ΜΑΤΙΕΣ Ο Πρόεδρος

Ορκίσθηκε το Σάββατο 11 Μαρτίου 2000 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για τη δεύτερη
θητεία του. Και από αυτή τη στήλη, θέλω να του ευχηθώ να είναι καλά. Γερός.
Για να ασκεί τα καθήκοντά του υποδειγματικά. Όπως και την πρώτη πενταετία. Και
να δίνει, καθημερινώς, μαθήματα ήθους, απλότητας, ευγένειας και «δημοκρατίας
στην πράξη».

Γράφω για «δημοκρατία στην πράξη» και το εννοώ: ο Κωστής Στεφανόπουλος όλα
αυτά τα χρόνια δέχτηκε χιλιάδες ­ δεν είναι υπερβολή ­ ανθρώπους στο Προεδρικό
Μέγαρο. Το Μέγαρο, που ήταν κλειστό επί πολλές δεκαετίες για τους «κοινούς
θνητούς». Και, πρωτίστως, δέχτηκε μαθητές. Του Λυκείου, του Γυμνασίου, αλλά
και του Δημοτικού. Και, φυσικά, φοιτητές.

Σχολεία και Πανεπιστήμια, ολόκληρες τάξεις ή αντιπροσωπείες τάξεων και σχολών
επισκέφθηκαν το υπέροχο κτίριο της Ηρώδου Αττικού, ξεναγήθηκαν σε όλους τους
χώρους του από αρμόδιους υπαλλήλους της Προεδρίας και συναντήθηκαν με τον
Πρόεδρο όχι για μια τυπική «καλημέρα» ή μια αναμνηστική φωτογραφία, αλλά για
ένα πλούσιο, αυθόρμητο, «από καρδιάς» διάλογο.

Κουβέντιασα με πολλούς μαθητές. (Δεν ξεχνάω, ποτέ, τον ρεπόρτερ). Οι πιο
μικροί μού είπαν ότι ο Πρόεδρος τούς ρωτούσε για τα μαθήματά τους, για τα
παιχνίδια τους, για το αν κάνουν αθλητισμό, αν παίζουν ποδόσφαιρο κ.λπ. (Μην
ξεχνάμε ότι ο ίδιος ήταν υδατοσφαιριστής στην Πάτρα, παίζει πινγκ-πονγκ και
είναι δεινός κολυμβητής και ποδηλάτης). Από μεγαλύτερα παιδιά (μαθητές του
Λυκείου και φοιτητές) έμαθα ότι οι συζητήσεις τους με τον Κωστή Στεφανόπουλο
είχαν άξονα τις σπουδές τους, τα επαγγελματικά σχέδιά τους, τα διαβάσματά τους
­ έξω από τα διδακτικά βιβλία ­ αλλά και τα ενδιαφέροντά τους, για τον
κινηματογράφο, τη μουσική, τη ζωγραφική, τον πολιτισμό γενικά. Και μια
φοιτήτρια, 22 ετών, μου είπε: «Ο Πρόεδρος άκουγε με προσοχή όσα τού λέγαμε,
έκανε τις παρατηρήσεις του, απαντούσε στις ερωτήσεις μας, μάς συμβούλευε.
Αισθάνθηκα ότι γινόταν όντως δημοκρατικός διάλογος και ότι προέκυπτε
λειτουργικά πραγματική δημοκρατική αγωγή του πολίτη. Δεν θα την ξεχάσω αυτή τη
συνάντηση».

Τελευταία, έγινε «πολλή κουβέντα» για το γεγονός ότι ο Πρόεδρος δέχτηκε στο
γραφείο του τον τραγουδιστή Λευτέρη Πανταζή. «Δεν έπρεπε να γίνει αυτό», μου
είπαν πολλοί συνάδελφοι. Δεν θα συμφωνήσω μαζί τους. Ο Πρόεδρος δέχεται
όλο τον κόσμο, όλους τους πολίτες, στο Προεδρικό Μέγαρο. Πολίτης
είναι και ο Πανταζής. Άσχετα αν τα τραγούδια που λέει είναι β’ κατηγορίας και
ο ίδιος νιώθει υπέροχα με τον χαρακτηρισμό «ο διασκεδαστής των λεφτάδων –
γλεντζέδων».

Το κακό με κάτι τέτοιες συναντήσεις είναι ότι οι συνομιλητές του Κ.
Στεφανόπουλου φλυαρούν και λένε «ό,τι φτάσουν»! Για να κάνουν, βέβαια, τη
φιγούρα τους. Το ότι δεν σέβονται, όμως, το απόρρητο μιας ιδιωτικής συζήτησης
με τον πρώτο πολίτη της χώρας δεν βαρύνει τον Πρόεδρο, πιστεύω, αλλά τους ίδιους.