ΜΑΤΙΕΣ Μεθεόρτια

Όποτε ο πατέρας μου δεν είχε δουλειά, εκείνα τα χρόνια των διώξεων και της
πείνας, η μάνα μου έλεγε στις φιλενάδες της: «Ο Παναγιώτης κάθεται. Δεν
σταυρώνει μεροκάματο! Έτσι, τρώμε από τα έτοιμα, που όπου να ‘ναι θα
τελειώσουν…». Τα «έτοιμα», όμως, ήταν λόγια του αέρα. Για φιγούρα. Γιατί στο
σπίτι, όχι ψωμί δεν υπήρχε, αλλ’ ούτε ένα πράσινο φύλλο…

Πέντε μέρες από την Πρωτοχρονιά. Μεθεόρτια. Και καθώς τέτοιες μέρες δεν
υπάρχουν ειδήσεις, το σημερινό χρονογράφημα, μοιραία, θα στηριχτεί στα
«έτοιμα». Που είναι υπαρκτά, όμως. Γιατί, προχθές, άφησα πολλά πράγματα απ’
έξω. Περιορίσθηκα μόνο στη γιορτή μπροστά στην Ακρόπολη. Χωρίς να πω λέξη για
τον κόσμο και τις αντιδράσεις του.

Λοιπόν, ο κόσμος, όπως θα είδατε ίσως, ήταν πολύς. Χιλιάδες άνθρωποι! Άρχισαν
ν’ ανηφορίζουν, για να πιάσουν θέση, από τις 7 το βράδυ. Μετά τα μεσάνυχτα,
που βγήκα από το σπίτι, είδα μπόλικες φάτσες. Καμιά σκυθρωπή, καμιά
«γρουσούζικη». Όλες, ευχαριστημένες! Το θέαμα, το τραγούδι, η «γκλαμουριά»,
είχαν κάνει το θαύμα τους. Οι δρόμοι, όμως, γύρω από το Κουκάκι, την Πλάκα και
τις περιοχές Μακρυγιάννη και Φιλοπάππου είχαν καταληφθεί από χιλιάδες
αυτοκίνητα! Αυτοκίνητα, που τ’ άφηνε ο καθένας όπου τον βόλευε!

Αποτέλεσμα: η κόρη μου έφαγε μισή ώρα για να μπορέσει να βγάλει το αμαξάκι της
από το στενό όπου μένουμε! Και το ίδιο, φυσικά, συνέβη και με όλους τους
γείτονες…

Και πάμε παραπέρα: το μποτιλιάρισμα, στη Βεΐκου, στη Συγγρού, στη Β.
Κωνσταντίνου, στη Β. Σοφίας, στην Αμαλίας, στη Φιλελλήνων, στη Σταδίου, στην
Πανεπιστημίου, στην Ομόνοια, πρέπει να έσπασε όλα τα ρεκόρ του… αιώνα! Για
να πάμε στη Ρηγίλλης, από την Ακρόπολη, φάγαμε 45 λεπτά! Τα αυτοκίνητα είχαν
γίνει μια ασάλευτη μάζα! Διέξοδος πουθενά δεν υπήρχε! Και οι τροχονόμοι είχαν
εξαφανισθεί! (Τι να ‘καναν οι φουκαράδες, μέσα σ’ αυτή την Κόλαση;). Είχα πει,
το Σάββατο, ότι η παρέα μου θα οργάνωνε… «Αντιμιλένιουμ»! Κανείς, δηλαδή,
δεν θα πήγαινε στον «Διόνυσο». Κι έτσι έγινε: μαζευτήκαμε, πρώτα-πρώτα, στο
σπίτι ενός ξεχωριστού, αγαπημένου φίλου, ανταλλάξαμε ευχές, ήπιαμε,
χαρτοπαίξαμε και σπρώξαμε ευχάριστα τις πρώτες ώρες του καινούργιου χρόνου. Κι
εκεί κατά τις 4, κατηφορίσαμε, με τα πόδια, την Πανεπιστημίου, όπου, σ’ ένα
μεγάλο εστιατόριο, μας περίμεναν κι άλλα ωραία πράγματα…

Ένα, μόνο, όνομα, θα αναφέρω: Διονύσης Σαββόπουλος. Καίτοι κουρασμένος από τη
συναυλία, δεν άντεξε στην πρόκληση μιας κιθάρας και άρχισε να τραγουδάει
μερικά από τα πιο όμορφα τραγούδια του ρεπερτορίου του! Είχαμε όλοι μαγευτεί!
Το διαλύσαμε κατά τις 7. Με προτροπή του Κυρ που σηκώθηκε όρθιος και έπιασε να
ψάλλει τα κάλαντα. Με βοηθούς του, τον Σεραφείμ, τους Βλασσοπουλαίους τον
Διονύση και μένα.

Και πάλι καλή χρονιά…