ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ανδρουλάκης

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Ι. Δ. Μάγκας, Παραδείσου 7, Αγία
Παρασκευή, γράφει:

«Με θλίψη και απογοήτευση παρακολουθώ τα τελευταία συμβαίνοντα γύρω από το
βιβλίο “Μ^ν” του κ. Ανδρουλάκη. Όταν ξεκίνησε αυτή η άστοχη
αναστάτωση, τον χάρηκα τον κ. Ανδρουλάκη που την ίδια μέρα το ‘ριξε στο
καλαμπούρι. Μα από την επομένη κιόλας “άστραψε και βρόντησε”: “Θα τα βάλουν με
τον Ανδρουλάκη; Η δική μου συνείδηση είναι πιο καθαρή από τη δική τους. Είναι
κανίβαλοι” και άλλα τέτοια με μένος και περισσή έπαρση.

Επικαλέστηκε μάλιστα και την πραότητα, την αγάπη και τη γλυκύτητα του Ιησού
για να υποδείξει στους οπαδούς του πώς να του φέρονται. Μα, έχει εντελώς
άδικο: Όταν αυτός ­ ένας πνευματικός και ισορροπημένος άνθρωπος ­ καταφέρεται
τόσο βίαια και υβριστικά (κανίβαλοι κ.λπ.) κατά των κατηγόρων του, πώς είναι
δυνατόν να ζητά από αυτούς πραότητα, αγάπη και κατανόηση;

Αναμφισβήτητα, υπέροχες είναι οι διδαχές του Ιησού, αλλά θα είχαν θαυμάσιο
αποτέλεσμα αν, στην κάθε περίπτωση, είχαν αμοιβαία και αμφίπλευρη εφαρμογή και
περισσότερο από την πλευρά του κ. Ανδρουλάκη που έχει και ψυχικήν πραότητα και
πνευματικήν ωριμότητα περισσότερη ­ προφανώς ­ από αυτήν των “κανιβάλων”. Κι
εσείς μεταφράσατε το “Άσμα ασμάτων”, ένα υπέροχο ερωτικό κείμενο. Μα πουθενά
στα γραφόμενά σας δεν είδα ύβρη, παρά μόνο μεστή ποίηση και ανυπέρβλητη
ομορφιά (Ή μήπως ο κ. Ανδρουλάκης με όσα γράφει για τον Ιησού εζήλεψε την
αρνητική δόξα: Νέρωνας, Ηρόστρατος κ.λπ.).

Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν συμφωνώ με οποιαδήποτε πράξη βίας εναντίον των
βιβλίων, πολύ δε περισσότερο με το κάψιμό τους.

Όσον αφορά τη δικαστική απόφαση, δεν έχω δικαίωμα να την κρίνω. Όμως εδώ
υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα: Τουλάχιστον ένας στους τέσσερις Έλληνες (δηλαδή
κάπου 2,5 εκατομμύρια ψυχές) βιώνει έντονα το θρησκευτικό συναίσθημα και την
πίστη στον Ιησού.

Γι’ αυτούς τους ανθρώπους (κατά την Ανδρουλάκειο γραφή) ισχύει: Ιησούς
Χριστός= (Μητέρα+ πατέρας)^ν του ν*`. Με άλλα λόγια: Μπορεί όλοι
αυτοί να δεχθούν να υβρισθεί η μάνα τους και ο πατέρας τους, ποτέ όμως ο Θεός
τους (Κοσμάς ο Αιτωλός). Γι’ αυτό και κάποιοι απ’ αυτούς εγκαταλείπουν γονείς
και εγκόσμια για την πίστη στον Ιησού.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι κάποιος θα κατηγορούσε τη μητέρα του κ. Ανδρουλάκη ή
τη δική μου ­ χωρίς στοιχεία, φυσικά ­ ότι είναι μια “κοινή” γυναίκα κι ότι
αυτός ή εγώ είμαστε καρπός ενός εφήμερου έρωτα. Δεν γνωρίζω τι θα έκανε ο κ.
Ανδρουλάκης σ’ αυτή την περίπτωση και πόση πραότητα θα έδειχνε.

Εγώ πάντως για να υπερασπισθώ τη μάνα μου (την ηρωική μου μάνα, που, ενώ ήταν
χήρα, στα μαύρα μετεμφυλιακά χρόνια, με “νύχια και με δόντια”, βόσκοντας το
κοπάδι κι οργώνοντας την τραχιά ευρυτανική γη, μεγάλωσε έξι παιδιά) θα γύριζα
τον κόσμο ανάποδα και δεν ξέρω έως πού θα έφτανα».