ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η Ευρώπη

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Αντ. Κοντομηνάς, Καλαβρύτων 9, Αγ.
Παρασκευή, γράφει: «Ασφαλώς δεν είμαι ο πιο “ενδεδειγμένος” για να απαντήσω σ’
εκείνους τους Ευρωπαίους που θεωρούν ότι η σημερινή Ευρώπη δεν έχει τις ρίζες
της στην Αρχαία Ελλάδα και στην Αρχαία Ρώμη, αλλά στην εποχή του Καρλομάγνου.
Θα έλεγα πάντως σ’ αυτούς ότι δεν θίγεται ο αρχαίος ελληνικός και ρωμαϊκός
κόσμος από τους ισχυρισμούς αυτούς. Εκείνο που πραγματικά θίγεται, και μάλιστα
καίρια, είναι η αλήθεια.

Για να το αντιληφθούν, αρκεί να κάνουν τον ασήμαντο κόπο να αναλογισθούν
αρχικά ότι και αυτό το ίδιο το όνομά της η Ευρώπη το επήρε από τους αρχαίους
Έλληνες (Μύθος Δία – Ευρώπης). Έπειτα να ρίξουν μια ματιά στα λεξικά των ίδιων
των γλωσσών τους. Θα διαπιστώσουν ότι είναι αναρίθμητοι οι όροι που
αναφέρονται στην πολιτική, στη φιλοσοφία, στην τέχνη, στις επιστήμες και
γενικά στον πολιτισμό που έχουν ρίζες ελληνικές και ρωμαϊκές. Και για να
περιορισθώ στις πρώτες, αρκεί να αναφέρω την ονομασία του πολιτεύματος
εκείνου, το οποίο θεωρεί σήμερα η Ευρώπη, και γενικότερα ο Δυτικός κόσμος, σαν
το καταλληλότερο για τη διακυβέρνηση των κρατών (λαός, χώρα, εξουσία) και το
οποίο εφεύραν και διακήρυξαν οι αρχαίοι Έλληνες ονομάζοντάς το εκείνοι
Δημοκρατία (“… Δημοκρατία κέκληται….”, Θουκυδίδης – Περικλέους Επιτάφιος)
και οι Ευρωπαίοι επίσης (Democracy, Demokratie). Πέρα από αυτά και εντελώς
ενδεικτικά θα διαβάσουν οι σημερινοί Ευρωπαίοι στα λεξικά των γλωσσών τους
όρους όπως Filosofie, Theorie, Idee, Systeme, Logique, Theatre, Drama,
Tragedie, Comedie, Eglise, Temple, Mathematiques, Physique, Atome, Telephone,
Chemie, Anatomie, Pathologie, Clinique, Theologie και άπειρους άλλους με
ελληνική ρίζα. Παράλληλα θα διαβάσουν και άπειρους όρους με λατινική ρίζα,
ιδιαίτερα στο Δίκαιο, αφού μάλιστα το Ρωμαϊκό Δίκαιο, όπως το ανάπλασαν
Γερμανοί κυρίως νομικοί, απετέλεσε τη βάση του Δικαίου σχεδόν όλων των χωρών
της Κεντρικής Ευρώπης. Εξίσου πειστική θα είναι για τους Ευρωπαίους και μια
ματιά που θα έριχναν σε πλείστα κλασικού ρυθμού οικοδομήματα, που κοσμούν τις
πρωτεύουσές τους και τις μεγάλες πόλεις τους, όπως το Ράιχσταγκ του Βερολίνου,
τα Προπύλαια του Πολυτεχνείου και η Γλυπτοθήκη (Μόναχο), τα μέγαρα του
Κοινοβουλίου και του Δημαρχείου (Βιέννη, η Μαντλέν στο Παρίσι κ.λπ.).

Αλλά οι αρνούμενοι την ιστορική αλήθεια ας αναλογισθούν και τις ιδέες δύο
εκπροσώπων των δύο τελείως αντίθετων ιδεολογιών (διαλεκτικού υλισμού και
εθνικοσοσιαλισμού) και ενός μεγάλου που χαρακτηρίστηκε σαν “ο πατέρας των
αδικημένων” και “το καρδιοχτύπι της Ανθρωπότητας”. Συγκεκριμένα ο Καρλ Μαρξ
έγραψε και υπέβαλε την εργασία του για το πανεπιστημιακό του δίπλωμα με θέμα
“περί της διαφοράς της φιλοσοφίας του Δημοκρίτου και του Επικούρου”. Ο Αδόλφος
Χίτλερ δεχότανε πλήρως ότι η ανάπτυξη του γερμανικού πνεύματος οφείλονταν στο
αρχαίο ελληνικό πνεύμα και έπλαθε ένα δικό του μύθο λέγοντας το, βέβαια,
αναληθές και ανόητο ότι πρόγονοι των σύγχρονων Γερμανών είναι οι αρχαίοι
Έλληνες. Και, τέλος, ο Βίκτωρ Ουγκώ μιλώντας για τις αρχαίες Αμφικτιονίες και
ονειρευόμενος την παγκόσμια ειρήνη είπε: “Ό,τι σχεδίασε η Ελλάδα αξίζει να το
τελειώσει η Γαλλία” (Β. Ουγκώ, “Οι Άθλιοι” ­ τόμος Β’ ­ Μετάφρ. Μ. Αυγέρη,
Εκδ. Δωρικός 1968, σελ. 461). Γενικά θα έλεγε κανείς ότι όλοι οι μεγάλοι
Ευρωπαίοι διανοητές δεν αντιπαρήλθαν χωρίς ενδιαφέρον το αρχαίο ελληνικό
πνεύμα.

Είναι, συνεπώς, αναμφισβήτητη αλήθεια ότι ο πολιτισμός και η σύγχρονη
ευρωπαϊκή αντίληψη για τα ανθρώπινα πράγματα έφτασε στην Ευρώπη από το Νότο.
Τα άλλα, που τόσο αβασάνιστα λέγονται, είναι τουλάχιστον ανεύθυνα».