ΜΑΤΙΕΣ Παλιό κρασί

Είχα να δω τον Γρηγόρη Μπιθικώτση πάνω από τρία χρόνια. Τον Μπιθικώτση, που
όλοι του χρωστάμε πολλά, αλλά εγώ, ένα παραπάνω: ο Γρηγόρης τραγούδησε τα δύο
πρώτα τραγούδια μου, την «Άπονη ζωή» και τη «Φτωχολογιά» και μου άνοιξε το
δρόμο. Το είπα στον Νταλάρα: «Τον πόνεσα, μωρέ Γιώργο… Πού βρίσκεται; Στον
Κάλαμο;». Κι ο Γιώργος τον αντάμωσε, τα κανόνισε και σμίξαμε και οι τρεις, σε
μια ταβέρνα, όπως κάποτε…

Μόλις τον είδα, έτρεξα προς το μέρος του. Του άνοιξα την αγκαλιά μου, αλλά
τρόμαξα: το πρόσωπό του ήταν γεμάτο πληγές. Φρέσκιες. «Πού χτύπησες;». «Πάμε
μέσα και θα στα πω…». Μας περίμενε ένα τραπέζι στη γωνία. «Λοιπόν; Τι
έπαθες; Η μύτη σου και όλη η δεξιά μεριά του προσώπου σου είναι χάλια…».
«Χάλια, έ; Χτύπησα το πρωί, με το αυτοκίνητο… Αίμα να δουν τα μάτια σου!
Βγήκα από το αμάξι και άρχισα να ζητάω βοήθεια. Δεν θα το πιστέψεις: κανένας
δεν σταμάτησε, να με πετάξει σ’ ένα φαρμακείο, να μου βάλουν λίγο οινόπνευμα!
Όλοι με κοιτάζανε, κουνούσαν τα κεφάλια τους και πατάγανε γκάζι! Χάλασε ο
κόσμος ­ πάει. Στους δέκα ανθρώπους, εντάξει είναι ένας. Κι ούτε ένας. Μισός.
Δυο χέρια κι ένα πόδι…».

Ο Νταλάρας, δίπλα του, τον χάιδευε με τα μάτια του, όλο τρυφερότητα και
σεβασμό. Ο μαθητής τον δάσκαλο. «Δυο χέρια κι ένα πόδι, Γρηγόρη, ε;» τού
έκανε, γελώντας. «Και πιο λίγο ακόμα… Ψυχή δεν υπάρχει. Όλοι έχουμε γίνει
πορτοφολάδες! Να κλέψουμε, ν’ αρπάξουμε. Παλιά, είχαμε και πορτοφολάδες, αλλά
το παιδί νοιαζότανε για τη μάνα. Τώρα, άιντε θα σου κάνω γιούρια στον ταβλά με
τα κουλούρια…».

Με τον Μπιθικώτση, σπάνια παίρνεις πάσα για να μιλήσεις. Μιλάει μόνον αυτός!
Μονότερμα! Αλλά δεν τον διακόπτεις. Σου αρέσει να τον ακούς. Φτιάχνει φράσεις,
μ’ έναν δικό του τρόπο. Λόγια συνηθισμένα, αλλά «με δική του σκηνοθεσία», όπως
λέει. Και, βέβαια, καταπιάνεται με όλα τα θέματα. Και όταν φτάνει στο
τραγούδι, πάντοτε «βαθμολογεί».

«Να σας πω, κάτι; Γράψτε το, για να μη σας πιάνουνε κορόιδα: συνθέτες είναι
μόνο τέσσερις. Η “τετράδα”, που λέμε. Βαμβακάρης, Τσιτσάνης, Χατζιδάκις και
Θεοδωράκης. Από κει και πέρα, υπάρχουν καμιά εικοσαριά. Τετράδες και πάλι.
Αριστερά και δεξιά. Μητσάκης, Καλδάρας, Χατζηχρήστος, Μπαγιαντέρας και
Ξαρχάκος, Μούτσης, Κουγιουμτζής, Σπανός. Δίπλα τους, τετράδες πάντα, ένα
τσιγαρόχαρτο απόσταση, Παπαϊωάννου, Λοΐζος, Μαρκόπουλος κι εγώ. Έχω μερίδα
συνθέτη κι εγώ. Αμέ; “Σε τούτο το στενό” κ.λπ.» Και ύστερα, χωρίς λόγο: «Το
πουκάμισο του φτωχού, είναι ο ήλιος…».

Γέμισε το χειρόγραφο, χωρίς να το καταλάβω. Έτσι γίνεται πάντα με τον
Μπιθικώτση. Με μαγεύει! Με μεθάει, σαν το παλιό κρασί… Να ‘σαι καλά μωρέ
Γρηγόρη! Γερός. Και με τη γλώσσα σου να πηγαίνει ροδάνι…