ΜΑΤΙΕΣ Ο Μαθιός

Ο Ματθαίος ­ Μαθιός για τους φίλους του ­ Μουντές, που πέθανε ξαφνικά την
Παρασκευή, κυκλοφορούσε στους δρόμους πάντοτε «μ’ ένα λουλούδι, στο στόμα»:
ποτέ δεν τον άκουσα να λέει μια σκληρή, μια πικρή κουβέντα! Ακόμη κι όταν ήταν
οργισμένος ή απελπισμένος. Μιλούσε γλυκά, χαμηλόφωνα, παρηγορητικά. Σε όλους.
Κι ήξερε να χαμογελάει. Ζεστά. Με κείνο το χαμόγελο που ‘χουν οι ανατολίτες
και οι νησιώτες.

Ήταν καθηγητής του γιου μου, στη δεκαετία του ’70. Αλλά και της κόρης μου,
ύστερα από 20 χρόνια. Και ο Νότης και η Υακίνθη τον αγαπούσαν βαθιά. «Όλα τα
παιδιά βαριούνται τα Θρησκευτικά. Με τον Μουντέ, όμως, δεν βαριόμασταν. Τον
σεβόμασταν. Παρακολουθούσαμε με ζωηρό ενδιαφέρον το μάθημά του. Γιατί έβρισκε
τρόπους να ξεφεύγει απ’ αυτό. Και να μιλάει και για ποίηση», μου ‘λεγε ο γιος
μου. Και η κόρη μου, συμπλήρωνε: «Υπέροχος! Πρώτος! Τρυφερός! Και ερωτευμένος
με την Ουρανούπολη…».

Τον εγνώρισα πριν από πάρα πολλά χρόνια. Ήταν μέλος μιας ξεχωριστής παρέας
καθηγητών, που εκτιμούσαν ιδιαίτερα ο ένας τον άλλο: Τάσος Λιγνάδης, Κώστας
Γεωργουσόπουλος, Χρήστος Γιανναράς, Πέτρος Μόραλης. Γίναμε φίλοι. Μου έστελνε
τα βιβλία του, του έστελνα τους δίσκους μου. Η ποίησή του, με γαλήνευε:

«Εμπιστευτείτε το άσμα/που αναμέλπεται μέσα σ’ ένα παιδικό δωμάτιο/κράμα από
νανούρισμα και κλάμα/Εξορκίζει το σκότος/τους αιώνες της πίκρας/σαρώνει σαν
μελτεμάκι/τους βαριούς ήχους των βασανισμένων/Είναι στην αρχή πορφυρό/ύστερα
κίτρινο, ύστερα λευκό/κι ύστερα γίνεται θαλασσάκι/και μας προσκαλεί/κι
απλώνεται στους δρόμους των περάτων/στους πέντε ανέμους των θλιβομένων…».

Ήταν φτωχός. Έπαιρνε μια ψωροσύνταξη, ύστερα από 40 χρόνια στην εκπαίδευση και
μ’ αυτή ζούσε. Με αξιοπρέπεια και γαλήνη. Μόνο μια φορά μου είχε παραπονεθεί:
όταν τον έδιωξαν από το ραδιόφωνο και σταμάτησε να γράφει την υπέροχη εκπομπή
του, «Αιγαίο, ρίζα και διάρκεια». Εκπομπή από την οποία αμειβόταν με 15.000
δραχμές…

Τον έβλεπα, όποτε πήγαινα, στην ταβέρνα της Μίνας, στην Ακρόπολη. Μερικές
φορές, ολομόναχο. Συνήθως, όμως, με παρέα. Τον Γ. Κοντό, τον Αγγ. Αντωνόπουλο,
τον Γιάννη Μιχαηλίδη, τον Γιώργο Μανιώτη, τη Νίκη Ζαχαρίου, τη Μαρία
Μποσταντζόγλου και άλλους. Όλοι τον αγαπούσαν! Όλους τους αγαπούσε!

Στην κηδεία του, προχθές, στου Ζωγράφου, πάνω από χίλιοι άνθρωποι! Καθηγητές,
λογοτέχνες, καλλιτέχνες, αλλά, κυρίως, νεολαία. Εκατοντάδες κορίτσια και
αγόρια που πέρασαν στο σχολειό από τα χέρια του κι είχαν μάθει από τους λόγους
του και τη συμπεριφορά του τι σημαίνει ήθος και ταπεινοσύνη και αρετή.

«Να μακαρίζεις όσους εσπούδασαν προσεκτικά την έλευση της χάρης και πρόλαβαν
να κάψουν στο καντηλέρι την αθεράπευτη αλαζονεία…». Σε μακαρίζουμε, Μαθιέ.
Οι φίλοι σου όλοι.