ΜΑΤΙΕΣ Ο Κλίντον

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα ‘θελαν να σφίξουν το χέρι του Κλίντον,
πράγμα που έκαναν, με ενθουσιασμό, πολλοί συμπατριώτες μας, πολιτικοί και
επιχειρηματίες, το μεσημέρι του Σαββάτου, στο «Ιντερκοντινένταλ». Μου είναι
αδύνατο να ξεχάσω, ότι αυτός ο ψηλός και γοητευτικός άντρας, με το παιδικό,
συχνά, χαμόγελο, πριν από μερικούς μήνες, εδώ, δίπλα μας, έσβησε από τον χάρτη
μια χώρα με αγώνες και ιστορία, έλιωσε με τις βόμβες του καραβάνια προσφύγων,
σκότωσε γυναίκες και γέρους, οδήγησε τα Βαλκάνια ένα βήμα πριν από την αποσταθεροποίηση.

Οφείλω, όμως, να πω, ότι τις λίγες ώρες που έμεινε στην Αθήνα, έπαιξε πολύ
καλά τον ρόλο του θερμού φίλου της Ελλάδας. Και μιλάω για παίξιμο ρόλου, όχι
με βεβαιότητα, φυσικά, γιατί δεν μπορώ να φαντασθώ, ότι ο πλανητάρχης των
«ίσων αποστάσεων» (που ευνοούν την Τουρκία) από τη μια μέρα στην άλλη,
κυριολεκτικώς, ανακάλυψε την αλήθεια για τις ελληνοτουρκικές διαφορές και το
Κυπριακό και κατάλαβε ότι η χώρα μας εργάζεται συστηματικά για την προσέγγιση,
αναλαμβάνοντας και σημαντικά ρίσκα. Περιμένοντας τον Κλίντον, λέγαμε όλοι:
«Δεν πρόκειται να φέρει τίποτα. Με άδεια χέρια θα ‘ρθει. Θα είναι, όμως,
φιλοξενούμενος. Και έχει και καλούς τρόπους. Επιπλέον, διανύει το τελευταίο
έτος της θητείας του. Άρα, στους λόγους του, θα προσπαθήσει να μας φανεί
ευχάριστος. Ώστε να κερδίσει τις εντυπώσεις». Πέσαμε έξω. Ο Κλίντον, στους
λόγους του, δεν ήταν, απλώς, ευχάριστος. Είπε πολύ σοβαρά πράγματα. Που, τα
περισσότερα, δεν τα έχει ξαναπεί έτσι. Είπε, ότι η Τουρκία πρέπει να
αντιληφθεί, ότι ο δρόμος της για την Ευρώπη, περνάει από την Ελλάδα.
Υποστήριξε, ότι οι ελληνοτουρκικές διαφορές πρέπει να παραπεμφθούν στη Χάγη.
Τόνισε, ότι είναι απαράδεκτο το σημερινό status quo στην Κύπρο και υποσχέθηκε,
ότι θα δουλέψει ο ίδιος, για μια διαρκή και δίκαιη λύση στο πρόβλημα. Και
παραδέχθηκε, ότι ήταν λάθος το γεγονός, ότι οι ΗΠΑ υποστήριξαν τη χούντα, το
1967! Ήταν μόνο «λόγια του αέρα» όλ’ αυτά; Θα το δούμε, αργά ή γρήγορα. Λόγια
του αέρα, πάντως, δεν ήταν οι εκτιμήσεις του για την ελληνική οικονομία. Που
«αναπτύσσεται ταχύτατα και θα έπαιρνε, σίγουρα, χρυσό μετάλλιο, αν υπήρχε
τέτοιο». Όπως δεν ήταν κουβέντα του αέρα και η δήλωση, ότι η Ελλάδα είναι χώρα
μοντέλο για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη. (Περιμένω να δω, όχι χωρίς περιέργεια,
πώς θα αντιδράσουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, στις διαπιστώσεις αυτές…).
Θα το ξαναπώ: Ο Κλίντον δεν είναι από τους ανθρώπους που θα ‘θελα να τους
σφίξω το χέρι. Μόνο για μια στιγμή ένιωσα να είμαι κοντά του: όταν, το πρωί
του Σαββάτου, απομακρύνθηκε από τους πραιτωριανούς, και με την κόρη του,
προχώρησε, συγκινημένος, προς τον Παρθενώνα. Εκείνη τη στιγμή, νομίζω, δεν
ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας. Ήταν ένας τρυφερός πατέρας. Και τίποτα άλλο.