ΜΑΤΙΕΣ Δεσμεύσεις

Θυμόσαστε την τελευταία προεκλογική ομιλία του Πρωθυπουργού, με τα απανωτά
«δεσμεύομαι» στο Πεδίον του Άρεως; Το κείμενο αυτής της ομιλίας το έχω στο
γραφείο μου και, κάθε τόσο, το κοιτάζω: του ρίχνω μια ματιά, για να ξαναφέρνω
στο νου μου τι έταξε ο Κ. Σημίτης στον ελληνικό λαό και πόσα απ’ αυτά που
έταξε τα βάζει σ’ ένα δρόμο υλοποίησης.

Σήμερα, είχα αποφασίσει να διατυπώσω μερικά ερωτήματα, σε σχέση με τις εν λόγω
προεκλογικές πρωθυπουργικές δεσμεύσεις, γιατί, μην το ξεχνάμε, η τωρινή
κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν έχει ­ δεν επιτρέπεται να έχει ­ ούτε μιας μέρας
«περίοδο χάριτος». Με πρόλαβε, όμως, η «κεκλεισμένων των θυρών» ομιλία του Κ.
Σημίτη, διάρκειας μιας ώρας, στο Υπουργικό Συμβούλιο της περασμένης
Παρασκευής.

Έχω την εντύπωση ότι ο Πρωθυπουργός είναι θυμωμένος. Και αποφασισμένος.
Θυμωμένος, όχι μόνο με συνεργάτες του, υπουργούς κ.λπ., που παρήγαγαν
μικρότερο έργο, απ’ όσο περίμενε, την τελευταία «τετραετία», αλλά και με τον
εαυτό του (βλέπε καθυστερήσεις, παραλείψεις, αυτοσχεδιασμούς και άλλα τινά
γύρω από τους Ολυμπιακούς Αγώνες). Είναι, όμως, και αποφασισμένος.
Αποφασισμένος να γίνει πολλή δουλειά, σε όλους τους τομείς, τάχιστα, ώστε να
κερδηθεί το χαμένο έδαφος.

Προσέξτε: ο Κ. Σημίτης έβαλε το «2004» στο «επίκεντρο της κυβερνητικής
προσπάθειας» και τόνισε: «Θέλω εδώ και τώρα λύσεις. Κάθε πρόβλημα που έχει
σχέση με τους Ολυμπιακούς θα λύνεται αμέσως. Όλα τα άλλα πάνε πίσω!». Και
προχώρησε: σε ένα μήνα, μπαίνουν μπρος οι μηχανές για το ευρώ. Σε εφτά μήνες
θα πρέπει να ολοκληρωθούν οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία. Σε 19 μήνες,
το αργότερο, θα κλείσει η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος. Και σε
δυόμισι χρόνια, το πολύ, θα έχει ολοκληρωθεί η μεταρρύθμιση στο ΕΣΥ.

Ύστερα απ’ όλα αυτά, βλέπω τους υπουργούς, ακόμη και το κατακαλόκαιρο, να
τρέχουν με τη γλώσσα έξω. Κι αυτό χρειάζεται να γίνει. Με σύστημα, με πείσμα,
με το μαχαίρι στα δόντια. Γιατί πέρα από τα μεγάλα προβλήματα, μην το ξεχνάμε,
υπάρχουν και τα μικρά, τα καθημερινά, που βασανίζουν τον πολίτη. Και τα οποία
πρέπει επίσης να λυθούν πάραυτα, ει δυνατόν.

Κάτι που δεν είπε ο Πρωθυπουργός και πρέπει να το πει στους υπουργούς του,
κάποια στιγμή: τέρμα τα ζεϊμπέκικα μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Και
λιγότερες εμφανίσεις στην τηλεόραση. Και, φυσκά, όχι τουπέ, έπαρση, υπεροψία.