ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ακρίβεια

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Δημ. Κυριαζής, Βοσπόρου 111, Καλογρέζα, γράφει:

Η «Στοά του Βιβλίου», αναντίρρητα, είναι ένα στολίδι κι ένα κύτταρο πνευματικό
­ όαση στο άνυδρο (και όχι μόνον) κέντρο του κλεινού άστεως. Και αξίζει κάθε
έπαινος σε αυτούς που συλλάβανε την ιδέα και στους εκδότες που καταβάλλουνε
υπέρογκα ποσά ­ σε σχέση, βέβαια, με τον τζίρο τους ­ για τα εκεί βιβλιοπωλεία τους.

Στην ταράτσα λειτουργεί ένα ωραίο, όπως κι αν το δεις (π.χ., χώρο, άνεση,
επίπλωση κ.λπ.) «Καφενείο των Καλλιτεχνών», τ’ όνομά του. Οι τιμές
«τσιμπημένες» (προσοχή! δεν λέω παράνομες), σε σχέση, βέβαια, με την πελατεία
του: συγγραφείς, μεταφραστές, διορθωτές, άνθρωποι του βιβλίου με μια λέξη, και
λίγοι άλλων καλλιτεχνικών εκφράσεων ­ όλοι τους, κατά κανόνα αγκομαχάνε στα
κατώτατα σκαλοπάτια της κλίμακας των εισοδημάτων. Για παράδειγμα: ο espresso
700 δρχ. ­ στου Λουμίδη, άλλο στέκι καλλιτεχνών, εδώ άραζε ο Κατσαρός, 500
δρχ., σ’ ένα δίπλα του κουτουκάκι, 350 δρχ., πιο πάνω στου Ζόναρς 1.000 όμως ­
εδώ άραζε ο Στάθης Πρωταίος…

Προ ημερών, μ’ έναν άλλο συγγραφέα ήπιαμε τον ερατεινόν μας (αλήθεια, μπορούμε
να ονοματίσουμε τον espresso ερατεινό;) στο «Καφενείο των Καλλιτεχνών»· μόλις
πληρώσαμε, με λοξοκοίταξε λέγοντάς μου: «Δεν θα ήτανε πιο ταιριαστό αν το
βαφτίζανε “Καφενείο των Επενδυτών”;».

Η Εύη Γλυνίδου, Δεκελείας 18, Ν. Χαλκηδόνα, γράφει: Πάει καιρός, αλλά το
ζήτημα αυτό είναι πάντα επίκαιρο. Στις 26 Μαΐου επισκέφθηκα τον ΟΑΕΔ
συνοδεύοντας έναν 25χρονο φίλο Ρουμάνο, ο οποίος με παρακάλεσε γι’ αυτό
τρομοκρατημένος. Ο λόγος; Έπειτα από χρόνια ταλαιπωρίας και «εργασίας» στην
Ελλάδα, συγκέντρωσε επιτέλους όλα τα απαραίτητα χαρτιά και καθ’ όλα νόμιμος,
ζήτησε τη βεβαίωση που προηγείται της πράσινης κάρτας. Στις 25 Μαΐου είχε πάει
μόνος του στην αρμόδια του γραφείου Εργασίας εκεί και άκουσε τα εξής: Ότι
είναι παράνομος και ανεπιθύμητος στη χώρα επειδή δεν κατέθεσε τα χαρτιά του
έως τις 30 Απριλίου που ήταν η προθεσμία. Βεβαίως, κανείς δεν τον είχε
ενημερώσει για το χρονικό περιθώριο, από καμία υπηρεσία… Πάω λοιπόν μαζί του
στην υπάλληλο του ΟΑΕΔ, επικαλούμαι ανθρωπιστικούς λόγους στην άγρια ματιά που
μου ‘ριξε και ευγενικά την ρωτάω αν προβλέπεται κάτι απ’ τον νόμο, για το
εκπρόθεσμο. Μου επαναλαμβάνει όσα είπε και στον ίδιο: «Τίποτα δεν γίνεται. Να
τα μαζέψει και να φύγει απ’ τη χώρα, αλλιώς θα… συλληφθεί και θα πάει
φυλακή». Μετά την επίδειξη δύναμης στον αδύναμο φύγαμε και, ύστερα από δυο
μέρες, καταφύγαμε σε άλλα «μέσα». Και μ’ αυτά τα «άλλα μέσα» αμέσως βρέθηκε
λύση. Και τι περίεργο; Την προέβλεπε και ο νόμος…