός.

Ξαναμεταφέρθηκε η μητέρα μου στο παθολογικό ιατρείο, όπου επί μισή και πλέον
ώρα ακούγαμε με την αδελφή μου τους γιατρούς να αναρωτιούνται γιατί επεστράφη
σ’ αυτούς η ασθενής. Μετά τις παρακλήσεις μας να μη χάνεται χρόνος, τυχαίως
και από τραυματιοφορέα μάθαμε ότι θα εισαχθεί στην παθολογική κι όχι στον
θάλαμο βραχείας νοσηλείας, όπως αρχικώς μάς είχαν πει. Πράγματι περίπου στις 2
μ.μ. μεταφέρθηκε σε θάλαμο κι όχι σε εντατική όπως έπρεπε, διότι το νοσοκομείο
“διέθετε μόνο καρδιολογική εντατική μονάδα”.

Παρατηρώντας ότι ήταν σε ημικωματώδη κατάσταση, ζητήσαμε από την προϊσταμένη
να καλέσει επειγόντως γιατρούς. Πράγματι, επί 45 λεπτά της ώρας η καλή
προϊσταμένη εκλιπαρούσε τηλεφωνικώς να “ανέβει γιατρός, διότι είχε πολύ σοβαρό
περιστατικό”. Όμως οι παθολόγοι εκώφευαν… Τη ρώτησα μήπως θα εξυπηρετούσε να
τους αναφέρει ότι ο σύζυγός μου είναι δημοσιογράφος… Και πράγματι ύστερα από
5′ ήρθε μια γιατρός, που όπως είχαμε προσέξει στα εξωτερικά ιατρεία νωρίτερα,
κρατούσε τα ιστορικά των ασθενών.

Δημιουργήσαμε μια μικρή ένταση, ζητώντας και τον υπεύθυνο. Ήρθε η αναπληρώτρια
της κλινικής, η οποία με ύφος αυστηρό έως κυνικό μάς είπε πως κακώς
διαμαρτυρηθήκαμε, διότι “η μητέρα μας είχε έρθει ήδη σοβαρά στο νοσοκομείο”.
Εντύπωση δε μάς προκάλεσε ότι μάς ρώτησε, σχεδόν σίγουρη για καταφατική
απάντηση, αν “την είχαμε σε ίδρυμα”. Τη διαβεβαιώσαμε ότι ζούσε στο σπίτι και
με συχνή ιατρική φροντίδα.

Μετά από λίγο, ήρθε και πάλι με αυστηρό ύφος να μας ανακοινώσει πως η μητέρα
μας είχε καταλήξει. Και εδώ, μπαίνουν τα εξής ερωτηματικά: Τι σημαίνει η
ταμπέλα “επείγοντα περιστατικά”; Γιατί οι γιατροί δεν ζήτησαν αμέσως τη
βοήθεια εντατικής, χειρουργείου, κάποιας αποτελεσματικής, τέλος πάντων,
κάλυψης; Αφού είχαν ένα τόσο κρίσιμο περιστατικό, δεν θα έπρεπε να το
παρακολουθήσουν συντονισμένα και πολλοί μαζί; Γιατί όταν ακούν αλτσχάιμερ,
συμπεριφέρονται σχεδόν ρατσιστικά; Όταν υπάρχει βαρύ περιστατικό, γιατί δεν
παίρνει την ευθύνη εξαρχής ο διευθυντής της κλινικής που σίγουρα θα έχει
μεγαλύτερη εμπειρία;

Βεβαίως το ξέρουμε, “το σύστημα νοσεί”. Όμως νοσεί συχνά και η συνείδηση
κάποιων γιατρών. Τουλάχιστον αυτό αποδείχθηκε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή
στο εν λόγω νοσοκομείο.

Έχοντας στη μνήμη μας την εικόνα της μητέρας μας να χαροπαλεύει χωρίς έναν
γιατρό στο προσκέφαλό της, σας καταθέτω σαν απλός άνθρωπος αυτής της πόλης τη
βαθιά μου αγανάκτηση».