ΜΑΤΙΕΣ Εκλογικά κ.ά.

Ήμουνα στη Μυτιλήνη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Πήγα να μιλήσω σε μιαν
εκδήλωση, για τα 72 χρόνια του «Δημοκράτη». (Ναι, σωστά διαβάσατε: 72
χρόνια!). Μιας εφημερίδας που ίδρυσε ο Γεώργιος Παπανδρέου το 1928 και έφτασε
ώς τις μέρες μας, περνώντας μέσα από πολλές συμπληγάδες: διώξεις από τους
φιλοβασιλικούς, διώξεις από τη δικτατορία του Μεταξά, διώξεις από τους
Γερμανούς και τους συνεργάτες τους, διώξεις από τη χούντα του ’67, φυλακίσεις,
επιθέσεις στα γραφεία, καταλήψεις και ό,τι άλλο βάλει ο νους σας!

Στην εκδήλωση, «άπαντες παρόντες». Ο Γ. Μαχαιρίδης (υπουργείο Αιγαίου), ο Δημ.
Βουνάτσος (νομάρχης), ο Νάσος Γιακαλής (δήμαρχος), οι βουλευτές Παπαδέλλης,
Σηφουνάκης, Τζοάνος και κόσμος πολύς. Το γεγονός δεν με εξέπληξε: ο
«Δημοκράτης» είναι, σχεδόν, θεσμός. Αλλά κι αλλιώς να το δούμε, το να ζει μια
επαρχιακή εφημερίδα 72 χρόνια ­ θα πετάξει, σίγουρα, στα 100 ­ είναι κάτι το
ξεχωριστό και το αξιοθαύμαστο. Γιατί, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι ένα τέτοιο
έντυπο, καθημερινό μάλιστα, οπότε οι δυσκολίες πολλαπλασιάζονται, «βγαίνει»,
κατά κανόνα, από έναν, μόνο, άνθρωπο! Που είναι συγχρόνως ρεπόρτερ, συντάκτης,
αρχισυντάκτης, αρθρογράφος, διορθωτής και μερικές φορές και… τυπογράφος!

Πάμε, όμως, πιο πέρα: στο αεροδρόμιο ­ «Οδυσσέας Ελύτης», μην το ξεχνάμε ­
περιμένοντας το αεροπλάνο για την Αθήνα, είδα έναν ηλικιωμένο κύριο, που μου
φάνηκε γνωστός. Συζητούσε με κάποιον βουλευτή. Μόλις με πήρε το μάτι του,
άφησε τον βουλευτή, με πλησίασε και μου είπε: «Είμαι ο τάδε. Πέρσι το
καλοκαίρι, είχαμε κάτσει, ο ένας απέναντι στον άλλο, σε ένα μεγάλο τραπέζι που
έκανε ο Καραμανλής στη Συκαμνιά. Με θυμάσαι;». «Βεβαίως». «Μπράβο! Για πες
μου, τώρα, τι θα γίνει;». «Δεν καταλαβαίνω…». «Θα τον ξαναβγάλουμε
βουλευτή;». «Ποιον;». «Αυτόν με τον οποίο μιλούσα πριν από λίγο…». «Τι
εννοείτε;». «Να τρέξεις και συ, να δουλέψεις, να βοηθήσεις, για να
επανεκλεγεί! Είναι καλό μωρό…». Αγρίεψα: «Και τι είμαι εγώ, χριστιανέ μου;
Κομματάρχης αυτού του κυρίου, συγγενής του, οπαδός του ή φίλος του;». Με
κοίταξε από πάνω ώς κάτω, με αηδία, μου γύρισε τις πλάτες και έφυγε! Όχι, δεν
με έβρισε… Το προηγούμενο βράδυ, είχα πάει σε μια συγκέντρωση, που οργάνωσαν
χρηματιστηριακοί κύκλοι της Μυτιλήνης σε ένα πολύ όμορφο μαγαζί, μπρος στη
θάλασσα. Στο τραπέζι μου, ο Σηφουνάκης, ο πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου
Κινηματογράφου, ο συνάδελφος Στρατής Μπαλάσκας και πολλοί άλλοι. Πίναμε κρασί,
κουβεντιάζαμε και, κυρίως… χαλβαδιάζαμε μια νεαρή σερβιτόρα, κούκλα! Κάποια
στιγμή, μπαίνει στο μαγαζί ο πρόεδρος του μικρομετόχων Δημ. Καραγκούνης.
Μοιράζει «καλησπέρες», εδώ κι εκεί, πιάνει ένα τραπέζι στη γωνία κι ύστερα
σηκώνεται όρθιος και μου φωνάζει: «Τι κάθεσαι; Να μας γράψεις ένα τραγούδι για
το… Χρηματιστήριο! Το βρήκα: τον… ύμνο του Χρηματιστηρίου!». Έμεινα
άναυδος! Για σκεφτείτε: ύμνος του Χρηματιστηρίου!!! Τι άλλο θ’ ακούσουμε…