ΜΑΤΙΕΣ Γιατί, τώρα;

Την περίμενα αυτή τη δυσάρεστη εξέλιξη στο θέμα των ταυτοτήτων. Γι’ αυτό και
υποστήριξα, την περασμένη Δευτέρα, ότι πρέπει να πέσουν οι τόνοι και από τις
δύο πλευρές και το ευαίσθητο ζήτημα της αναγραφής ή μη του θρησκεύματος να
απωθηθεί σε επαρκές βάθος χρόνου και να λυθεί σιγά σιγά. Σκεφτόμουνα και
σκέφτομαι, ότι δεν είναι δυνατόν να έχουμε μπροστά μας το τεράστιο πρόβλημα
των Ολυμπιακών Αγώνων κι αντί, όλοι ανασκουμπωμένοι, να παλεύουμε γι’ αυτό, να
τρώμε τις ώρες μας με άλλες ιστορίες.

Ο Κ. Σημίτης, έκρινε ότι έπρεπε να ξεκαθαριστούν τα πράγματα τώρα,
μια και καλή. Θέλησε να τονίσει, προς κάθε κατεύθυνση, ότι άλλο το
κράτος κι άλλο η εκκλησία, άλλο η πίστη κι άλλο το δημόσιο έγγραφο. Αυτή,
όμως, η κρυστάλλινη θέση, προκάλεσε ισχυρές αντιδράσεις. Φυσικό ήταν, κατά τη
γνώμη μου. Γιατί το ιερατείο, βολεύεται από τη σύγχυση. Και σηκώνει τα λάβαρα
του ανένδοτου, γιατί ο κόσμος δεν είναι πληροφορημένος. Ή μάλλον, έχει λάθος
πληροφόρηση. Γενικώς.

Η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες ­ ας το μάθει, επιτέλους, ο
ελληνικός λαός, όχι από ‘δω, αλλά και από επίσημα χείλη ­ επεβλήθη στη χώρα
μας από τους Γερμανούς το 1942, στην Κατοχή. Για έναν πολύ απλό λόγο: για να
ξεχωρίζουν οι Χριστιανοί από τους Εβραίους. Έκτοτε, το ατομικό αυτό στοιχείο
παρέμεινε. Και προστέθηκαν και άλλα. Ως και το δακτυλικό αποτύπωμα. Για να
έχει το κράτος φακελωμένους τους πάντες. Να γνωρίζει, από πού κρατάει η
σκούφια του καθενός. Πάππου προς πάππον. Ήταν ανώμαλες, άλλωστε, οι εποχές.

Ο Έλληνας ήταν Χριστιανός Ορθόδοξος και πριν από το ’42. Και έδινε το αίμα του
για την πατρίδα του και για την πίστη του. Δεν έχει σχέση με την πίστη, το
«ΧΟ» της ταυτότητας. Η πίστη βρίσκεται στο κύτταρο του Έλληνα, στην ψυχή του.
Ας μην μπερδεύουν, λοιπόν, σκόπιμα, τα πράγματα, μιλώντας για «εθνική
ταυτότητα» κ.λπ., οι διάφοροι ρασοφόροι και μη «παραθυράκηδες» της τηλεόρασης.

Η Ελλάδα ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ε.Ε. έχει κανόνες, που είναι
υποχρεωτικοί για όλα τα κράτη-μέλη. Στους κανόνες αυτούς, συμπεριλαμβάνεται
και η προστασία των προσωπικών δεδομένων. Η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε νόμο για
την προστασία τών εν λόγω δεδομένων. Στα δεδομένα αυτά, συγκαταλέγεται και το
θρήσκευμα. Ένα κι ένα κάνουν δύο και όχι τρία, όπως προσπαθούν να μας πείσουν
κάποιοι, με κραυγές και απειλές.

Επιμένω, ωστόσο: ήταν ανάγκη, τώρα, με τόσα άλυτα προβλήματα μπροστά μας, να
ασχολούμαστε απ’ το πρωί ως το βράδυ με τις ταυτότητες;