ΜΑΤΙΕΣ Μικροψυχία

Την Παρασκευή, στα επίσημα εγκαίνια, δεν το «ευχαριστήθηκα»: μεγάλα πρόσωπα,
σοβαρότητα, πρωτόκολλο, τηλεοπτικές κάμερες, φωτορεπόρτερ, υπάλληλοι με
κονκάρδες, αστυνομικοί. Δεν το «ευχαριστήθηκα», ναι. Γι’ αυτό και αποφάσισα,
την ουσιαστική επίσκεψή μου στο Μετρό να την κάνω το Σάββατο. Μαζί με τον
κόσμο. Τον «χοντρό λαό», που λέει και ο Μίκης.

Το σπίτι μου απέχει από το Σύνταγμα 17 λεπτά, με τα πόδια. Ξεκίνησα στις 11.
Το πρωί, βέβαια. Και σ’ όλο τον δρόμο ­ θυμόσαστε το κλασικό ανέκδοτο με τον
γρύλλο; ­ έλεγα: «σκέψου να υπάρχουν καμιά εκατοστή άνθρωποι, όλοι κι όλοι,
ανόρεχτοι, γκρινιάρηδες, βιαστικοί!». Και, στην προοπτική αυτή, άναβα! Και
σχεδίαζα την αρχή του σημερινού χρονογραφήματος κάπως έτσι: «μα, τι επιτέλους
θέλουν οι Αθηναίοι για να αισθανθούν λίγο καλύτερα από χθες, από προχθές;».

Έφτασα στο Σύνταγμα στις 11.20. Και το θέαμα που αντίκρυσα με ενθουσίασε:
χιλιάδες, άνδρες και γυναίκες, στην πλατεία! Και στις σκάλες και στα εκδοτήρια
και στις πλατφόρμες, κόσμος και ντουνιάς! Κόσμος ευχαριστημένος. Που
στριμωχνόταν μπρος στις βιτρίνες με τα αρχαία και μιλούσε αδιάκοπα γι’ αυτά.
Όπως μιλούσε και για τον ίδιο τον σταθμό. Για την άπλα και την πολυτέλειά του.

Ένας ψηλέας, όμως, με καρύδι στο λαιμό, όλα τα εύρισκε χάλια! «Πεταμένα
λεφτά», μονολογούσε δυνατά. Κι ύστερα: «τι τον θέλανε αυτό τον σκελετό και μας
τον κουβάλησαν εδώ; Νεκροταφείο το περάσανε;». Και μετά: «όλο πρασινοφρουρούς
έχουν βάλει στα διάφορα πόστα…». Ένας μεσόκοπος, χοντρουλός, με καβουράκι,
τον αγριοκοίταξε. «Κόφτο ψηλέ! Αντί να χαίρεσαι, όλο αηδίες λες… Μίζερε!».
«Γιατί; Σου κακοφάνηκε; Πασόκος είσαι;», είπε ο ψηλός. Αλλά δεν πήρε απάντηση.
Έκφραση μιζέριας είχε και το πρόσωπο του Κ. Μητσοτάκη, που τον είδα την
Παρασκευή, στην τηλεόραση. Παραδέχτηκε, βέβαια, ότι το έργο είναι
καταπληκτικό, αλλά έσπευσε να σημειώσει ότι αν δεν είχε υπογραφεί η σχετική
σύμβαση επί πρωθυπουργίας του ακόμη θα τρέχαμε να βρούμε άκρη…

Το καταλαβαίνω: προεκλογική περίοδο διανύουμε και άρα μπορούμε να λέμε και μια
κουβέντα παραπάνω. Δεν επιτρέπεται, όμως, η μικροψυχία. Όπως πολύ σωστά έγραψε
ο Αντ. Ρενιέρης («ΤΑ ΝΕΑ» 28/1), «το Μετρό το γέννησε ο Κουλουμπής, ο Μάνος το
ντάντεψε και του έδωσε το πρώτο γάλα και ο Λαλιώτης το μεγάλωσε, το έκανε
ωραίο, λειτουργικό και μας το παραδίδει».

Το Μετρό ούτε του Κουλουμπή είναι ούτε του Μάνου ούτε του Λαλιώτη. «Είναι ένα
έργο υπέροχο, που ανήκει σε όλους μας», όπως δήλωσε στην TV, με ευτυχισμένα
μάτια, η Ειρήνη Παπά. Ας το χαρούμε, λοιπόν, βάζοντας στην άκρη τα κόμματα…